Była planem awaryjnym

Byłeś tylko opcją zapasową

— Kinga! Co ty wyprawiasz?! — krzyknęła do telefonu kobieta, a głos jej zadrżał z oburzenia. — Przecież to moje wesele! Moje! Czekałam na ten dzień półtora roku!

— Kasiu, kochanie, no zrozum! — odpowiedział spokojny głos przyjaciółki. — Marek sam do mnie zadzwonił wczoraj wieczorem. Sam! Co miałam zrobić, odmówić? Spotykaliśmy się jeszcze na studiach, przecież wiesz!

Kasia osunęła się na kanapę, telefon drżał w jej dłoni.

— Ale wesele jest w sobotę! Suknia kupiona, goście zaproszeni, restauracja wynajęta! Kinga, jak można tak postąpić?

— A co miałam zrobić? Powiedział, że zrozumiał swój błąd. Że kocha mnie, a nie ciebie. Kasieńka, wybacz, ale serce nie sługa…

Kasia rzuciła słuchawkę na sofę i wybuchnęła płaczem. Za oknem mżył październikowy deszcz, na stole leżała teczka z dokumentami do urzędu stanu cywilnego, a w szafie wisiała biała suknia, którą kupiła ze łzami szczęścia w oczach.

Mama weszła do pokoju, usłyszawszy płacz, usiadła obok i objęła córkę.

— Co się stało, córeczko?

— Marek… Marek bierze ślub z Kingą — wykrztusiła Kasia przez łzy. — Jutro składają papiery w USC. A nasze wesele miało być za tydzień!

Wanda Stanisławowa pokręciła głową i mocniej przytuliła córkę.

— Znaczy, nie było wam pisane, Kasiu. Znaczy, nie ten człowiek. Lepiej teraz się o tym dowiedzieć, niż całe życie cierpieć.

— Ale dlaczego, mamo? Dlaczego zawsze jestem tylko opcją zapasową? — szlochała Kasia. — W szkole Tadeusz spotykał się ze mną, dopóki nie pojawiła się nowa. Na studiach Jarek trzy miesiące się umizgiwał, a potem uciekł do koleżanki z roku. A teraz Marek…

Mama w milczeniu gładziła córkę po włosach. Pamiętała, jak Kasia przygotowywała się do ślubu, jak promieniała, przymierzając suknię. Marka nigdy specjalnie nie lubiła — coś w tym chłopaku nie dawało jej spokoju. Zbyt gładki, przystojny, umiał mówić piękne słowa. Ale oczy… oczy miał puste.

— Mamo, a co ja teraz zrobię? Jak ludziom w oczy spojrzę? Wszyscy przecież wiedzą o weselu! Ciocia Hela już kupiła bilety z Krakowa, wujek Zdzisław wziął urlop…

— A co robić? Żyć dalej. Jesteś młoda, ładna, mądra. Znajdziesz swojego człowieka, prawdziwego.

Kasia podniosła zalane łzami oczy.

— A jeśli nie znajdę? Mam już dwadzieścia siedem lat, mamo. Wszystkie koleżanki zamężne, mają dzieci. A ja jak głupia chodzę na randki i za każdym razem liczę…

— Znajdziesz — stanowczo powiedziała mama. — Na pewno znajdziesz.

Tylko nie powiedziała córce najważniejszego — że sama przeżyła podobną historię. Że też była czyjąś opcją zapasową, aż nie spotkała ojca Kasi. A on był zwykłym robotnikiem, nie przystojniakiem, nie bogaczem, ale kochał ją naprawdę, aż do ostatniego dnia.

Dzwonek do drzwi przerwał jej rozmyślania. Kasia drgnęła — a nuż to Marek? Może się rozmyślił?

W progu stała sąsiadka, ciocia Genia, z słoikiem konfitur w ręce.

— Kasieńka, córeczko! Słyszałam… Nie martw się tak! Facet z niego żaden, ten twój Marek. Od razu wiedziałam, gdy pierwszy raz go zobaczyłam. Oczy niespokojne, dłonie spocone. Nie mężczyzna, tylko taki…

— Ciociu, nie trzeba — zmęczonym głosem odpowiedziała Kasia.

— A trzeba! Trzeba prawdę mówić! Jesteś śliczną dziewczyną, pracowitą, dobrą. Teraz takich mało. A on głupi, że tego nie widzi. Posłuchaj mnie, wnuczko — sąsiadka usiadła na brzegu kanapy. — Mam siostrzeńca, Tomka. Po rozwodzie, co prawda, ale porządny chłop. Pracuje w fabryce, nie pije, dzieci kocha. Poznać was?

Kasia pokręciła głową.

— Nie teraz, ciociu. Nie mam głowy do randek.

— No to już mu o tobie opowiem. Może sam kiedyś przyjdzie.

Po wyjściu sąsiadki Kasia długo siedziała przy oknie, patrząc na deszcz. W głowie kotłowały się myśli — dlaczego zawsze tak jest? Dlaczego jest tylko przystankiem dla mężczyzn, zanim znajdą coś lepszego?

W szkole zakochała się w Tadeuszu Kowalskim. Był kapitanem drużyny piłkarskiej, wszystkie dziewczyny za nim szalały. A wybrał właśnie ją — cichą, skromną Kasię z równoległej klasy. Byli razem pół roku, myślała, że to prawdziwa miłość. Tadeusz dawał jej własnoręcznie robione kartki, odprowadzał po lekcjach, nawet poznał z rodzicami.

A potem do szkoły przeniosła się Ola z Warszawy — błyskotliwa, modna, umalowana, w dżinsach. Tadeusz stracił głowę i po tygodniu oznajmił Kasi, że się rozstają.

— Nie gniewaj się — mówił, patrząc w bok. — Po prostu jesteśmy jeszcze młodzi, za wczeńPo latach, gdy patrzyła na swoje szczęśliwe małżeństwo z Wojtkiem i ich wspólne dzieci, zrozumiała, że prawdziwa miłość zawsze przychodzi wtedy, gdy jesteś sobą, a nie czyimś zapasowym wyborem.