Byłam alternatywą w zapasie

**Była zapasową opcją**

— Kinga! Co ty wyprawiasz?! — krzyknęła w słuchawkę kobieta, a jej głos zadrżał ze złości. — Przecież to moje wesele! Moje! Czekam na ten dzień od półtora roku!

— Elu, złotko, no zrozum! — odpowiedział spokojny głos przyjaciółki. — Bartek sam do mnie zadzwonił wczoraj wieczorem. Sam! Ja niby miałam mu odmówić? Spotykaliśmy się jeszcze na studiach, wiesz przecież!

Ela opadła na kanapę, telefon zatrząsł się w jej dłoni.

— Ale ślub jest w sobotę! Suknia kupiona, goście zaproszeni, restauracja zamówiona! Kinga, jak można tak postąpić?

— A co ja miałam zrobić? Powiedział, że zrozumiał swój błąd. Że kocha mnie, a nie ciebie. Ela, wybacz, ale serce nie sługa…

Ela rzuciła słuchawkę na kanapę i wybuchnęła płaczem. Za oknem mżył październikowy deszcz, na stole leżała teczka z dokumentami do urzędu stanu cywilnego, a w szafie wisiała biała suknia, którą kupowała ze łzami szczęścia w oczach.

Mama weszła do pokoju, usłyszawszy płacz, usiadła obok i objęła córkę za ramiona.

— Co się stało, córeczko?

— Bartek… Bartek żeni się z Kingą — wykrztusiła Ela przez łzy. — Jutro składają papiery do USC. A nasz ślub miał być za tydzień!

Halina pokiwała głową i mocniej przytuliła córkę.

— Znaczy, nie było wam pisane, Elu. Znaczy, nie twój to człowiek. Lepiej teraz się przekonać, niż męczyć się całe życie.

— Ale dlaczego, mamo? Dlaczego zawsze jestem tym zapasowym wariantem? — szlochała Ela. — W liceole Tomek był ze mną, dopóki nie pojawiła się nowa. Na studiach Krzysiek przez trzy miesiące się umawiał, a potem uciekł do koleżanki z roku. Teraz Bartek…

Mama w milczeniu gładziła córkę po włosach. Pamiętała, jak Ela przygotowywała się do ślubu, jak promieniała, przymierzając suknię. Bartka nigdy specjalnie nie lubiła — coś w tym chłopaku ją niepokoiło. Zbyt gładki, przystojny, umiał mówić właściwe słowa. Ale oczy… oczy miał puste.

— Mamo, a co ja teraz zrobię? Jak ludziom w oczy spojrzeć? Wszyscy wiedzą o ślubie! Ciocia Basia już kupiła bilety z Kielc, wujek Zbyszek wziął urlop…

— A co masz robić? Żyć dalej. Jesteś młoda, ładna, mądra. Znajdzie się twój człowiek, prawdziwy.

Ela podniosła zapłakaną twarz.

— A jeśli nie znajdzie? Mam już dwadzieścia siedem lat, mamo. Wszystkie koleżanki zamężne, mają dzieci. A ja jak głupia chodzę na randki i za każdym razem mam nadzieję…

— Znajdzie się — stanowczo powiedziała mama. — Na pewno się znajdzie.

Tylko nie powiedziała córce najważniejszego — że sama przeżyła podobną historię. Że też była czyimś zapasowym wariantem, aż nie spotkała ojca Eli. A on był zwykłym robotnikiem, nie przystojniakiem, nie bogaczem, ale kochał ją prawdziwie, aż do ostatniego dnia.

Dzwonek do drzwi przerwał jej myśli. Ela drgnęła — a nuż to Bartek? Może się rozmyślił?

W progu stała sąsiadka, ciocia Krysia, z słoikiem konfitur w dłoniach.

— Elu, kochanie! Słyszałam, co się stało… Nie przejmuj się tak! Facet z niego żaden, ten twój Bartek. Od razu wiedziałam, gdy go pierwszy raz zobaczyłam. Oczy niespokojne, dłonie spocone. Nie mężczyzna, tylko taki sobie…

— Ciociu Krystyno, nie trzeba — zmęczonym głosem odparła Ela.

— A trzeba! Trzeba mówić prawdę! Tyś dziewczyna ładna, pracowita, dobra. Takich teraz mało. A on głupi, że tego nie widzi. Słuchaj, wnuczko — sąsiadka przysiadła na brzegu kanapy. — Mam siostrzeńca, Jacka. Po rozwodzie, co prawda, ale chłop porządny. Pracuje w fabryce, nie pije, dzieci lubi. Poznać was?

Ela pokręciła głową.

— Dziękuję, ciociu. Nie czas teraz na nowe znajomości.

— No to trudno, ale i tak mu o tobie opowiem. Może sam kiedyś przyjdzie.

Po wyjściu sąsiadki Ela długo siedziała przy oknie, patrząc na deszcz. W głowie kotłowały się myśli — dlaczego tak jest? Dlaczego zawsze staje się tymczasowym przystankiem dla mężczyzn, zanim znajdą coś lepszego?

W liceole zakochała się w Tomku Nowaku. Był kapitanem drużyny piłkarskiej, wszystkie dziewczyny za nim szalały. A wybrał właśnie ją — cichą, skromną Elę z równoległej klasy. Spotykali się pół roku, Ela myślała, że to prawdziwa miłość. Tomek robił dla niej laurki, odprowadzał po lekcjach, przedstawił rodzicom.

A potem do ich szkoły przeniosła się Ola z Warszawy — błyskotliwa, modna, umalowana, w dopasowanych jeansach. Tomek stracił głowę i po tygodniu oznajmił Eli, że się rozstają.

— Nie gniewaj się — mówił, patrząc w bok. — Po prostu jesteśmy jeszcze młodzi, za wcześnie na poważne rzeczy. Jesteś fajna, na pewno znajdziesz sobie kogoś lepszego.

Wtedy płakała dwa tygodnie i przysięgła sobie nigdy więcej nie kochać. Ale przysięgi, jak wiadomo, łatwo łamać.

Na studiach pojawił się Krzysiek Wiśniewski — przystojny, zdolny, z dobrej rodziny. Uczył się na piątki, planował studia magisterskie. Ela pracowała w bibliotece i często widywała, jak uczy się do późna. Pewnego dnia poprosił o pomoc w znalezieniu książki, zagadali się.

Krzysiek okazał się ciekawym rozmówcą, oczytanym, marzył o karierze naukowej. Ela słuchała jego opowieści i myślała, że może i dla niej znajdzie się miejsce w tych planach. Byli razem trzy miesiące, Krzysiek mówił piękne słowa o miłości, ale gdy przyszło do rozmów o przyszłości, okazało się, że od roku pisze z dziewczyną z innego miasta.

— Rozumiesz, Ela — tłumaczył, unikając jej wzroku — z Kasią znamy się jeszcze z liceum. Rodzice nas niemalże zaręczyli. A z tobą to było po prostu… sympatia, nic więcej.

*Nic więcej.* Te słowa wbiły się w pamięć i wypływały za każdym razem, gdy poznawała nowego mężczyznę.

Bartek pojawił się w jej życiu półtora roku temu, na urodzinBartek zadzwonił po dwóch latach, by powiedzieć, że znowu jest sam, ale Ela tylko westchnęła, popatrzyła na śpiącego męża i synka, i cicho odłożyła słuchawkę, uświadamiając sobie, że prawdziwa miłość nie szuka lepszych opcji, tylko wybiera raz i na zawsze.