Miłość w cieniu nienawiści

Miłość przez nienawiść

Jadwiga Nowak stała przy oknie i patrzyła, jak jej sąsiadka Halina wiesza pranie na podwórku. Każdy ruch tej drugiej wydawał się jej celowo powolny, jakby Halka specjalnie przeciągała czas, żeby pokazać się przed wszystkimi oknami.

— Znowu ta krowo się wystawia — mruknęła Jadwiga, zaciskając dłoń na firance. — Pewnie myśli, że wszyscy się na nią gapią.

Tymczasem Halina Kowalska rozwieszała uprane prześcieradła, nucąc coś pod nosem. Była trzy lata młodsza od Jadwigi, ale wyglądała na mniej niż swoje pięćdziesiąt osiem lat. Włosy zawsze uczesane, ubrania wyprasowane, buty wypolerowane. I ta jej postawa — wyprostowane plecy, uniesiony podbródek — doprowadzały Jadwigę do białej gorączki.

Mieszkały w sąsiednich mieszkaniach od ponad dwudziestu lat i przez cały ten czas między nimi tliła się jakaś dziwna wrogość. Wszystko zaczęło się od głupstwa — Halina kiedyś zauważyła, że Jadwiga nieprawidłowo sadzi pelargonie w ogródku. Poradziła jej, jak to zrobić lepiej. Jadwiga odebrała to jako bezczelną ingerencję w jej sprawy.

— Sama wiem, jak sadzić kwiaty! — odpowiedziała wtedy ostro. — Niech mnie pani w życiu nie uczy!

— Chciałam tylko pomóc — odparła zmieszana Halina. — U mnie na działce takie same rosły, były piękne.

— Nie potrzebuję pani pomocy! — Jadwiga odwróciła się demonstracyjnie.

Od tamtej pory witały się przez zęby, a częściej udawały, że się nie widzą. Jadwiga w każdym geście sąsiadki dopatrywała się podstępu albo chęci upokorzenia. Gdy Halina kupowała nową torebkę, Jadwiga uważała, że się przechwala. Gdy piekła ciasta, których zapach rozchodził się po całej klatce — robiła to na złość, żeby pokazać, jaka z niej gospodyni.

— Mamo, dlaczego ciągle się do niej przypinasz? — pytała córka Jadwigi, Kasia, gdy przyjeżdżała w odwiedziny. — Normalna kobieta, co takiego złego w niej widzisz?

— Ty jej nie znasz — odpowiadała mrocznie Jadwiga. — Tylko udaje porządną, a w rzeczywistości… Pamiętasz, jak zabrała kotka Wiśniewskich?

— Mamo, kot sam do niej przyszedł! Wiśniewscy trzymali go na dworze, a ona wzięła go, nakarmiła. To nie była kradzież.

— No tak, oczywiście! Ona zawsze ma rację, święta jest! — Jadwiga trzasnęła drzwiczkami lodówki.

Tymczasem Halina cierpiała nie mniej. Nie rozumiała, dlaczego sąsiadka ją nie znosi. Próbowała kilka razy poprawić relacje — przynosiła ciasta, oferowała pomoc z ciężkimi zakupami. Ale Jadwiga za każdym razem odpychała te próby.

— Dziękuję, nie trzeba — odpowiadała chłodno. — Sama sobie poradzę.

Ciast nawet nie brała, mówiła, że jest na diecie. Chociaż Halina dobrze widziała, jak kupuje w sklepie słodycze.

— Nie rozumiem jej — wzdychała Halina, rozmawiając przez telefon z siostrą. — Nic jej złego nie zrobiłam, a ona mnie nienawidzi. Może naprawdę kiedyś powiedziałam coś nie tak?

— Daj sobie spokój — odpowiadała siostra. — Różni ludzie są. Nie wszystkim się podobamy.

Ale Halinie było ciężko z tą ciągłą chłodnością. Była z natury towarzyska, lubiła rozmawiać z sąsiadami, dzielić się nowinkami. A tu mieszka obok kobieta, która patrzy na nią jak na wroga.

Pewnego zimowego wieczoru Halina wracała ze sklepu. Torby były ciężkie, a chodnik w podwórku śliski. Poślizgnęła się i upadła, rozsypując zakupy po śniegu. Kolano bolało ją tak bardzo, że nie mogła wstać.

— Ojej, jak boli! — jęknęła, próbując zebrać rozsypane mandarynki.

Wtedy z klatki wyszła Jadwiga. Zobaczyła, co się stało, i na chwilę zastygła. Przez głowę przemknęła myśl: „Służy jej dobrze, niech poleży”. Ale natychmiast zawstydziła się tej myśli. Kobieta leżała na śniegu, bolało ją i było zimno.

— Wstawaj — Jadwiga wyciągnęła rękę. — Ostrożnie, nie spiesz się.

Halina złapała się podanej dłoni i z trudem podniosła się.

— Dziękuję — szepnęła. — Chyba mocno stłukłam kolano.

— Najpierw zbierzemy zakupy, potem zobaczymy — Jadwiga w milczeniu zaczęła zbierać rozsypane rzeczy. — Ma pani w domu jodynę?

— Chyba tak.

— Niech pani dobrze przemyje, jeśli skóra jest uszkodzona. I przyłoży coś zimnego, żeby nie było dużego obrzęku.

Zebrały wszystko, a Jadwiga pomogła sąsiadce dojść do windy.

— Jeszcze raz dziękuję — powiedziała Halina, wciskając przycisk. — Nie wiem, co bym bez pani zrobiła.

Jadwiga tylko skinęła głową i odwróciła się. Ale przez cały wieczór myślała o tym zdarzeniu. Nie dawało jej spokoju spojrzenie Haliny — wdzięczne, ale i zaskoczone. Jakby sąsiadka nie spodziewała się od niej pomocy.

— A czego się spodziewała? — zastanawiała się Jadwiga, zaparzając herbatę. — Że przejdę obojętnie? Za kogo mnie uważa?

Rano usłyszała, jak Halina z trudem schodzi po schodach. Windą znów nie działała, a zakupy były potrzebne. Jadwiga wyjrzała do klatki.

— Jak noga? — spytała.

— Boli, ale przeżyję. Dziękuję za wczorajszą pomoc.

— Eh, co tam — Jadwiga zawahała się. — Słuchajcie, a dokąd idziecie? Jeśli do sklepu, to mogę… Sama miałam iść.

Halina spojrzała na nią zaskoczona.

— Naprawdę by pani mogła? Byłabym wdzięczna. Oto lista — podała kartkę. — I pieniądze.

— Jakie pieniądze? Damy radę — Jadwiga wzięła kartkę. — Mleko, chleb, śmietana. Rozumiem. Coś jeszcze?

— Nie, dziękuję. Wystarczy.

Gdy Jadwiga wróciła z zakupami, Halina powitała ją ciastem.

— To dla pani. Wczoraj upiekłam, akurat wystygło. Z kapustą.

— Nie trzeba — zaczęła automatycznie Jadwiga, ale zreflektowała się. — To znaczy… Dziękuję. Lubię z kapustą.

Stały na korytarzu i obu było dziwnie. Tyle lat się nienawidziły, a teraz nagle wymieniają się ciastami.

— WpadOd tego dnia zaczęły spotykać się częściej, dzieląc się nie tylko ciastami, ale i swoimi smutkami, radościami i wspomnieniami, aż w końcu zrozumiały, że przez te wszystkie lata tak naprawdę bardzo się potrzebowały.