Siedem powodów, by odejść

**Siedem powodów, by odejść**

— Koniec! Dość! — Walentyna cisnęła ścierkę do zlewu tak, że krople wody rozbryzgały się po całej kuchni. — Nie mogę już! Słyszysz, Mieczysławie? Nie mogę!

Mąż uniósł wzrok znad gazety, niechętnie zmarszczył brwi.

— Co znowu? Nerwy? Napij się melisy.

— „Napij się melisy”! — przedrzeźniła go, opierając ręce na biodrach. — Trzydzieści lat to samo! „Waluś, napij się melisy. Waluś, nie krzycz. Waluś, gdzie obiad?” A ja co, twoja służąca?

Mieczysław złożył gazetę, ciężko westchnął. Na emeryturze wszystkie kobiety tracą rozum, pomyślał. Przestały pracować, to i wymyślają problemy.

— Walentyna Stanisławówno — przemówił z przesadną oficjalnością — co się stało? Wytłumacz się.

— Stało? — roześmiała się, ale śmiech był jakiś złamany. — Nic się nie stało, Mieciu. Po prostu coś zrozumiałam. Za późno, ale zrozumiałam.

Otarła ręce o fartuch, zdjęła go, powiesiła na haczyku. Ruchy miała powolne, przemyślane. Mieczysław spochmurniał — żona tak się zachowywała, gdy podejmowała ważne decyzje.

— Usiądź — powiedziała. — Porozmawiamy.

— O czym? — sięgnął po gazetę. — Może herbatę napijemy się? Obiecałaś schabowego na kolację…

— Schabowy — powtórzyła i pokręciła głową. — Oczywiście, schabowy. A wiesz, Mieciu, kiedy ostatnio zrobiłam coś dla siebie? Nie dla ciebie, nie dla dzieci, nie dla wnuków. Dla siebie?

Mieczysław zmieszał się. Takie pytania zawsze go zbijały z tropu. Po co coś robić dla siebie, skoro jest rodzina, dom, obowiązki?

— Nie rozumiem, o co ci chodzi.

— Nie rozumiesz — skinęła głową. — Właśnie. I nigdy nie zrozumiałeś. Pamiętasz, jak się poznaliśmy?

— Na potańcówce w domu kultury — odpowiedział automatycznie.

— Tak. Miałam dziewiętnaście lat. Chciałam iść na polonistykę. Pamiętasz?

Mieczysław mgliście coś sobie przypominał, ale wtedy uznał to za dziewczęce fanaberie. Po co kobiecie studia, skoro może dobrze wyjść za mąż?

— No pamiętam. I co?

— To, że nie poszłam. Bo powiedziałeś: „Po co ci nauka, jak się pobierzemy? Będą dzieci, dom do prowadzenia”. I posłuchałam. Pierwszy powód.

Podeszła do okna, spojrzała na podwórko, gdzie dzieci sąsiadów grały w piłkę. Taki sam słoneczny dzień był wtedy, gdy po raz pierwszy pomyślała, że życie ją omija.

— Potem urodziła się Kinga — ciągnęła, nie odwracając się. — Chciałam wrócić do pracy, gdy skończyła rok. Do biblioteki. Zawsze kochałam książki. A ty powiedziałeś: „Co za bzdury? Kto zajmie się dzieckiem? Siedzisz w domu, zajmuj się macierzyństwem”.

— No i słusznie! — obruszył się. — Dziecko bez matki to sierota!

— Słusznie — przytaknęła. — Drugi powód. Potem przyszedł Tomek. Potem twoja matka do nas się wprowadziła, pamiętasz? Chora, słaba. I kto się nią opiekował? Kto prał, leki kupował, do lekarza woził?

— Ty. Ale to przecież normalne, mężczyzna w pracy…

— Normalne. Trzeci powód. — Odwróciła się, spojrzała na męża uważnie, jakby widziała go pierwszy raz. — A gdy ja zachorowałam? Pamiętasz, leżałam z zapaleniem płuc?

Mieczysław podrapał się po głowie. Słabo pamiętał — żona faktycznie chorowała, ale wtedy był zajęty, nagły projekt w biurze, szef wymagał…

— Pamiętam.

— Kto się mną opiekował, gdy temperatura skoczyła? Kto wzywał lekarza? Kto leki kupował?

Cisza się przeciągnęła. Mieczysław przypomniał sobie: zaglądał czasem do sypialni, pytał, jak się czuje, potem wracał do telewizora. Żona sama sobie radziła.

— Ja sama — odpowiedziała za niego. — Sama do apteki dzwigałam się, sama wzywałam doktora. A ty nawet herbaty nie podałeś. Czwarty powód.

Usiadła naprzeciwko, złożyła ręce na kolanach, wyprostowała plecy. Mieczysław nagle zauważył, że schudła. I przybyło siwych włosów. Kiedy to się stało?

— I co dalej? — spytał ciszej.

— Potem przyszły wnuki. Kingina Zosia, Tomkowy Jasiek. I gdzie je zostawiali, gdy rodzice pracowali? U mnie. Kto lekcje sprawdzał, karmił, do szkoły prowadził?

— No… babcie od tego są.

— Babcie. Słusznie. A dziadkowie? — uśmiechnęła się gorzko. — A dziadkowie w garażu z kolegami siedzą. Albo na wędkowaniu. Bo „ja, mówisz, całe życie harowałem, teraz odpoczywam”. Piąty powód.

Mieczysław zaniepokojony przesiadł się na krześle. Rozmowa zmierzała w złym kierunku.

— Waluś, może dość? Co chcesz udowodnić?

— Nic. Tylko tłumaczę. — Wstała, wyjęła z lodówki słoik kompotu. — Chcesz?

— Chcę.

Nalała kompot do szklanek. Pił, a ona mówiła dalej:

— Szósty powód najprostszy. Nie widzisz mnie, Mieciu. Stoję przed tobą, a ty patrzysz, ale nie widzisz. Nie wiesz, jaka moja ulubiona sukienka, nie pamiętasz bez przypomnienia moich urodzin. Nie obchodzi cię, co myślę, co czytam, czego się boję. Jestem jak mebel. Wygodny, znany, niezauważalny.

— Ale co ty mówisz? Oczywiście, że widzę! Trzydzieści lat razem…

— Razem — skinęła głową. — Obok siebie. Ale nie razem. Zauważyłeś, że od pół roku chodzę na kółko teatralne?

Mieczysław zdrętwiał. Jakie kółko? Żona zawsze była w domu, zajmowała się gospodarstwem…

— Nie zauważyłem — przyznał szczerze.

— Właśnie. A ja chodzę. W każdą środę. I wiesz co? Tam są ludzie, którzy mnie słuchają. Którym moje zdanie coś znaczy. Którzy pamiętają, jak mam na imię. Nie „mamo”, nie „babciu”, nie „żono”. Walentyna.

Dopiła kompot, odstawiła pustą szklankę.

— I siódmy powód, Mieciu. Najważniejszy. Zmęczyłam się byciem nieszczęśliwą. Śmiertelnie. Budzę się i myślę: znów ten— Zrozumiałam, że chcę żyć, a nie tylko istnieć — powiedziała cicho i wzięła swoją torbę, a Mieczysław stał w drzwiach, patrząc, jak odchodzi, i po raz pierwszy w życiu poczuł, jak bardzo był ślepy.