Powiedziała „tak

*Dziennik osobisty*

Weronika Nowicka stała przy oknie, obserwując sąsiadkę wieszającą pranie na balkonie naprzeciwko. Poranne światło łagodnie padało na jej siwe włosy, starannie ułożone w fryzurę, którą nosiła od czterdziestu lat. W dłoni drżała filiżanka z ostudzoną herbatą.

— Weronika, co ty tam tak zastygła? — zawołał Jan Kowalski, wchodząc do pokoju. — Śniadanie wystygnie.

Nie odwróciła się. W odbiciu szkła widziała, jak mąż poprawia kołnierzyk koszuli. Siedemdziesiąt trzy lata, a wciąż dba o siebie. Włosy wprawdzie przerzedzone, ale starannie zaczesane. Spodnie wyprasowane, buty wypolerowane.

— Słucham cię, Janku — odparła cicho.

Jan podszedł bliżej, stanął obok.

— O czym myślisz?

— Ach, głupstwa jakieś. Dziwny sen mi się przyśnił.

Weronika postawiła filiżankę na parapecie. We śnie była młoda, może dwadzieścia pięć lat, w białej sukni stała przed lustrem. Obok krzątała się matka, poprawiała welon, szeptała coś czulego. Obudziła się z mokrymi od łez oczami.

— Jaki sen? — Jan chwycił ją za łokieć, odwrócił ku sobie.

— Nasz ślub mi się przyśnił. Tylko nie taki, jaki był, ale inny. Piękny.

Mąż zmarszczył brwi.

— Co znaczy „nie taki”? Normalny ślub mieliśmy.

— Normalny — zgodziła się Weronika, ale w głosie brzmiało zmęczenie.

Ich ślub odbył się w urzędzie stanu cywilnego, potem siedzieli we trójkę w kawiarni — ona, Jan i jego kolega jako świadek. Suknię kupili gotową, szarą, praktyczną. Na zdjęciach się uśmiechała, ale oczy miała puste. Jakby to nie jej twarz.

— Chodź jeść śniadanie — powiedział Jan. — Spóźnisz się do pracy.

Weronika pracowała w bibliotece od trzydziestu lat. Czytelnia, wypożyczalnia, katalogi. Cisza i spokój. Jan początkowo protestował — po co żonie praca, on sam ją utrzyma. Ale ona nalegała. Chciała być wśród ludzi, wśród książek. W domu robiło się duszno.

Śniadanie minęło w milczeniu. Jan czytał gazetę, czasem komentował wiadomości. Weronika jadła owsiankę, myśląc o swoich sprawach. Za oknem padał deszcz.

— Wieczorem wpadniemy do Jacka — oznajmił mąż, nie odrywając wzroku od gazety. — Dzwonił, zapraszał na obiad.

— Dobrze.

— Ewa pewnie coś specjalnego przygotuje. Wiesz, jak się stara.

Jacek — ich jedyny syn. Ożenił się trzy lata temu z Ewą, cichą i gospodarną dziewczyną. Weronika lubiła synową, ale spotkania z młodymi przypominały jej o własnej młodości, która przeminęła jakby niezauważona.

W bibliotece dzień płynął zwyczajnie. Czytelnicy przychodzili i odchodzili, wydawała książki, układała je na półkach. W przerwie obiadowej usiadła w kącie czytelni, otworzyła tomik wierszy. Trafiła na wers: *„A szczęście było tak możliwe, tak bliskie…”*

— Weroniko, mogę na chwilę? — zawołała młodsza koleżanka, Kasia.

— Oczywiście. Co się stało?

— No nie wiem, co robić. Tomek oświadczył się, a ja waham się.

Kasia usiadła obok, nerwowo gniotąc rąbek chusteczki. Oczy czerwone, widocznie płakała.

— O co chodzi? Nie kochasz go?

— Kocham! Bardzo. Ale mama mówi, że on nie dla mnie. Że praca kiepska, żadnych perspektyw. A Wojtek Nowak ma własną firmę, też się o mnie stara.

Weronika spojrzała na dziewczynę. Dwadzieścia dwa lata, ładna, całe życie przed sobą. I ten sam wybór, który kiedyś stał przed nią.

— A co mówi serce?

— Serce… — Kasia łk— Serce wybiera Tomka, ale mama pewnie ma rację, trzeba myśleć głową, nie uczuciami.