Miłość w cieniu nienawiści

*Mówię ci, taka historia!*

Barbara Kowalska stała przy oknie i patrzyła, jak jej sąsiadka Halina wiesza pranie na podwórku. Każdy ruch Haliny wydawał się Barbarze celowo powolny, jakby specjalnie przeciągała, żeby pokazać się przed wszystkimi oknami.

— Znowu ta swoja się afiszuje — mruknęła Barbara, ściskając firankę. — Pewnie myśli, że wszyscy się na nią gapią.

Tymczasem Halina Wiśniewska rozwieszała uprane prześcieradła, nucąc coś pod nosem. Była trzy lata młodsza od Barbary, ale wyglądała na mniej niż swoje pięćdziesiąt osiem lat. Zawsze uczesana, sukienki wyprasowane, buty wypastowane. I ta jej postawa — proste plecy, uniesiony podbródek — drażniły Barbarę do szaleństwa.

Mieszkały w sąsiednich mieszkaniach od ponad dwudziestu lat, i przez cały ten czas między nimi tliła się jakaś niezrozumiała wojna. Zaczęło się od bzdury — Halina raz zauważyła, że Barbara źle sadzi petunie w ogródku. Poradziła, jak lepiej to zrobić. Barbara odebrała to jako wścibskość.

— Sam wiem, jak kwiatki sadzić! — warknęła wtedy. — Nie ucz mnie życia!

— Ja tylko chciałam pomóc — zmieszała się Halina. — U mnie na działce takie rosły, bardzo ładne były.

— Twoja pomoc nie jest mi potrzebna! — odcięła Barbara i demonstracyjnie się odwróciła.

Od tamtej pory witały się z przymusu, a częściej udawały, że się nie widzą. Barbara w każdym geście Haliny doszukiwała się podstępu albo chęci upokorzenia. Kiedy Halina kupowała nową torebkę, Barbara myślała, że się przechwala. Kiedy piekła ciasta, których zapach roznosił się po klatce — że robi to na złość, żeby pokazać, jaka z niej gospodyni.

— Mamo, czemu się tak czepiasz? — mówiła córka Barbary, Kasia, kiedy przyjeżdżała w odwiedziny. — Normalna kobieta, co ty w niej takiego strasznego widzisz?

— Ty jej nie znasz — mruczała Barbara. — Ona tylko udaje miłą, a w rzeczywistości… Pamiętasz, jak zabrała kota Szewczykom?

— Mamo, kot sam do niej przyszedł! Szewczykowie trzymali go na dworze, a ona wzięła go do domu, nakarmiła. To nie kradzież.

— No tak, oczywiście! Ona zawsze ma rację, święta jest! — Barbara trzaskała drzwiami od lodówki.

Tymczasem Halina cierpiała nie mniej. Nie rozumiała, czym tak uraziła sąsiadkę. Próbowała kilka razy naprawić relacje — przynosiła ciasta, oferowała pomoc z ciężkimi torbami. Ale Barbara zawsze odtrącała te gesty.

— Dziękuję, nie trzeba — odpowiadała zimno. — Sama dam radę.

Ciast nawet nie brała, tłumacząc się dietą. Choć Halina dobrze widziała, jak kupuje w sklepie torty i pączki.

— Nie ogarniam jej — wzdychała Halina, rozmawiając przez telefon z siostrą. — Chyba nigdy nic złego jej nie zrobiłam, a ona mnie nienawidzi. Może faktycznie kiedyś powiedziałam coś nie tak?

— Daj spokój — odpowiadała siostra. — Ludzie są różni. Nie da się wszystkim dogodzić.

Ale Halinie było ciężko z tą ciągłą chłodnością. Z natury była towarzyska, lubiła pogadać z sąsiadami, podzielić się plotkami. A tu mieszka obok kobieta, która patrzy na nią jak na wroga.

Pewnego zimowego wieczoru Halina wracała ze sklepu. Torby były ciężkie, a chodnik śliski. Poślizgnęła się i upadła, rozsypując zakupy po śniegu. Kolano bolało, nie mogła wstać.

— Ojej, jak boli! — jęknęła, próbując zbierać rozsypane mandarynki.

W tym momencie z klatki wyszła Barbara. Zauważyła sytuację i na sekundę zastygła. Przemknęła jej myśl: *„Niech poleży, ma co chciała”*. Ale natychmiast się zawstydziła. Kobieta leżała na śniegu, było jej zimno i bolało.

— Wstawaj — Barbara wyciągnęła rękę. — Ostrożnie, nie śpiesz się.

Halina złapała się jej dłoni i z trudem stanęła na nogi.

— Dziękuję — szepczyI od tamtej pory spotykały się codziennie na kawie, śmiejąc się z tego, jak wiele czasu zmarnowały na niepotrzebną wrogość.