Miłość bez możliwości bliskości

Miłość bez prawa do bliskości

Anna Nowak poprawiła biały fartuch i spojrzała na zegarek. Do końca zmiany zostały jeszcze cztery godziny, ale zmęczenie już dawało o sobie znać. Na korytarzu oddziału neurologicznego panował zwykły harmider – pielęgniarki biegały między salami, a rodzice pacjentów szeptali w kątach.

„Pani doktor, jest do pani jakiś gość” – oznajmiła młoda pielęgniarka Ola, zaglądając do gabinetu.

„Kto konkretnie?”

„Krewny pacjenta z siódmej sali. Chyba Kowalski.”

Anna skinęła głową i odłożyła historię choroby, którą właśnie przeglądała. Kowalski. To nazwisko sprawiło, że jej serce zabiło mocniej, choć za wszelką cenę starała się zachować zimną krew.

Do gabinetu wszedł wysoki mężczyzna po pięćdziesiątce z siwymi skroniami i zmęczonymi brązowymi oczami. Marek Kowalski trzymał w ręce torbę z owocami i wyglądał na zestresowanego.

„Dzień dobry, pani doktor. Jak się czuje moja żona?”

„Proszę usiąść” – Anna wskazała na krzesło przed biurkiem. „Stan Krystyny jest stabilny. Dobrze reaguje na leczenie.”

Marek odetchnął z ulgą i przeczesał palcami włosy.

„Dzięki Bogu. Przez cały tydzień się martwiłem. Kiedy dostała tego ataku, myślałem, że ją tracę.”

Anna patrzyła na niego i czuła znajomy ból w piersi. Ból, który zamieszkał tam pół roku temu i nie dawał o sobie zapomnieć ani w dzień, ani w nocy.

„Panie Marku, pani Krystyna to silna kobieta. Wylew nie był rozległy, mowa już się poprawia. Przy odpowiedniej rehabilitacji wróci do normalnego życia.”

„Dziękuję za wszystko, co pani dla niej robi” – spojrzał jej prosto w oczy. „Wiem, że poświęca pani Krysi więcej uwagi niż innym pacjentom. Ona sama mi o tym mówiła.”

Anna odwróciła wzrok. Tak, rzeczywiście zajmowała się Krystyną bardziej niż innymi. Ale nie z obowiązku, tylko z poczucia winy, które trawiło ją od środka.

„To moja praca. Każdy pacjent zasługuje na uwagę.”

„Mimo wszystko, dziękuję. Mogę ją odwiedzić?”

„Oczywiście. Tylko proszę nie przeciążać jej długimi rozmowami.”

Marek wstał, ale nie spieszył się z wyjściem.

„Pani doktor, mogę zadać pani osobiste pytanie?”

Anna zesztywniała.

„Słucham.”

„Jest pani zamężna?”

Pytanie zawisło w powietrzu. Spojrzała na niego i zrozumiała, że to nie była zwykła ciekawość. W jego oczach było to samo uczucie, które dręczyło ją od miesięcy.

„Nie” – odpowiedziała cicho. „Nie jestem.”

„Rozumiem. Przepraszam za niedelikatność.”

Skierował się ku drzwiom, ale na progu się odwrócił.

„Anno… chciałem powiedzieć… gdyby okoliczności były inne…”

„Nie” – przerwała mu. „Proszę, nie mówmy o tym.”

Skinął głową i wyszedł. Została sama w gabinecie, czując, jak łzy napływają do oczu. Podeszła do okna, za którym szalał wiosenny deszcz.

Wszystko zaczęło się w październiku, kiedy Krystynę przywieziono z pierwszym atakiem. Wtedy to był tylko lekki udar i szybko wróciła do formy. Ale Marek przychodził do szpitala codziennie – przynosił żonie domowe jedzenie, czytał książki, opowiadał, co słychać w mieście.

Anna początkowo obserwowała tę rodzinną idyllę z profesjonalnym dystansem. Taka troska była rzadkością w jej pracy. Zwykle rodziny odwiedzają pacjentów od czasu do czasu, a niektórzy nie mieli nikogo.

Ale z czasem zaczęła zauważać, że wypatruje Marka na oddziale. Że nasłuchuje jego głosu na korytarzu. Że szuka pretekstów, by przejść obok siódmej saly, kiedy on tam jest.

On też jakby zaczął zwracać na nią uwagę. Dopytywał o leczenie żony, dziękował za opiekę, czasem rozmawiali o książkach i filmach. Nic niewłaściwego, zwykła ludzka rozmowa.

Ale uczucia nie pytają o pozwolenie. Wchodzą do serca bez pukania i zostają, nie oglądając się na okoliczności.

Krystyna została wypisana po trzech tygodniach. Anna myślała, że to koniec, że zapomni o tym dziwnym niepokoju, który czuła na widok Marka.

Ale w lutym Krystyna dostała kolejnego udaru. Tym razem cięższego. Przywieziono ją karetką, Marek był blady jak ściana.

„Pani doktor, proszę ją uratować” – błagał, gdy Anna wychodziła z sali po pierwszym badaniu. „Ona jest dla mnie wszystkim. Jesteśmy razem trzydzieści lat.”

Trzydzieści lat. Anna powtórzyła tę liczbę w myślach. TrzPo roku od tych wydarzeń Anna i Marek spotkali się przypadkiem na warszawskim Powiślu, a w jego oczach nie było już tęsknoty, tylko spokój, który przyniósł czas i cisza starych kamienic.