Pomsta, która trafiła w nieodpowiednie ręce… 😒🌿

Noś miłość męża okazała się nie na miejscu… 😒🌿

Z biegiem lat ich uczucia wcale nie słabły, a wręcz przeciwnie – tylko rosły, ku zazdrości wszystkich wokół. Przez siedem lat między nimi ani razu nie przebiegł czarny kot. Jedynym problemem był Staszek, który, choć z natury opanowany, w głębi duszy zaczynał dręczyć się odwiecznym towarzyszem małżeńskiego szczęścia – zazdrością. Trzymał to w sobie, nie pozwalając, by wyszło na zewnątrz. Ale któż wie, jakie burze kotłowały się w sercu tego marynarza, gdy widział zachwycone spojrzenia mężczyzn skierowane na jego żonę, lub słyszał komplementy kolegów z pracy na oficjalnych przyjęciach.

Na zewnątrz jednak nic nie zdradzało jego niepokoju. Nawet Larysa nie zauważała jego wątpliwości, a może po prostu nie chciała ich widzieć. Tymczasem Staszek dojrzewał do eksplozji, jak pryszcz przed pęknięciem.

Okręt wypływał w morze na rutynowy rejs. Schemat znany i przewidywalny – dziesięć dni nerwów i dziesięć nieprzespanych nocy. Wczesnym rankiem Staszek pożegnał się z żoną, pocałował śpiącego synka, obiecał wrócić za dziesięć dni i wyruszył wypełniać swój obowiązek. Morze nie było łaskawe – raz po raz zawodziła maszyneria. Staszek służył w siłach mechanicznych, więc dniem i nocą łatał kapryśną technikę. Tym większa była jego irytacja, gdy siódmego dnia dowódca zdecydował o powrocie do bazy z powodu awarii.

Gniew i rozdrażnienie łagodziła tylko jedna myśl – trzy dni szybciej przytuli się do ciepłego boku żony. A ponieważ tęsknota za małżeńskimi obowiązkami dawała mu się we znaki, całą drogę do domu spędził w podnieściłym nastroju, wyobrażając sobie różne scenariusze.

Do bazy wrócili późnym wieczorem. Gdy skończyła się ceremonia wyłączania silników, Staszek nawet nie zatrzymał się na tradycyjną „sto gramów” za powrót – jak ogier pognał do domu. Wizja wtulenia twarzy w piersi ukochanej żony dodawała mu skrzydeł. Wpadł na trzecie piętro, zatrzymał się przed drzwiami i…

Była pierwsza w nocy. *Śpią*, pomyślał. I wyobraził sobie, jak cicho się rozbierze, wślizgnie do łóżka, zaskoczy Larysę, a potem…
Ostrożnie wsunął klucz, drżący z niecierpliwości, delikatnie przekręcił i wcisnął się do przedpokoju. Jako mechanik dbał o zamek – działał bez zarzutu.

Ku jego rozczarowaniu żona najwyraźniej nie spała. Z sypialni przez niedomknięte drzwi sączyło się światło i dobiegały jakieś dźwięki. Staszek nie mógł rozpoznać, co to było. Nie rozbierając się, nawet nie zdjąwszy czapki, na palcach podszedł bliżej. W dołku zrobiło mu się nieswojo.

Przez szparę w drzwiach ujrzał coś, czego nie śniłby się nawet w najgorszym koszmarze. Włączona była lampka nocna. Na jego małżeńskim łóżku, bezwstydnie rozłożywszy nogi i rozrzuciwszy blond włosy po poduszkach, leżała kobieta. Resztę zasłaniała naga postać mężczyzny, rytmicznie podrywającego się ku sufitowi. Kobieta jęczała głośno – jęczała tak, jak nigdy nie jęczała z nim.

Staszek poczuł, jakby dostał cios w serce. W jednej chwili całe jego życie legło w gruzach. Nie wiadomo, jak długo stał w półparaliżu. Gdy ocknął się, już nie panował nad swoimi czynami. W policyjnych protokołach nazywa się to *”w stanie ciężkiego wstrząsu psychicznego”*.

Ogarnięty płomieniem zemsty za zhańbione małżeńskie łoże, Staszek gorączkowo sięgnął po kaburę. Oczywiście jej nie miał. Szabla też była na okręcie. Rzucił się do kuchni.

Pierwsze, co wpadło mu w ręce, to widelec. Piękny, metalowy, z zestawu podarowanego im na ślub. Ściskając w dłoni to niecodzienne narzędzie zemsty, pobiegł z powrotem do sypialni. Wpadł jak tornado, chwycił widelec oburącz i z całej siły zamachnął się…

Dłoń obrażonego marynarza nie zadrżała. Widelec, zataczając szeroki łuk, niemal całkowicie zanurzył się pośrodku ruchomych ud cudzołożnika. Krzyk, który potem nastąpił, trudno opisać. Sąsiad – weteran wojenny, który przeżył oblężenie Warszawy i szturm Berlina – obudził się z krzykiem *”Bomby!”* i poderwał całą rodzinę na nogi. Przez dobrą godzinę przekonywano go, że nic się nie dzieje. Mimo to do końca wizyty podejrzliwie nadstawiał ucha.

U sąsiadów z góry dzieci posikały się ze strachu, a rodzice ledwo utrzymali w spodniach przez *ultradźwiękowe wrażenia*. Sąsiedzki owczarek wył do rana, jakby opłakiwał czyjeś psie życie.

Zostawiwszy narzędzie zemsty tkwiące w tyłku świętokradcy, Staszek gwałtownie się odwrócił i niemal marszowym krokiem opuścił sypialnię. Teraz chciał tylko jednego – uciec z tego obcego już domu, upić się na umdlałość i rano zabrać swoje rzeczy.

O tym, co zrobił, nawet nie myślał. Ku jego zdziwieniu, w przedpokoju już paliło się światło. A w nim stała… Larysa. We własnej osobie, w szlafroku, z ręcznikiem na głowie. Piękna i kuszaca.

Dla Staszka, który stracił wszelkie punkty odniesienia, tego wieczoru było już dość wrażeń. Wyglądał, jakby grał w *”zamarłego”*. Nie oniemiał całkiem, ale słowa wydobywały się z trudem.

Drżąca ręka wskazała za siebie.
– Twój brat Sławek z żoną. Przecież go przenieśli do nas. Oddałam im sypialnię, póki cię nie ma, a sama śpię z synkiem. Słuchaj, co tam się dzieje? Dlaczego takie krzyki?
– Ja… no… widzisz… widelec…
– A ja poszłam się wykąpać. W dzień ciśnienie słabe, a nocą spoko. Staszku, chyba coś się tam stało…
– No ta – tylko tyle wydukał Staszek, po czym z hukiem padł zemdlony.

Że brat miał się do nich przenieść, że jego żona też jest blondynką, że mieli przyjechać właśnie teraz – to wszystko Staszek oczywiście pamiętał. Ale czerwona mgła, która zasłoniła mu oczy, zablokowała wszelką logikę. I kto by pomyślał!

Na szczęście wszystko skończyło się lepiej,Na koniec wszyscy wyciągnęli wnioski – Larysa chowała noże głęboko w szufladach, Staszek zawsze dzwonił przed wejściem, a Sławek z żoną już nigdy nie nocowali u brata, choć śmiali się z tego przy rodzinnym stole.