Zemsta męża nie trafiła w cel…😒🌿

Zemsta męża okazała się nietrafiona… 😒🌿

Z biegiem lat ich uczucia nie słabły, lecz tylko rosły, ku zazdrości innych. Przez siedem lat między nimi ani razu nie przebiegł czarny kot. Jedynie Staś, rozglądając się wokół, zaczynał powoli dręczyć się odwiecznym towarzyszem małżeńskiego szczęścia – zazdrością.

Z natury spokojny, nie pozwalał, by ten grzech wypłynął na zewnątrz, tłumiąc wszystkie wątpliwości w sobie. Ale któż wie, jakie burze szalały w duszy tego marynarza, gdy widział zachwycone spojrzenia mężczyzn skierowane na żonę i słuchał komplementów kolegów z pracy na oficjalnych przyjęciach.

Na zewnątrz jednak nic nie było widać. Nawet Lidia nie dostrzegała niepokoju męża, a może nie chciała dostrzec. Tymczasem Staś dojrzewał w ciszy, niczym pryszcz przed pęknięciem.

Okręt wypływał w morze na rutynowe ćwiczenia. Schemat znany i przewidywalny. Dziesięć dni nerwów i dziesięć bezsennych nocy. Wczesnym rankiem Staś pożegnał się z żoną, pocałował śpiącego synka i obiecał wrócić za dziesięć dni, by wypełnić swój obowiązek. Morze nie było łaskawe – raz po raz zawodziła technika.

Staś służył w siłach mechanicznych i nieźle się namęczył, łatając kapryśne maszyny dzień i noc. Tym dotkliwsza była decyzja dowódcy – siódmego dnia wrócić do bazy z powodu awarii systemów.

Złość i irytację Stasia łagodziła jedna myśl: ciepłe biodro żony było trzy dni bliżej. A ponieważ tęsknota za męską siłą i bliskością dawała się we znaki, całą drogę do domu spędził w podnieceniu, malując w głowie coraz to nowe obrazy.

Do bazy wrócili późnym wieczorem. Gdy zamieszanie z wyłączeniem silników się skończyło, Staś nawet nie wypił tradycyjnej „stu gramów” za powrót – jak ogier pognał do domu. Marząc o wtuleniu głowy w obfity biust prawowitej małżonki, dopadł do bloku, wbiegł na trzecie piętro i stanął przed swoimi drzwiami.

Była pierwsza w nocy. *Śpią* – pomyślał. Wyobraził sobie, jak cicho się rozbierze i wskoczy do łóżka Lidii, jej zaskoczenie, a potem… resztę. Ostrożnie włożył klucz do zamku, który od nerwów trząsł mu się w dłoni, i cicho wszedł do przedpokoju.

Był świetnym mechanikiem, regularnie konserwował zamek, więc ten go nie zawiódł. Ku wielkiemu rozczarowaniu, żona najwyraźniej nie spała. Z niedomkniętych drzwi sypialni sączyło się światło i dobiegały głosy.

Nie rozumiejąc, co słyszy, Staś nawet nie zdjął czapki i na palcach podkradł się bliżej. W dołku zrobiło mu się nieprzyjemnie. Przez szparę ujrzał coś, co nawet w najgorszym śnie mu się nie przyśniło.

Paliła się lampka nocna. Na jego małżeńskim łóżku, bezwstydnie rozkładając nogi i rozrzucając blond włosy po poduszce, leżała kobieta. Resztę zasłaniała naga postać mężczyzny, który rytmicznie podnosił pośladki w górę. Kobieta jęczała głośno – jego żona nigdy tak nie jęczała z nim. Staś był zabity na miejscu. Całe życie runęło w jednej chwili.

Jak długo stał w półparaliżu – nie wiadomo. Ale gdy oprzytomniał, nie panował już nad swoimi czynami. W policyjnych protokołach nazywa się to *„w stanie ciężkiego wstrząsu psychicznego”*.

Ogarnięty żądzą zemsty za zhańbiony honor małżeński, Staś desperacko szukał kabury na pasie. Oczywiście jej nie było. Szabli też nie. Rzucił się więc do kuchni.

Pierwsze, co wpadło mu w ręce, był widelec. Piękny, srebrny, z kompletu podarowanego im na ślub. Ściskając w dłoni ten nieregulaminowy oręż, wrócił do sypialni. Wpadł jak tornado do komnaty zdrady i, chwyciwszy widelec oburącz, z całej siły zamachnął się i…

Ręka obrażonego oficera nie zadrżała. Widelec zatoczył szeroki łuk i niemal cały zanurzył się dokładnie między ruchliwe uda cudzołóżcy. Krzyk, który się potem rozległ, trudno opisać. Weteran wojenny, który przyjechał do syna w sąsiednim mieszkaniu, przeżywszy oblężenie Warszawy i szturm Berlina, twierdził później, że obudził się z krzykiem: *„Bomba!”* i poderwał całą rodzinę. Przez dobrą godzinę tłumaczono mu, że nie ma żadnego nalotu.

Sąsiedzi z góry zmoczyli łóżko, a rodzice o mało nie zrobili tego w spodnie z wrażenia. Pies innych sąsiadów wył do rana, opłakując czyjeś psie życie.

Zostawiając narzędzie zemsty tkwiące w odbycie świętokradcy, Staś odwrócił się na pięcie i niemal marszowym krokiem wyszedł. Miał tylko jedną myśl: uciec z tego obcego już domu, upić się na umór i rano zabrać rzeczy.

Nie zastanawiał się nad tym, co zrobił. Ku jego zdumieniu, w przedpokoju już paliło się światło. A w nim stała Lidia – we własnej osobie, w szlafroku i z ręcznikiem na głowie. Piękna i kusząca.

Dla Stasia, który stracił wszelkie punkty odniesienia, wrażeń tej nocy było już za wiele. Wyglądało to jak zabawa w „statki”. Nie oniemiał, ale słowa przychodziły mu z trudem.

Drżąca ręka wskazała w stronę sypialni.
– Twój brat Sławek z żoną… Przecież go przenieśli do nas. Oddałam im sypialnię, kiedy ciebie nie było. A ja z synkiem… Ale co tam za krzyki?
– Ja… no… tam… widelec…
– Poszłam się wykąpać. W dzień ciśnienie słabe, w nocy lepsze. Stasiu, u nich chyba coś się stało…
– Tak… – tylko tyle wydusił Staś i zwalił się w omdleniu.

O tym, że brat miał się do nich przenieść, że jego żona też jest blondynką i że mieli przyjechać właśnie teraz – Staś oczywiście pamiętał. Ale czerwona mgła, która zasłoniła mu oczy, zatarła wszystko. I kto by pomyślał!

Ostatecznie skończyło się lepiej, niż się spodziewano. Sławkowi zaszyli tyłek. Lekarz w szpitalu, wyciągając widelec, długo wyrażał podziw dla siły uderzenia, a po operacji poklepał go po pośladkach i oznajmił:
– Hemoroidów już nigdy nie będziesz miał! Masz tam teraz rurę – gładką jakOd tamtej pory, ilekroć rodzina zbierała się przy stole, Sławek zawsze najpierw ostrożnie sprawdzał swoje krzesło.