— Mówcie wprost! — głos drżał, a palce tak mocno trzymały się krawędzi stołu, że kostki pobielały. — Nie mogę dłużej czekać!

— Doktorze, proszę powiedzieć mi wprost! — głos Katarzyny drżał, a palce wpiły się w blat stołu tak mocno, że kostki zbielały. — Nie mogę dłużej czekać!

Mężczyzna za biurkiem powoli podniósł wzrok. Światło lampy odbiło się w jego okularach, ukrywając wyraz oczu. Odłożył długopis i głęboko westchnął.

— Czternaście tygodni ciąży — powiedział spokojnie, jakby informował o prognozie pogody.

Katarzyna zamarła. Wydawało się, że powietrze uciekło z jej płuc. Usta drgnęły, ale nie wydobył się z nich dźwięk.

— Jak… — w końcu wyszeptała, czując, jak ściska ją w gardle. — To niemożliwe…

— Możliwe. — Lekarz przykrył kartę dłonią, wpatrując się w nią uważnie. — Naprawdę się nie domyślałaś?

Katarzyna Nowak, szczupła czterdziestopięcioletnia kobieta z krótką kasztanową fryzurą i zmęczonymi, ale wciąż żywymi zielonymi oczami, nigdy nie sądziła, że trafi do gabinetu ginekologa w klinice „Zdrowie Plus”. Zawsze czuła głęboką niechęć do szpitali. Ostry zapach środków dezynfekujących, zimny metal stetoskopu, oślepiająco białe kitle lekarzy — wszystko to przywoływało wspomnienia macierzyństwa, które, jak sądziła, nigdy nie miało się jej przytrafić. Jednak lekarz rodzinny z przychodni na ulicy Jabłoniowej był nieugięty:

— Badania są konieczne, Katarzyno. W twoim wieku nie można zaniedbywać zdrowia.

I oto była tutaj. W dusznej sali z plakatami o zdrowiu kobiety, gdzie każdy szelest papieru brzmiał jak wyrok.

— Ale… jak? — Katarzyna ścisnęła skronie, próbując zebrać myśli. — Przecież z mężem… my…

Lekarz pochylił się do przodu, splatając dłonie na blacie.

— Czasem tak bywa. Gratuluję — w jego głosie pojawił się ledwo zauważalny uśmiech.

Katarzyna zamknęła oczy. W głowie przemknęła myśl: „Mam czterdzieści pięć lat. Już prawie babcia. A teraz…” Odetchnęła, czując, jak łzy spływają po policzkach.

— Jaki wybór?! — Katarzyna zerwała się z miejsca, ściskając torbę tak mocno, że skórzany pasek wbił się w dłoń. Jej głos drżał, ale nie ze strachu, a ze złości. — Pan mi sugeruje, żebym…

Lekarz odsunął się na krześle, jakby cofnął się przed tonem jej słów.

— Muszę przedstawić wszystkie możliwości — mruknął, szybko przekładając kartę. — Wskazania medyczne, ryzyko związane z wiekiem…

— Moje dziecko to nie „wskazanie medyczne”! — Katarzyna szarpnęła drzwiczki szafki, w której wisiało jej palto. — I będzie mnie prowadził inny lekarz. Ktoś, kto nie widzi w tym… pomyłki.

Jego brwi uniosły się, ale jedynie podał jej wyniki badań.

— Jak pani woli. Ale proszę wziąć witaminy, dla…

— Dziękuję — wrzuciła papiery do torby, nie patrząc. — Wystarczyło mi dwadzieścia pięć lat czekania zamiast pańskich tabletek.

Drzwi zatrzasnęły się z tak głośnym trzaskiem, że pielęgniarki na korytarzu drgnęły.

Telefon rozładował się dokładnie w momencie, gdy Katarzyna wybierała numer męża. „Symboliczne” — pomyślała z goryczą, patrząc na zgaszony ekran.

— Srebrne wesele za miesiąc… a teraz to. Jak mu powiedzieć?

Zamknęła oczy, przypominając sobie długie lata starań: niekończące się wizyty u lekarzy, wyjazdy do sanatorium „Sosnowy Las”, gdzie pachniało żywicą i nadzieją, nawet tę absurdalną wizytę u starej znachorki na obrzeżach Międzyrzecza. Ta wtedy, żując jakieś korzonki, burknęła: „Dziecko przyjdzie, gdy przestaniecie czekać”. Śmiali się potem z Jackiem w samochodzie — a teraz…

— Boże — Katarzyna roześmiała się przez łzy, przykładając dłonie do brzucha. — A my już kupiliśmy bilety do Grecji na rocznicę…

Z głośnika nad głową rozlegały się komunikaty o zasadach odwiedzin. Gdzieś kapkała woda z kranu. A w jej piersi, obok dawno zapomnianego strachu, zabiło coś ciepłego i dzikiego.

— Jacek… on oszaleje z radości. — Poprawiła fałdy płaszcza i zdecydowanym krokiem ruszyła do wyjścia.

— Muszę naładować telefon. I kupić test. Dziesięć sztuk. I jeszcze…

Myśli wirowały, ale jedna była jasna jak słońce: to cud!

Lekarskie prognozy? Niech zostaną tam, gdzie ich miejsce.

Katarzyna jechała zatłoczonym autobusem, przyciśnięta do szyby czyimś łokciem, ale nawet ścisk nie mógł przyćmić jej myśli. W głowie kołatało jedno: „Jacek będzie taki szczęśliwy!”.

Oni z mężem dawno przestali mieć nadzieję. Dziesięć lat temu, po niezliczonych wizytach u specjalistów, klinikach i nawet u tej znachorki, machnęli ręką. „Nie dał Bóg, to i trudno” — powiedział wtedy Jacek, a Katarzyna tylko skinęła głową, chowając łzy.

Ale teraz… Wszystko się zmieniło. Złożyła dłoń na jeszcze płaskim brzuchu i uśmiechnęła się. „Na pewno się ucieszy” — pomyślała, przypominając sobie, jak zaledwie dwa tygodnie temu Jacek, siedząc w kuchni, z zazdrością opowiadał o sąsiedzie z siedemnastego piętra.

— Wyobraź sobie, u niego czwarty syn się urodził — mówił, wymachując widelcem. — A najstarszy ma już dwadzieścia osiem lat!

— I nie za późno w tym wieku? — spytała wtedy Katarzyna, widząc, jak jego twarz rozjaśnia się rzadkim dla niego marzycielstwem.

— Wiesz, gdybym teraz został ojcem… — urwał, potem potrząsnął głową. — Wiek by mnie nie obchodził. Góry bym przeniósł!

Teraz… Nagle olśniło ją. „Niespodzianka!” Wkrótce przecież ich rocznica! Dwadzieścia pięć lat razem. Już zamówili restaurację, tort… „Tort!”

— Zamiast róż – misie! — szepnęła, wyobrażając sobie, jak Jacek zobaczy tort, zdziwi się, a potem… Wtedy mu wszystko powie. Wyjęła telefon i szybko wybrała numer cukiernika.

— Halo? Dzień dobry! Tu Katarzyna, zamawialiśmy trzypiętrowy tort na rocznicę… Tak, ten sam.Katarzyna i Jacek spotkali się w parku, gdzie pod starym dębem, przy akompaniamencie śmiechu dzieci i świergotu ptaków, wyznała mu, że ich największe marzenie w końcu się spełniło – a on, z łzami w oczach, przytulił ją mocno i szepnął tylko: „Wiedziałem, że na ciebie zawsze można liczyć”.