Babcia na zawołanie

Dziś znów stanąłem przed lustrem w łazience, trzymając w dłoni chwiejący się tusz do rzęs. Ostatni raz tak się malowałem siedem lat temu, przed tym pechowym spotkaniem firmowym, gdzie poznałem Marka. Zostawił nas rok po narodzinach Karolka, „szlachetnie” zostawiając nam mieszkanie.

Moja ręka sięgnęła po zwykły błyszczyk, ale nagle złapała czerwoną szminkę. Leżała nietknięta od czasu, gdy stałem się tylko „tatą Karolka”.

Telefon zaturkotał na krawędzi umywalki, spadając z hukiem na podłogę. Pędzeł drgnął, zostawiając czarną smugę przy skroni. Asia dzwoniła już trzeci raz w ciągu godziny.

— W ogóle masz zamiar wyjść? — jej głos w słuchawce brzmiał zirytowany. — Obiecałeś, że odbierzesz mnie godzinę temu!

Przygryzłem wargę, patrząc przez uchylone drzwi na Karolka. Syn siedział przed telewizorem, otoczony kręgiem kukurydzianych chrupek. Przełknąłem ślinę.

— Muszę pilnie znaleźć nową nianię.

— Co?! — Asia westchnęła. — Mówiłeś, że wszystko załatwione!

— Tamta niania się wycofała, w ostatniej chwili.

Cisza w słuchawce stała się gęsta. Wiedziałem, co myśli Asia: „Znów Krzysiek nie daje rady”. Pięć lat sam z dzieckiem, a wciąż nie nauczyłem się przewidywać takich sytuacji.

— Tato! — Karolek stanął w drzwiach, zostawiając za sobą ślad chrupek. — A tata Marek przyjdzie dzisiaj?

Zaciśnięcie w żołądku. To samo pytanie w każdy piątek, ale były mąż nie palił się do kontaktów z naszym synem. Choć ja też nie naciskałem.

— Nie, słoneczko — poprawiłem mu kołnierzyk. — Ale dziś przyjdzie do ciebie najwspanialsza niania na świecie!

Laptop pokazał dziesiątki ogłoszeń: „niania na już”. Baner „Babcia na godziny” z uśmiechniętą starszą panią wyglądał jak kpina. Moja własna matka od trzech lat mieszkała w Sopocie. Nasze relacje były napięte: nie chciałem jej martwić, a ona zarzucała mi, że się odsunąłem.

Kliknąłem baner i wybrałem „Zadzwoń”.

O 19:03 dzwonek do drzwi przerwał ciszę naszego mieszkania.

Kobieta w progu wyglądała, jakby zeszła z kart podręcznika do gospodarstwa domowego z PRL-u. Wysoka, wyprostowana, w szarym kostiumie i nieskazitelnie białej bluzce. Jedyny nietypowy szczegół — staroświecka broszka w kształcie sowy na klapie marynarki.

— Zamówiliście nianię? — Jej głos był stanowczy, z lekką chrypką, jak u kogoś, kto przywykł, że się go słucha.

Odsunąłem się machinalnie, wpuszczając nieznajomą. Po raz pierwszy poczułem się gościem we własnym domu.

— Tak, ale… spodziewałem się…

— Kogo konkretnie? — Odwróciła się gwałtownie, broszka błysnęła w świetle żyrandola. Nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Wyróżniała się od uśmiechniętej babci z reklamy.

Za plecami usłyszałem tupot bosych stóp. Karolek wpatrywał się w jej kostium:

— Jesteś prawdziwą Babą-Jagą? Jak z bajki?

— Karolku! — instynktownie zasłoniłem go sobą.

Kobieta prychnęła. Pochyliła się i niespodziewanie obdarzyła syna ciepłym uśmiechem.

— Spostrzegawczy chłopiec. Ale dziś jestem po prostu Wanda Szymańska. Twoja niania. Na ten wieczór.

Zdjęła marynarkę płynnym ruchem, jak chirurg rękawiczki po operacji, i powiesiła na wieszaku. Obeszła pokój wzrokiem doświadczonego fachowca.

— Zasady są proste. Wychodzisz. Możesz dzwonić, ale tylko w ważnej sprawie.

ZaciąłemDopiero gdy drzwi zamknęły się za Wandą Szymańską, zrozumiałem, że to nie była zwykła niania, ale ktoś, kto przypomniał mi, że nie muszę dźwigać świata sam.