Zamieszkał Syn…

Pewnego mroźnego, jesiennego wieczora zrozumiałam, że w moim brzuchu zamieszkał syn. Że to właśnie syn, a nie na przykład tasiemiec, wiedziałam od razu. I zaczęłam go pielęgnować z całą powagą. Karmiłam go witaminami, faszerowałam wapniem i dzielnie łykałam tran. Syn jednak nie doceniał moich starań i po pięciu miesiącach rozepchnął mój brzuch na rozmiary plażowej piłki. W dodatku ciągle się wiercił i czkał.

Dumnie nosiłam przed sobą ten brzuch i przyjmowałam gratulacje oraz mandarynki – jadłam je razem ze skórką, udając delikatny uśmiech. Wieczorami słuchałyśmy z synem Vivaldiego i żałośnie czkałyśmy w rytm „Czterech pór roku”…

Po sześciu miesiącach złapałam się na tym, że liżę kamień pokryty glonami, wyjęty prosto z akwarium. Nie chciałam tego robić. Syn mnie do tego zmusił.

Po siedmiu miesiącach pochłaniałam na kilogramy surową kaszę gryczaną. Syn się ze mnie naigrywał.

Po ośmiu miesiącach mieściłam się już tylko w babcinym szlafroku i kraciastym kombinezonie, który czynił mnie podobną do żony Karolka. Syn urósł i nie zostawił mi wyboru.

Po dziewięciu miesiącach przestałam widzieć własne stopy, porę dnia rozpoznawałam po częstotliwości czkania syna, jadłam glony, surową kaszę gryczaną, mandarynki ze skórką, węgiel aktywny, suchą glinkę przeznaczoną na maseczki przeciw wypryskom, żułam filtry od papierosów i skórki od bananów.

Nie obcinałam włosów, bo baba Jadzia z parteru zakrzyknęła, że swoimi strzyżeniami skracam synowi życie. Nie podnosiłam rąk nad głowę, by syn nie owinął się pępowiną. Nie pozwalałam nikomu pić z mojego kubka. Usilnie wpychałam w siebie czopki z papaweryną, żeby syn nie urodził się za wcześnie – i to nie tam, gdzie trzeba. Co tam, pomyłka o parę centymetrów…

Drapałam brzuch do krwi i szczerze bałam się, że zaraz pęknie. Kupiłam synowi wózek, łóżeczko, dwadzieścia dwie paczki pieluch, wanienkę, podstawkę do wanienki, gencjanę, watę, sterylne chusteczki, dziesięć butelek, tuzin smoczków, ze dwadzieścia pieluszek, trzy kołdry, dwa materace, kojec, rowerek, osiem czapeczek, mnóstwo ubranek, pięć ręczników, dwadzieścia śpioszków w różnych rozmiarach, niezliczone bodziaki, szampon, oliwkę do pupy, rurkę do odgazowania, odciągacz do kataru, lewatywę, dwa termofory, szczoteczkę do zębów, karuzelę muzyczną, dwa worki grzechotek i żółty nocnik.

Woziłam nocnik w wózku po mieszkaniu, prałam i prasowałam z obu stron wszystkie dwadzieścia pieluch, piętnaście ubranek i resztę z listy, a moja mama po kryjomu dzwoniła do psychiatry.

Syn miał przyjść na świat między 12 lipca a 3 sierpnia. Dwunastego lipca spakowałam dwie torby. W pierwszej były: kapcie, żel pod prysznic, szampon, szczoteczka do zębów, papier, długopis, chusteczki, grzebień, skarpetki, gumka do włosów i żetony do budki telefonicznej.

W drugiej torbie leżały dwie pieluszki, pielucha na 3 kg, bodziak, niebieska czapeczka, niebieski „kocyk” z króliczymi uszami, koronkowy rożek i smoczek ze słonikiem.

Trzynastego lipca przytargałam torby do swojego pokoju i postawiłam przy łóżku. Czternastego kupiłam spacerówkę i przełożyłam do niej żółty nocnik. Piętnastego mąż uciekł ode mnie do innego pokoju. Szesnastego zjadłam potężną dawkę tranu i na dwa dni zawładnęłam toaletą.

Dziewiętnastego lipca od rana chciało mi się płakać. Wyszłam do salonu, usiadłam w fotelu pod żyrandolem, wyjęłam z kieszeni swojego potężnego szlafroka „Tetrisa” i zaczęłam przegrywać, przy tym cicho pochlipując.

Po godzinie znalazł mnie tata. Popatrzył na mnie, coś sobie pomyślał, pociągnął się za brodę i cicho wyszedł.

A godzinę później przyjechała po mnie karetka. Wczepiłam się rękami w męża i zaczęłam ryczeć. Mąż zsiniał i spadł z krzesła.

Syn postanowił się urodzić.

Przywiozli mnie do szpitala, zważyli, obmacali, zajrzeli we wszystkie możliwe otwory w moim ciele i oznajmili, że syn urodzi się przed północą.

Na zegarze była siódma wieczorem. W windzie, która wiozła mnie na porodówkę, wybuchnęłam płaczem. Staruszka-sanitariuszka, która mnie odprowadzała, uroczyście obiecała nie spać do północy i osobiście zawieźć mnie z synkiem na salę. Uspokoiłam się.

Położono mnie na twardej kozetce i zostawiono samą. Zrobiło się nudno. Syn w środku milczał i nie dawał znaku, że chce wyjść. Zegar szpitalny wskazywał ósmą wieczorem.

Przyszli lekarze. Długo czytali moją kartę. Macali brzuch. Rozmawiali:
— Skurcze?
— Słabe.
— Odeszły wody?
— Jeszcze nie.
— Tak, więc czekamy. Ma urodzić sama.
— Szyjka?
— Tak, już pięć centymetrów.
— Więc dlaczego nie rodzi?!

I wszyscy na mnie spojrzeli. Czknęłam i zrobiło mi się wstyd. Owszem, przyjechałam tu rodzić, ale nie mam pojęcia, dlaczego jeszcze nie rodzę! I nie patrzcie na mnie tak!

Czknęłam ponownie i wtedy poczułam, jak spod mnie rozlewa się ciepła kałuża.
— Rodzę!!! — wrzasnęłam przerażona.

Podeszli, pomacali brzuch, pochwalili mnie i wyszli.

Minutę później przyszła położna, zmieniła prześcieradło i usiadła obok:
— Boisz się? — spytała, uśmiechając się. Bardzo zabawne. To nie z niej leci woda…
— Boję się. — Odpowiedziałam szczerze. I wtedy zaczął mnie trząść dreszcz.
— Jutro już będziesz biegać. Jak szczupak po korytarzu.

Otworzyłam usta, by coś odpowiedzieć, ale oddech mi zaparło — fala bólu przetoczyła się wzdłuż kręgosłupa, dosięgła kolan i zaczęła słabnąć.

Syn postanowił się urodzić przed północą.

…Po trzech godzinach leżałam na kozetce mokrej od zimnego potu, przez czerwoną mgłęW końcu, gdy już nie miałam siły nawet jęknąć, rozległ się cichy płacz, a położna położyła na mojej piersi małe, drżące ciałko – mój syn, mój Wojtuś, i wtedy zrozumiałam, że cały ten ból był tylko początkiem najpiękniejszej przygody.