Drzwi się otworzyły, ciężka torba wpadła do środka, a w powietrzu pojawiło się zaskoczenie.

Dziennik – wtorek, 17 października

Otworzyłam drzwi, weszłam do mieszkania, wciągając za sobą ciężkie zakupy. Ledwo złapałam oddech, gdy z pokoju dobiegł głos:

„Jagódko, nareszcie! Co dobrego przyniosłaś? I gdzie ty w ogóle byłaś tak długo, umieram z głodu!”

Nastrój, i tak już kiepski, skurczył się w ciasny, kłujący węzeł w żołądku. No jasne, Tomek znowu cały dzień królował na kanapie przed telewizorem albo grał w gry. Podłoga wciąż brudna, pranie nie wrzucone do pralki. Ale oczywiście to ja jestem winna, bo „dziecko” (czterdziestoletnie!) głodne! A pieniądze? No przecież magiczają się same w szufladzie!

Ciężkimi krokami, jak hydraulik po całym dniu pracy, weszłam do kuchni, rozpakowałam torby i bez przebierania się zabrałam się do gotowania – sama też byłam głodna! Ofiarami mojej frustracji padły niewinne garnki i patelnie.

Tomek na kanapie najpierw tylko słuchał, jak wściekle dzwonię naczyniami, ale w końcu nie wytrzymał – hałas zagłuszał nawet wiadomości. Z łoskotem podniósł się i ruszył „negocjować”.

„Jagusia, po co ty tak walisz tymi garnkami? Przecież nawet programu nie słychać!”

Rzuciłam talerz na stół:

„Jedz i siedź cicho! Jak chcę, tak robię! A ty, leniu, w życiu nie widziałeś pracy na oczy!”

Tomek się obraził, ale i tak zabrał się za ziemniaki z mięsem. Ja dalej grzmiałam naczyniami, jedząc na stojąco. Jego odpowiedź zaskoczyła mnie – myślałam, że będzie milczał.

„A ty, siedząc cały dzień na dupie, wrzuciłeś w końcu to pranie do pralki?”

Rozłożył ręce:

„Jagódko, jakie pranie? Żartujesz? Pranie to kobiece zajęcie, a ja jestem facetem! Jak ja to zrobię, to potem znowu będziesz krzyczeć, że zniszczyłem sweter albo pierzynę w wysokiej temperaturze!”

„Facet z ciebie jak ze mnie księżna Diana! I oczywiście przez całe życie nie miałeś okazji nauczyć się obsługi pralki!” – warknęłam. Tomek już naprawdę się obraził.

„Jagoda, teraz to przesadziłaś! Wiem, że jesteś wkurzona, że teraz nie pracuję, ale to tymczasowe! Nie mogę iść do byle jakiej roboty, gdzie harują jak woły za grosze! Mężczyzna musi znaleźć swoje powołanie! To nie dzieje się od razu! A ty traktujesz mnie jak śmiecia! Za co?”

Gdyby Tomek miał dziś chociaż odrobinę instynktu samozachowawczego, już na tym etapie wyczułby, że coś jest nie tak. Ale nie, jego instynkt spał smacznie, pewnie nawet chrapał.

„Jesteś kobietą, Jagoda! Powinnaś być troskliwa i delikatna! A ty tylko wrzeszczysz i walisz naczyniami jak hydraulik Kowalski! Mogłabyś chociaż chodzić cicho i nie rzucać wszystkim, tylko odkładać je delikatnie!”

Parsknęłam krótko, ale jego instynkt dalej spał. Skończył jeść, włożył talerz do zlewu i zaczął chodzić po kuchni jak generał po sztabie.

„I powinnaś mi okazywać szacunek! W końcu jestem twoim mężem! Patrz na Magdę – jak ona kręci się wokół Jacka! Nawet kurzu z niego zdmuchuje! I żyją jak para gołębi – nigdy żadnych awantur! Tak właśnie powinno być! Dlaczego ja muszę ci to tłumaczyć?”

Dopiero wtedy coś go tknęło. Stałam, mrużąc oczy jak kot przed skokiem, a w prawej dłoni spoczywała mi… żeliwna patelnia. Waga – ze pięć kilo. A ja jestem wysoka i silna – nie miałby szans.

„Magda… z Jackiem…” – syknęłam przez zęby.

Jacka i Magdę znali wszyscy w bloku. Młode małżeństwo, dostali mieszkanie w prezencie ślubnym, bo rodzice Jacka uciułali kasę przez lata. Oboje wychowali się w Polsce, byli katolikami, ale bez przesady – Magda nie chodziła w koronkowej chuście, choć ubierała się skromnie.

„Magda… – powtórzyłam, a Tomek zastygł. – Masz rację, kochanie, dobra z niej żona. Ale zapomniałeś o jednym. A raczej o kimś. O Jacku.”

Tomek uniósł brwi.

„Widzisz, Tomku, Jacek rano leci na budowę, potem pomaga bratu w sklepie, jeszcze w weekendy stoi za ladą. I jakoś nie szuka siebie, a jeśli już, to tylko po godzinach! A Magdzie kupuje pierścionki, kolczyki, sukienki – ciągle się tym chwali. Więc jasne, że ona może się kręcić – ma za plecami kamienny mur! Jej głowa nie boli o rachunki, jego boli. A ona siedzi w domu i dba o niego. I dobrze jej z tym.”

Tomek gapił się, nie rozumiejąc, do czego zmierzam. A ja dalej klepałam patelnią w dłoń:

„A teraz spójrzmy na nas. Kto pracuje na dwóch etatach i bierze nadgodziny? Ja, Tomku! A w domu siedzisz ty. Więc jeśli już porównywać, to ja jestem Jacek, a ty… jesteś Magdą!”

Szczęka mu opadła. Takiej logiki się nie spodziewał.

„Więc to nie ty powinieneś mi Magdę wypominać, ale ja tobie! Mężczyzną jesteś tylko w łóżku, a poza tym – Magda! I nawet z tym sobie nie radzisz! Podłoga brudna, pranie nie zrobione, obiad nieugotowany… A jak wyglądasz? Pomięta koszulka, dresy w bąble i brzuszek rośnie! Jakim cudem masz mnie uwodzić?!”

Stał jak wryty. A ja walnęłam patelnią w stół:

„Więc szybko: zmywaj, sprzątaj kuchnię, pod prysznic i do sypialni w pełnej gotowości! Bo jak nie, to szybko tu zrobię matriarchat! On mi będzie Magdę stawiał za wzór!” – i wyszłam, trzasnąwszy drzwiTomek tak się przestraszył, że w ciszy założył fartuch, umył naczynia, wysprzątał kuchnię, a nawet spryskał się wodą kolońską, zanim cichutko wślizgnął się do łóżka, gdzie Jagoda już spała, uśmiechając się przez sen.