Mam 56 lat i nigdy się nie ożeniłam. Nie jestem starą panną, mam wspaniałą córkę, która jest żoną, zna pięć języków i pracuje w dużej firmie IT.

Mam 56 lat i nigdy nie byłam zamężna. Nie, nie jestem starą panną. Mam wspaniałą córkę, która jest mężatką, zna pięć języków i pracuje w dużej firmie IT. Ale męża nigdy nie miałam. A córka, niestety, nie zna swojego biologicznego ojca. Nawet nie wiemy, czy jeszcze żyje.

To był młodzieńczy romans. Przyjechał do Polski z Włoch jako student na wymianę, uczył się polskiego. Poznaliśmy się przypadkiem na jakimś wydarzeniu w mojej uczelni, gdzie studiowałam języki obce.

Kiedyś młodzi ludzie szybko się zaprzyjaźniali, szczególnie na studiach. Przynajmniej teraz tak mi się wydaje.

Bardzo mnie cieszyło, że jest Włochem. Do dziś, mimo wszystko, uwielbiam Włochy. Zwiedziłyśmy z córką cały „but” — od Wenecji po Apulię.

Nie będę się rozpisywać o naszym romansie. W sumie, to nawet nie był prawdziwy związek. Dużo spacerowaliśmy po Warszawie. Pokazywałam mu moje rodzinne miasto, a on delikatnie obejmował mnie w talii.

Wszystko stało się szybko, spontanicznie i zwyczajnie. Kiedy zorientowałam się, że jestem w ciąży, mojego przystojnego bruneta Leo z Terraciny już nie było w kraju.

Mama wtedy bardzo mnie wsparła, powiedziała, że nie mamy prawa odbierać życia, bo to dar z góry. A tata? Był niesamowicie szczęśliwy, nawet jeśli miałam zaledwie 21 lat.

Miałam ogromne szczęście do rodziców, a moja córeczka do dziadków. Niestety, już ich z nami nie ma, ale pamięć o nich zostanie na zawsze.

No cóż, wspomnienia wróciły. Teraz o teraźniejszości. Nie wiem nawet, po co piszę te słowa, ale często czytam komentarze.

Wielu opisuje podobne historie, czasem trafiają się ciekawe przemyślenia.

W każdym razie, pół roku temu poznałam mężczyznę. Zabawne, że nasza znajomość zaczęła się od kłótni. Staliśmy w kolejce do kasy, on za mną.

Kiedy płaciłam za zakupy, przypomniałam sobie, że zapomniałam kawy. Sklep mamy malutki, koło domu, kawa jest praktycznie na wyciągnięcie ręki, ale i tak zajmuje chwilę. Ten mężczyzna w okrągłych okularach tak się wściekł, że myślałam, iż zaraz mnie uderzy.

Nie wdawałam się w kłótnię. Cicho zapłaciłam i wyszłam. Nagle słyszę szybkie kroki za sobą. Oglądam się, a to on – ten chamski typ. Tym razem jednak uśmiecha się i trzyma w rękach czekoladę.

Podbiega, przeprasza za swoje zachowanie. Mówi, że ostatnio dużo pracował, nerwy nie wytrzymują.

Uśmiechnęłam się. I tak się poznaliśmy.

Okazało się, że prawie sąsiadujemy. Jest po rozwodzie, ma dwójkę dorosłych dzieci i własne mieszkanie. Pracuje w jednym z muzeów w naszym mieście.

Naprawdę jest inteligentny, kulturalny i wartościowy. Po pół roku znajomości oświadczył się i zaproponował, żebyśmy razem zamieszkali.

Zgodziłam się. Nie wiem dlaczego. Może chcę zamknąć pewien rozdział i w końcu zostać żoną. A może po prostu zmęczyła mnie samotność. Córka jest już dorosła – ma swoje życie i rodzinę, tylko wnuków jakoś nie mogę się doczekać.

Albo chcę coś sobie udowodnić. Chyba to już nie ma znaczenia.

Ale jest problem. Gdy tylko złożyliśmy wniosek w USC, a mój przyszły mąż wprowadził się do mnie, poczułam dziwne napięcie.

Zrozumcie, żyłam sama przez wiele lat. Mam swoje nawyki i, jak się okazało, nie mam ochoty ich zmieniać.

Na przykład mój przyszły mąż potwornie chrapie. A ja i tak źle sypiam, a przy jego chrapaniu nie mam żadnych szans. Potrzebuję absolutnej ciszy, tylko wtedy mogę odpocząć.

Nie wkłada butów do szafy, gdy wraca, nigdy nie gasi światła, gdy wychodzi z pokoju.

Wiem, brzmi to trochę jak narzekanie starszej pani. Ale naprawdę przyzwyczaiłam się żyć według swoich zasad.

Rano muszę w spokoju wypić kawę i poczytać wiadomości na tablecie. Teraz muszę je czytać na głos i z nim omawiać. Czuję, jakby ktoś kradł moją przestrzeń.

Nie podoba mi się, że w domu chodzi jakby był bezdomny, choć do pracy ubiera się jak model z wybiegu.

Może się do tego przyzwyczaję. Do brudnych skarpet na podłodze, do długich moralizatorskich rozmów. Ale co jeśli nie?