Dzieci zatrudniły nianię, żeby mnie unikać i przestały zapraszać do wnuczki.

Dzieci przestały mnie zapraszać do wnuczki, po cichu wynajęły nianię, żeby się ze mną nie spotykać.

Moja rodzona córka nie chce ze mną rozmawiać. Nawet nie odbiera telefonu. Uważa, że doprowadziłam ich małżeństwo do rozwodu, chociaż nie miałam z tym nic wspólnego. To ona sama prosiła o pomoc.

Weronika wyszła za mąż, gdy miała osiemnaście lat. Poznała Jakuba zaraz po tym, jak wrócił z wojska. Zakochali się od pierwszego wejrzenia, a ona porzuciła studia, nie chcą c słuchać moich rad. Musiałam ich przygarnąć pod swój dach, żeby nie musieli wynajmować mieszkania. Na początku wszystko było dobrze, nawet w pierwszych miesiącach po ślubie dogadywałyśmy się. Ale gdy Weronika zaszła w ciążę, zaczęła się czepiać, że gotuję, a ją mdli. Nalegałam, żeby się wyprowadzili.

Dogadałam się z teściami, żeby wspólnie złożyć się na mieszkanie dla młodych, bo wiedziałam, że sami sobie nie poradzą. Próbowałam dodzwonić się do ojca Weroniki, myślałam, że pomoże w rozwiązaniu sprawy mieszkaniowej. A on odpowiedział, że płacił alimenty i nic więcej nam nie jest winien.

Gdy córka urodziła, bardzo jej pomagałam. Cały wolny czas spędzałam z wnuczką, żeby młoda mama mogła odpocząć. Wkrótce Weronika zaczęła udawać choroby, wymyślać różne dolegliwości, żeby zrzucić na mnie obowiązki rodzicielskie.

Często pozwalałam im wychodzić na randki, do kina czy restauracji, a nawet wyjechali na dziesięć dni sami. Lubiłam zajmować się wnuczką, więc nie było to dla mnie problemem. Owszem, bardzo się męczyłam, ale cóż się nie robi dla szczęścia własnego dziecka?

Gdy wrócili z podróży, zaproponowałam Jakubowi remont. Przecież po pracy tylko leżał, choć miał luźny grafik. Przywiozłam im materiały budowlane i zabrałam wnuczkę do siebie na dwa tygodnie. Wysłałam też ekipę remontową, żeby Jakub się zbytnio nie przemęczał. Wtedy posypały się na mnie oskarżenia. Jakubowi nie podobało się, że wydaję polecenia. Ale co miał zrobić, skoro on sam nie wykazywał inicjatywy?

Po remoncie nasze kontakty niemal całkowicie się uratowały. Dzieci przestały mnie wzywać do wnuczki, wynajęły nianię w sekrecie, żeby unikać spotkań ze mną. Byłam oczywiście urażona, ale na swój jubileusz zaprosiłam całą rodzinę. Córka przyszła sama z wnuczką, a Jakub nawet nie zadzwonił z życzeniami. Zrobiło mi się strasznie smutno. Przecież im pomagałam, za remont zapłaciłam… Czy naprawdę zasługuję na takie traktowanie?

Jakub nakrzyczał na mnie, że mam się zająć swoimi sprawami, że to jego dom i nie chce mnie tam widzieć.

Nie wiem, może przesłakoczyłahm z tą pomocą, ale chciałam dobrze. Teraz Weronika ciągle się kłóci z mężem i obwinia za to mnie. Płacie mi do słuchawki, wyrzucając różne pretensje. Okazuje się, że Jakub już mówi o rozwodzie. Nie dają mi nawet zwnuczka, nie mogę usłyszeć jej głosu.

Żyłam dla nich… Co mam teraz zrobić? Dlaczego mnie tak nienawidzą?