Troski Dziadka

Dziadowskie troski

Jan Kowalski został wdowcem pół roku temu. Pierwszy ostry ból minął, schował się gdzieś pod serce i utknął tam jako lodowaty odłamek, topniejąc tylko od czasu do czasu w najmniej odpowiednich momentach. Gdy któryś z sąsiadów pytał przy spotkaniu: „No i jak tam, Kowalski, samotnie teraz?”, w oczach starca błyskał cierpienie.

„Słabym się stał, dawniej tak nie było — myślał Kowalski i sam sobie odpowiadał w duchu: — Ale i takiej straty nie było…”

Od młodości mieszkał na wsi. Gdy przeszedł na emeryturę, myślał, że wreszcie będzie miał dość wolnego czasu. Lecz po śmierci żony czas jakby się zatrzymał, a Kowalski nie wiedział, co z nim zrobić. Wszystko straciło sens… Może tylko modlitwa w kościele dawała ukojenie.

Córka wyszła za mąż i wyjechała do miasta, a wnuczek miał niedługo iść do szkoły. Na początku lata przyjechali do dziadka – córka Ewa z mężem i synkiem Bartkiem.

— Tato, przywiozłam ci wychowanka — zaczęła rozmowę Ewa, wskazując na Bartka. — Dawniej był malutki, mama się nim opiekowała, a teraz twoja kolej: trzeba z niego zrobić prawdziwego chłopaka.

— A tata nie wychowuje? — zainteresował się Kowalski.

— Tata w życiu młotka nie trzymał. Sam wiesz — Grześ to muzyk. Akordeon to jego żywioł. Zimą Bartka zapiszemy do szkoły muzycznej. Może trafi do klasy taty. — Odpowiedziała Ewa. — Ale wychowanie powinno być harmonijne. Więc pomóż. Chcę, żeby mój syn był podobny do ciebie: takim samym majstrem i pracusiem.

Jan Kowalski uśmiechnął się i spojrzał na wnuka.

— Masz rację, Ewka. Niech będzie. Nauczę go wszystkiego, co sam umiem. Póki żyję…

— Przestań, tato — przerwała mu córka. — Będziemy żyć długo i szczęśliwie. Ale z Bartkiem — pomóż.

Tego samego dnia dziadek zabrał wnuka do swojej stolarni. Obejrzeli warsztat, półki z narzędziami i zaczęli przygotowywać kąt dla Bartka.

Specjalnie dla wnuka dziadek przerobił stary biurko, skracając nogi i pokrywając blat blachą. Potrzebne były też specjalne narzędzia — małe, dopasowane do dziecięcych rąk.

Nad warsztatem Bartka dziadek zawiesił półkę, na której ustawił najmniejsze narzędzia: młotki, śrubokręty, małe kombinerki, miniaturkę piły i cążki. W okrągłych, metalowych pudełkach po cukierkach, zachowanych jeszcze z czasów jego młodości, leżały gwoździe różnych rozmiarów.

Bartek był zachwycony i nie odstępował dziadka, ciągle pytając — do czego co służy. Ewa ledwo ściągnęła ich na obiad, po czym obaj znów wrócili do „męskiej roboty”.

— No i… zaczęliśmy — powiedział pod wieczór dziadek. — Na dzisiaj koniec. Jutro rano idziemy na ryby. Trzeba przygotować sprzęt i wcześniej się położyć.

Tak mijały szczęśliwe letnie dni. Ewa z mężem zauważyli, że ojciec ożył, wróciła mu dawna postawa i blask w oczach.

— No, Ewka — dziwił się w sekrecie Grzegorz — choć nauczycielka jesteś, to jednak córka po ojcu. I synowi dobry przykład, i ojca do życia przywróciłaś…

— Każdy potrzebuje uwagi — mały czy duży — cicho odpowiedziała Ewa. — Nie można pozwolić, żeby tato się załamał. Będziemy teraz częściej przyjeżdżać. Dzięki Bogu, że Bartek mu pomaga. Inny by tylko butelkę znał, a tu wnuk jak jasne słońce. Zawsze wiedziałam, że mój ojciec to mądry człowiek…

Westchnęła i poszła do ogrodu, tak jak robiła to jej mama. Ogród i sad musiały być zadbane, tak jak za jej życia, żeby ojciec nie czuł, że wszystko się wali po jej odejściu.

Wkrótce urlop Ewy się skończył, wróciła do miasta, a Grzegorz i Bartek zostali u dziadka, pomagając mu we wszystkim.

Lecz przyszła jesień i Bartek musiał iść do pierwszej klasy. Z tej okazji Jana Kowalskiego zaprosili do miasta, by razem odprowadzili chłopca do szkoły. Z dumą prowadził wnuczka za rękę Kowalski. W garniturze i krawacie, którego nie zakładał od lat, stał na pierwszej szkolnej akademii i wzruszał się. Gdy zabrzmiał hymn, dziadek wyprostował się i ścisnął dłoń Bartka…

W tamtej chwili Jan Kowalski postanowił sobie nie poddawać się, dać z siebie wszystko w wychowaniu wnuka, pomagać córce…

Po powrocie do domu wieczorem usiadł przy stole i położył przed sobą pustą kartkę. Jak pierwszoklasista, który dawno nic nie pisał, wziął długopis i wypisał w kolumnie plan na nadchodzące miesiące — przygotowania na następne lato, na przyjazd Bartka.

Na liście znalazło się wiele rzeczy: budowa placu zabaw, montaż huśtawki, drążka, stolika i ławek, piaskownicy. Na topol przy drodze dziadek postanowił zawiesić „tarzan”, wspominając własne dzieciństwo… A jeszcze trzeba naprawić pomost nad rzeczką.

Lista rosła z dniem, stawała się dłuższa i ciekawsza. Na stole pojawiła się druga kartka — „księgowość”. Tam starzec zapisywał wydatki na materiały: deski, śruby, liny, farbę, przywóz piasku. Roboty było mnóstwo! Tylko by zdążyć przed zimą, przed śniegami, żeby przywieźć materiały, a potem w stolarni przygotować wszystko, by na wiosnę zacząć budować wymarzone rzeczy…

Teraz Jan Kowalski miał pełne ręce roboty. Wstawał wcześnie i, jak zwykle, zapisywał na kartce plan dnia, by go wypełnić.

Wnuka przywożono często: na święta, na weekendy, na wszystkie ferie. Dom Kowalskiego ożywał, Ewa myła podłogi, piekła ciasta, prała firanki.

A dziadek, Grzegorz i Bartek majsterkowali, poprawiali coś w domu, na placu zabaw, palili w bani i chodzili na nartach do lasu.

Na Dzień Mężczyzny Ewa podarowała wszystkim trzem męską kamizelkę w lesie. Co za radość! Zbliżał się też Dzień Kobiet.

— A co byś chciała dostać, córeczko? — dopytywał się Kowalski.

— No, nie krępuj się, dla ciebie wszystko — dodał Grzegorz. — Jesteś naszą jedyną i najukochańszą.

— Jedyną? — Ewa uśmiechnęła się. — To będzie niespodzianka. Wkrótce w naszej rodzinie przybędzie, kochani… Jeszcze nie wiem kto… Ale może być i dziewczynka.

Chwila ciszy przy stole przekształciła się w okrzyki radości. Ewę zaczęto całować i ścisBartek podszedł do dziadka i szepnął: „Dziadku, nawet jeśli będzie siostra, to ja i tak ci pomogę, bo przecież dziewczynki też mogą być majstrami”.