Nie zdradziłam męża, ale dzieci nie są jego

Pobraliśmy się, kiedy mój mąż Darek miał 37 lat, a ja 29. Na początku było trudno, ja się w nim zakochałam, a moi rodzice byli temu przeciwni, bo Darek nie miał ani dobrej pracy, ani nawet mieszkania. Ale miłość zwyciężyła.

Byliśmy małżeństwem już przez 4 lata, a ja nadal nie mogłam zajść w ciążę, więc postanowiłam wykonać wszystkie niezbędne badania. Lekarze powiedzieli, że jestem całkowicie zdrowa. Darek, kiedy poprosiłam, żeby też się przebadał, najpierw powiedział, że z jego strony na pewno nie ma żadnego problemu, ale jednak mnie posłuchał.

Tak jak myślałam, okazało się, że to on nie może mieć dzieci. W jego organizmie swój ślad zostawiły za duże ilości tytoniu i alkoholu.

Lekarze powiedzieli, że przynajmniej na rok powinien odstawić papierosy i alkohol, a wtedy może będzie jakaś szansa na dziecko. Ale od razu uprzedzili, że nawet przy takich ograniczeniach będę mogła zajść w ciążę tylko z pomocą lekarzy, czyli sztucznie, z użyciem naszych materiałów genetycznych…

Minęło jedenaście miesięcy. Ponownie poszliśmy na badania i oczywiście mój mąż został poproszony o dostarczenie próbek. Tego dnia kolega Darka zawiózł nas do szpitala, bo mieszka niedaleko i miał po drodze. Wybierał się do lekarza rodzinnego. Wtedy niczego nie podejrzewałam…

Usłyszeliśmy doskonałe wieści. Można było przystąpić do zapłodnienia! Byłam bardzo szczęśliwa, bo już tego dnia zaszłam w ciążę, za pierwszym razem!

Po kolejnych dwóch miesiącach dowiedzieliśmy się, że będziemy mieli bliźnięta, a potem powiedziano nam, że to chłopcy. Byłam w siódmym niebie, nosiłam pod sercem dwoje dzieci mojego ukochanego męża.

Ale było też coś niezbyt pozytywnego – zachowanie Darka przez całą ciążę. Ciągle był jakiś zdenerwowany, zły na wszystko. Często zostawał dłużej w pracy, raz znalazłam w naszym mieszkaniu kobiecy kolczyk. Myślałam, że tak bardzo się martwi o mnie i dzieci, więc postanowiłam nie drążyć tematu.

Nasi chłopcy urodzili się zdrowi i tak, jak w zasadzie się spodziewałam, zupełnie nie byli podobni do mnie. Ani od razu po urodzeniu, ani rok później.

Mąż zaczął coraz więcej pracować. Kupiliśmy mieszkanie, samochód, mieliśmy wszystko, czego potrzebowaliśmy. Ale w naszym związku nie układało się najlepiej. Starałam się poświęcać mu więcej czasu, wynajęłam opiekunkę, sama zapraszałam go na randki. Nic nie działało.

Ostatnią kroplą było to, kiedy chłopcy i ja wróciliśmy do domu, po weekendzie na wsi, byliśmy u moich rodziców. Zobaczyłam inną kobietę w moim łóżku. Były kłótnie, krzyki, a dzieci na to wszystko patrzyły.

Nawet się nie tłumaczył, po prostu gdzieś poszedł. Następnego ranka znowu poprosiłam nianię, żeby przyszła, bo miałam parę spraw do załatwienia.

W drodze powrotnej spotkałam przyjaciela Darka, tego, który zawiózł nas do szpitala w dniu, w którym zaszłam w ciążę.

Zobaczył, w jakim jestem stanie i powiedział, że mój mąż zadzwonił do niego i wszystko mu opowiedział. A to, co usłyszałam później…

Kolega męża powiedział mi całą prawdę. Teraz już wiem, dlaczego dzieci nie są podobne ani do mnie, ani do męża (zawsze myślałam, że chłopcy wdali się w mojego dziadka).

W dniu, w którym mój mąż miał oddać próbkę do badania, to ten kolega dał swój “materiał”. Nie pali, nie pije, uprawia sport, ale nie ma dzieci.

Nie chciałam już tego słuchać, myślałam tylko o rozwodzie.

Jak Darek mógł mi coś takiego zrobić…