Szwagierka uważa, że to na nas spoczywa obowiązek rozpieszczania jej dzieci

Siostra mojego męża uważa, że to my powinniśmy rozpieszczać jej dzieci.

Zawsze mówi w taki sposób, że niby to nie prośba, tylko tak sobie rzucone słowa. Jak tylko powie: „O, w kinie jest nowa bajka dla dzieci”, to od razu wiadomo, że mój mąż ma rzucić wszystko i zabrać siostrzeńców do kina. Albo jak mówi: „Taka piękna pogoda, a wy w domu siedzicie”, to znaczy, że mamy z dziećmi iść do parku na karuzele. Oczywiście, za nasze pieniądze.

Ja się na te aluzje nigdy nie łapię. A jak już są zbyt oczywiste, to udaję, że nic nie zrozumiałam. Jak chcesz o coś poprosić, to mów wprost. Bez tych gierek. Ale mój mąż zawsze od razu łapie, o co chodzi jego siostrze.

On bardzo kocha swoich siostrzeńców. I moim zdaniem aż za bardzo ich rozpieszcza. Rozumiem, że Kasia chce, żeby jej maluchy miały fajne dzieciństwo, ale to przecież nie nasza rola, żeby organizować im czas. To obowiązek rodziców, nie dziadków, wujków czy cioć.

No dobra, czasem można coś kupić czy zabrać dzieciaki gdzieś, w końcu to rodzina. Ale to nie powinno być wymóg! Ostatnio był imieninowy obiad u naszego siostrzeńca, Bartka. Urodziny już miał za sobą, a my i tak kupiliśmy mu całkiem fajny prezent – porządną hulajnogę. Nie tania sprawa. Ale Kasia i tak przyszła z aluzją – niby tak sobie wspomniała, że Bartek zawsze marzył, żeby zobaczyć Włochy. No i że przecież sama z nim nie pojedzie, bo to za drogo.

W języku podtekstów brzmiało to tak: „Zabierzcie Bartka do Rzymu”. Ale zrozumieliśmy to dopiero podczas obiadu, kiedy mój mąż wręczył Kasi tort zamiast vouchera. Mnie tam nie było, bo pracowałam. Mąż pojechał sam. Dał Bartkowi poduszki z literami układającymi się w jego imię. Szukaliśmy długo w internecie, co można dać na imieniny, bo wcześniej u nich się tego nie obchodziło.

Z każdym rokiem oczekiwania Kasi rosną. Już mnie to mocno wkurza. Ale mąż tak uwielbia tych dzieciaków, że nic nie mogę zrobić. Zawsze marzył o swoich własny dzieciach, ale jakoś nie wyszło. Więc całą miłość przelał na siostrzeńców. Wystarczyło, że Kasia kazała im zrobić słodkie minki i poprosić o coś błagalnym głosem, a mój mąż już biegł spełniać ich zachcianki. Ja to widziałam, ale on nie wierzył, że jego siostra potrafiłaby wykorzystywać dzieci w ten sposób. Aż nagle… zaszłam w ciążę.

Od razu mu powiedziałam. Wpadł w szał radości, tańczył wokół mojego brzucha. Kiedy Kasia znowu zaczęła marudzić o wycieczce, mąż w końcu odmówił i oznajmił, że wkrótce będzie miał własne dziecko. Wtedy jego siostra się obraziła i kazała mu wyjść. Potem zadzwoniła do mnie i zaczęła wrzeszczeć. Pytała, jak śmiałam zajść w ciążę, oskarżała mnie, że to specjalnie, żeby jej dzieciaki cierpiały. Nie słuchałam tego, po prostu się rozłączyłam.

Potem przyszli siostrzeńcy i przynieśli własnoręcznie zrobione kartki. Napisali na nich: „Wujku, nie zostawiaj nas” i „Po co ci własne dzieci, skoro masz nas?”. Czekali na męża pod jego pracą. Ciekawe, kto im podsunął ten genialny pomysł. Raczej sami by na to nie wpadli. Ale Kasia się przeliczyła – efekt był odwrotny od zamierzonego.

Mąż wrócił do domu z tymi kartkami i zrobił sobie wyrzuty, że przez lata był taki naiwny.

— Ale ze mnie dureń! — powiedział. — „Wujku, zepsuła nam się kuchenka mikrofalowa, boimy się podgrzewać jedzenie na gazie, a mamusi nie stać na nową. Kup nam, prosimy!” — przedrzeźniał dzieci. — Ona zawsze tak robiła! Podpuszczała je, żeby coś wyżebrały, a ja się na to nabierałem. No ja głupi!

Dotąd pomagał Kasi na wszelkie sposoby, nawet ostatnie złotówki by oddał, żeby dzieciakom było lepiej. Teraz usiadł i spisał w notesie wszystkie wydatki na siostrzeńców.

Po tym incydencie Kasia była tak bezczelna, że przyszła do naszego domu „na rozmowę”.

— Skoro niedługo będziecie mieli własne dziecko, to może, braciszku, podarujesz nam ostatni prezent? Już więcej nie przyjdę. Przydałby się samochód, żeby wozić dzieci — oświadczyła od progu.

Mąż zamiast odpowiedzi wetknął jej w rękę swoje wyliczenia i kazał oddać każdą wydaną złotówkę. Dał pół roku czasu. I wyprowadził ją za drzwi.

— Idź sobie. Masz teraz szukać pracy — rzucił za nią.

Koleżanki Kasi teraz piszą do mnie na wszystkich social mediach, że przez mnie dzieci cierpią, że nie mają co jeść i nie mają męskiej opieki. Wysyłam ich tam, gdzie pieprz rośnie. Kasia i tak ma dobrze – mój mąż zrzekł się rodzinnej działki, więc wszystko dostała ona, razem z mieszkaniem. A jej były mąż zostawił jej drugie mieszkanie, żeby dzieci miały gdzie mieszkać. A i tak tylko jedno wynajmuje, a w drugim żyje, do tego dostaje alimenty.

Nie sądzę, żeby zginęła. A u nas też wszystko w porządku.