Jedno serce, jedna miłość

JUREK-JEDNODUCHY

Jurek co weekend majstrował przy swoim motocyklu w garażu pod blokiem. Otaczała go gromada chłopaków, którzy przysiadali na piętach obok „żelaznego rumaka” jak wróbelki i z uwagą przyglądali się, jak gospodarz czyści silnik, dokręca śrubki albo poleruje niklowane elementy, aż lśnią.

— O, jak on będzie szalał! — powtarzali chłopcy z podziwem. — Jurek, a nas przejedziesz?

— Nie można was wozić, jeszcze za mali, a motocykl to poważna sprawa, nie rower…

Chłopcy wzdychali, wtedy Jurek dodawał:

— No, może kilka kółek po podwórku, to jeszcze ujdzie…

„Wróbelki” cieszyły się, po czym uciekały na boisko, ciągnąc za sobą piłkę. Jurek wracał do domu, mył się, a matka gderała:

— Kiedy w końcu znajdziesz sobie dziewczynę? U Kowalskich już drugi syn się ożenił, a obaj młodsi od ciebie. O czym ty w ogóle myślisz? To nie wiek, żeby cały czas grzebać przy żelastwie…

Żelastwem nazywała też stary samochód dziadka, który ojciec oddał Jurkowi, gdy wrócił z wojska. Jurek doprowadził auto do stanu idealnego, naprawił silnik i przemalował, aż lśniło jak nowe.

— Mój „Maluch” odżył, tyle w niego włożyłem, żeby dziadek się cieszył. W takim stanie chętnie by go kupili. Tylko że teraz szkoda mi go sprzedawać… — tłumaczył matce.

— Wszystko pięknie, ale sześć lat minęło, odkąd wróciłeś z wojska, a dziewczyny jak nie było, tak nie ma. Boję się, że zostaniesz sam ze swoim żelazem, a szczęście to przecież rodzina, synku… — wzdychała Elżbieta.

— A gdzie ja ją znajdę? Na dyskoteki nie chodzę, bo nie lubię się wyginać, w kinie ciemno, nikogo nie widać — śmiał się Jurek.

— Słusznie, i o czym z tobą porządna dziewczyna będzie gadać? — machnęła ręką matka. — To moja wina, przyznaję. Książek nie czytałeś poza szkolną lekturą, teatru w naszym mieście nie ma, a do muzeum cię nie zaciągnę. Jedno tylko w głowie — auta, motocykl i cała ta technika.

— Przecież w tej branży pracuję, w serwisie, mamo — odpowiadał Jurek. — I uwierz, moje ręce są w cenie.

— A że się nie domyjesz, mój złoty rączka. Wszystkie ręczniki poplamiłeś, już tylko ciemne wieszam, gdybyś nie zauważył. I jaka dziewczyna będzie z tobą o samochodach gadać? — uśmiechnęła się matka.

— A jaka? — Jurek spojrzał na swoje dłonie. — Taka, która pokocha…

— Najpierw idź do muzeum, żeby trochę poziom podnieść, synku.

— I co tam będę robił? Sam? Nie ma mowy — stanowczo odmówił.

— No, dlaczego sam? Maciek, syn twojej siostry, ma wakacje, zabierz go. Będzie zadowolony, a siostra ci podziękuje — nalegała matka. — Przejdźcie się po mieście, zjedzcie lody w kawiarni, będzie kulturalna wycieczka.

— Rozpoznanie terenu co do panienek? — zaśmiał się Jurek, widząc podstęp matki.

Minęło kilka dni, przy kolacji matka oznajmiła:

— Jutro sobota. Maćko do nas przyjdzie.

— No i? — nie zrozumiał syn. — Niech przyjdzie.

— Obiecałam mu, że pójdziecie do muzeum — przypomniała. — Cieszy się i czeka. Przyjdzie odświętny.

— A… — Jurek przypomniał sobie. — No dobra, pójdziemy, skoro obiecałaś.

Pogoda była wspaniała. Najpierw Jurek z dziesięcioletnim Maćkiem zajrzeli do kawiarni na lody, a potem, już z obowiązku — do muzeum.

Kupili bilety, kasjerka powiedziała:

— Śpieszcie się, grupa już zebrana, przewodniczka właśnie zaczyna. Dogonicie ją w pierwszej sali!

Jurek z siostrzeńcem dołączyli do tłumu. Maćko przecisnął się do przodu, żeby lepiej słyszeć, a Jurek chował się za plecami innych, jakoś mu było głupio.

Ale wyraźnie widział przewodniczkę — subtelną jak porcelanowa figurka, w białej sukience, z przezroczystymi koralikami i błękitnymi oczami. Oniemiał, gdy tylko ją zobaczył.

W grupie było sporo dzieci, przewodniczka często zwracała się do nich, zadając pytania i zagadki. Trzymała w ręku wskaźnik. Jej smukłe palce przypominały łapkę mądrego ptaszka, uczepionego gałązki.

Jurek nie mógł oderwać wzroku od jej błękitnych oczu, od tych delikatnych dłoni i talii — jakby był zaczarowany.

Gdy wycieczka dobiegła końca, dziewczyna pożegnała grupę i zniknęła w korytarzu muzeum. Jurek z Maćkiem wyszli na ulicę, gdzie powitał ich żar — miasto rozgrzane słońcem.

— A tam było tak przyjemnie chłodno — westchnął Maćko. — Tylko bałem się pytać…

— Nic nie szkodzi, wrócimy tu jeszcze i wszystko dokładnie sprawdzimy — uśmiechnął się Jurek, rozglądając się, żeby zapamiętać godziny otwarcia. — Może nawet jutro!

— Jutro? — zdziwił się chłopiec.

— No jasne, po co zwlekać? Zanim zapomnimy, o co pytać. — Jurek poklepał Maćka po ramieniu i w dobrych humorach wrócili do domu.

Matka była zdziwiona, że syn i wnuk znów wybierają się do muzeum, ale nic nie powiedziała. Nazajutrz Jurek od progu zapytał kasjerkę:

— Ta przewodniczka z wczoraj — jak ma na imię?

— Mamy kilka przewodniczek, młody człowieku.

Jurek nieporadnie opisał dziewczynę.

— A, to Kinga. Dziś jej nie ma, prowadzi wycieczkę autokarową po mieście dla grupy z Warszawy. Przychodźcie innym razem.

Jurek stał zasmucony, a Maćko ciągnął go za rękaw.

— To co z muzeum? Nie idziemy?

— Już byliśmy — burknął Jurek.

Żeby czas nie zszedł na marne, znów poszli na lody, a Jurek wciąż myślał o oczach dziewczyny, choć cieszył się, że przynajmniej poznał jej imię.

— To w następny weekend znów do muzeum? — sprytnie zapytał Maćko, zerW końcu Jurek i Kinga pobrali się, a jego ukochany „Maluch” stał się świadkiem ich najszczęśliwszych chwil, wożąc ich teraz nie tylko na randki, ale i na rodzinne wycieczki.