Jedno serce, jedno uczucie

JUREK-JEDNOLUB

Jurek każdego weekendu majsterkował przy swoim motocyklu w garażu obok domu. Otaczała go gromadka chłopaków, którzy przysiadali na piętach przy „żelaznym koniu” niczym wróbelki i z zachwytem obserwowali, jak pan domu czyści silnik, dokręca śrubki czy poleruje chromowane elementy miękką szmatką.

— No, jak on będzie szalał! — powtarzali chłopcy. — Jurku, a nas zabierzesz na przejażdżkę?

— Nie można was wozić, jeszcze za mali, a motocykl to poważna sprawa, to nie rower…

Chłopcy wzdychali, wtedy Jurek ustępował:

— No, może kilka kółek po podwórku, to się da zrobić…

„Wróbelki” cieszyły się, a potem uciekały na boisko, zabierając ze sobą piłkę. Jurek wracał do domu, mył się, a matka gderała:

— I kiedy ty wreszcie znajdziesz sobie dziewczynę? U Kowalskich już drugi syn się ożenił, a obaj młodsi od ciebie. O czym ty w ogóle myślisz? To już nie wiek, żeby całe dnie spędzać w garażu z tym żelastwem…

Żelastwem nazywała też stary samochód dziadka, który ojciec oddał Jurkowi, gdy ten wrócił z wojska. Jurek doprowadził auto do świetności, naprawił silnik i przemalował karoserię, aż lśniło jak nowe.

— Mój „Maluch” odżył na nowo, tyle w niego włożyłem, żeby dziadek się cieszył. W takim stanie chętnie by go kupili. Ale teraz już go nie chcę sprzedawać, szkoda… — tłumaczył się matce.

— Wszystko pięknie, ale sześć lat minęło, jak wróciłeś z wojska, a dziewczyny jak nie było, tak nie ma. Boję się, że zostaniesz sam ze swoim żelastwem, a szczęście to przecież rodzina, synku… — wzdychała Helena.

— I gdzie ja mam ją znaleźć? Na disco nie chodzę, nóg wyginać nie lubię, w kinie ciemno, nikogo nie widać — śmiał się Jurek.

— Słusznie, i o czym z tobą porządna dziewczyna będzie gadać? — machnęła ręką matka. — To moja wina, przyznaję. Książek poza szkołą nie czytałeś, teatru w mieście nie mamy, a do muzeum cię nie wyciągniesz. Tylko jedno w głowie — samochody, motocykl i cała ta technika.

— No ale właśnie w tym pracuję, w serwisie, mamo — odpowiadał Jurek. — Uwierz mi, moje ręce są potrzebne.

— Tak, tylko że się nie domyją, mój Samodzielniaku. Wszystkie ręczniki poplamiłeś, już nawet ciemne wieszam, jak zauważyłeś. I jaka dziewczyna będzie z tobą o silnikach rozmawiać? — uśmiechnęła się matka.

— A jaka? — Jurek spojrzał na swoje dłonie. — Taka, która pokocha.

— Na początek poszedłbyś do muzeum, żeby trochę poziom kulturalny podnieść, synu.

— I co tam będę robił? Sam? Nie ma mowy — stanowczo odmówił.

— No dlaczego sam? Wakacje u twojego siostrzeńca Krzysia właśnie się zaczęły, weź go ze sobą, twoja siostra tylko się ucieszy — nalegała matka. — Przejdźcie się po mieście, zjedzcie lody w kawiarni, będzie kulturalna wycieczka.

— Zwiady co do panienek? — zaśmiał się Jurek, domyślając się planu matki.

Minęło kilka dni, gdy przy kolacji matka oznajmiła:

— Jutro sobota. Krzyś do nas przyjdzie.

— No i? — nie zrozumiał syn. — Niech przychodzi.

— Obiecałam mu, że pójdziecie do muzeum — przypomniała. — Cieszy się i czeka. Przyjdzie elegancko ubrany.

— A… — Jurek przypomniał sobie. — Więc jednak muzeum? No dobra, pójdziemy, skoro obiecałaś.

Pogoda była wspaniała. Najpierw Jurek z dziesięcioletnim Krzysiem wstąpili do kawiarni na lody, a potem, już z obowiązku — do muzeum.

Kupili bilety, a kasjerka powiedziała:

— Śpieszcie się, grupa już się zebrała, zwiedzanie właśnie się zaczęło, dogonicie ich w pierwszej sali!

Jurek z siostrzeńcem dołączyli do tłumu. Krzyś przecisnął się do przodu, żeby lepiej słyszeć przewodnika, a Jurek, przeciwnie, chował się za plecami innych, jakoś się wstydził.

Mimo to wyraźnie widział dziewczynę-przewodniczkę i starał się nie uronić ani jednego jej słowa, bo od pierwszego wejrzenia, gdy ujrzał jej smukłą, niemal porcelanową sylwetkę w białej sukience, z delikatnymi koralami i błękitnymi jak niebo oczami — oniemiał.

W grupie było sporo dzieci, więc przewodniczka często zwracała się do nich, zadając pytania i zagadki. Trzymała w dłoni wskaźnik. Jej smukłe palce przypominały łapkę mądrego ptaszka, który uchwycił się gałązki.

Jurek nie mógł oderwać wzroku od jej niebieskich oczu i wąskiej talii, jakby był zaczarowany.

Gdy wycieczka dobiegła końca, dziewczyna pożegnała się z grupą i zniknęła w muzealnym korytarzu. Jurek z Krzysiem wyszli na zewnątrz, gdzie uderzył ich żar — miasto rozgrzane było słońcem.

— A tam było tak chłodno — westchnął Krzyś. — Tylko że nie odważyłem się pytać…

— Nic nie szkodzi, jeszcze tu wrócimy i wszystko dokładnie wyjaśnimy — uśmiechnął się Jurek, odwracając głowę, żeby zapamiętać godziny otwarcia. — Może już jutro!

— Jutro? — zdziwił się chłopiec.

— No jasne, po co zwlekać? Póki pytania świeże — Jurek klepnął Krzysia po ramieniu i w doskonałych humorach wrócili do domu.

Matka zdziwiła się, że syn i wnuk znów wybierają się do muzeum, ale nic nie powiedziała. Następnego dnia Jurek od progu zapytał kasjerkę:

— Ta przewodniczka z wczoraj, jak się nazywa?

— Mamy kilka przewodniczek, młody człowieku.

Jurek niewprawnie opisał jej wygląd.

— Ach, to chyba Kinga. Dziś jej nie ma, prowadzi wycieczkę autokarową po mieście dla grupy z Warszawy. Przyjdźcie innym razem.

Jurek stał zasmucony, a siostrzeniec ciągnął go za rękaw.

— To co z muzeum? Nie idziemy? — pytał Krzyś.

— Już byliśmy — burknął Jurek.

Żeby spacer nie poszedł na marne, Jurek znów zabrał Krzysia na lody, sam zaś wciąż myślał o oczach dziewczyny. CiesW następny weekend Jurek znów stanął przed muzeum, ale tym razem nie z Krzysiem, tylko z bukietem błękitnych chabrów, które Kinga tak lubiła, bo przypominały jej oczy.