Czterdzieści lat minęło, a wspomnienia w telefonie czekają na odkrycie

Barbara Nowak siedziała przy kuchennym stole, przeglądając zdjęcia w telefonie. Czterdziestka – okrągła rocznica. Chciała urządzić prawdziwą imprezę, zaprosić przyjaciół, kolegów z pracy, może nawet zamówić tort w cukierni. Po raz pierwszy od dawna miała ochotę świętować urodziny na wielką skalę.

„Basia, ty chyba zupełnie zwariowałaś?” – głos Krystyny Kowalskiej przeciął ciszę mieszkania jak nóż. Teściowa stanęła w drzwiach kuchni, trzymając w rękach swój nieodłączny bukiet z przydomowego ogródka.

„Dzień dobry, Krystyno” – Barbara nie podniosła wzroku z telefonu. „Proszę wejść, herbata jest na kuchence.”

„Jaką herbatę! Wytłumacz mi, co za bzdury nagadałaś Markowi o tych urodzinach? Czterdziestki się nie obchodzi – to zły znak!”

Barbara powoli odłożyła telefon i spojrzała na teściową. Krystyna stała w swoim ulubionym szarym swetrze, który nosiła od dziesięciu lat, i patrzyła na synową, jakby ta proponowała, by tańczyć nago na Rynku Głównym.

„To moje urodziny i mam prawo zdecydować, jak je spędzę” – powiedziała spokojnie.

„Masz prawo!” – Krystyna załamała ręce. „Czterdziestki się nie świętuje! To pech, wszyscy o tym wiedzą. Moja babcia mawiała: jeśli będziesz obchodzić czterdziestkę, życie zacznie się sypać.”

Barbara uśmiechnęła się ironicznie:

„Twoja babcia pewnie wiele rzeczy mawiała. Czasy się zmieniły.”

„Czasy, czasy…” – Krystyna podeszła do kuchenki, nalała sobie herbatę do ulubionego kubka – tego, którego Barbara nie cierpiała, bo teściowa przyniosła go z własnego domu i postawiła w ich kredensie bez pytania. „A wiesz, że sąsiadka Grażyna w zeszłym roku obchodziła czterdziestkę? Miesiąc później mąż ją zostawił.”

„Krystyno” – Barbara wstała i podeszła do okna – „Grażyna straciła męża, bo pił jak świnia przez dwadzieścia lat. A nie dlatego, że świętowała urodziny.”

„Zawsze musisz być mądrzejsza! Zawsze!” – głos teściowej stał się piskliwy. „Nie po to wychowywałam syna, żeby trafił na taką… nowoczesną.”

Słowo „nowoczesna” zabrzmiało jak przekleństwo.

Barbara odwróciła się do niej:

„A co właściwie jest złego w tym, że jestem nowoczesna? Pracuję, zarabiam, prowadzę dom…”

„Prowadzisz dom!” – prychnęła teściowa. „Wczoraj przyszłam – kurz na półkach, koszula Marka nie wyprasowana wisi, a ty siedzisz przed komputerem i coś tam stękasz.”

„Pracowałam. Z domu. To się nazywa kariera.”

„Kariera…” – Krystyna popiła herbatę. „A rodzina? A dom? A gdzie wnuki?”

To pytanie o wnuki pojawiało się za każdym razem, gdy teściowa przychodziła w odwiedziny. A przychodziła często – prawie codziennie. Miała swój klucz do ich mieszkania, który Marek dał jej „na wszelki wypadek” jeszcze w pierwszym roku małżeństwa. Wypadek, jak się okazało, trwał już od ośmiu lat.

„Krystyno, staramy się” – Barbara wróciła do stołu. „Ale na razie nam tak dobrze.”

„Dobrze! W twoim wieku to już najwyższy czas. Czterdzieści lat na karku, a ty wciąż się bawisz.”

„Właśnie dlatego chcę uczcić te urodziny. Elegancko, z przyjaciółmi, z dobrym jedzeniem.”

Krystyna postawiła kubek z taką siłą, że herbata rozchlapBarbara wzięła głęboki oddech i w końcu powiedziała: „Dziś wieczorem w moim domu będzie impreza, a jeśli ci to nie pasuje, możesz zostać w swoim.”