Na co go tak przeraziła różnica wieku?

Grzegorz zląkł się, gdy dowiedział się, że dziewczyna jest od niego młodsza aż o dwanaście lat. On miał trzydzieści, ona osiemnaście. Tak, była pełnoletnia, można było przynajmniej na nią patrzeć, ale różnica wieku krępowała. Do tego była studentką, która przyszła do niego na naukę. Z każdej strony – nieładnie, nieuczciwie, nieprzyzwoicie.

No i co on mógł jej zaproponować, tej, która tak magicznie wdarła się w jego życie? Miał jej wykładać o dyscyplinach technicznych, uczyć o eksploatacji złóż! Powinien sprawdzać kolokwia, egzaminować, recenzować notatki, a nie myśleć o tym, jaki ma cudowny, miedziany odcień włosów i niewiarygodnie piękne, malachitowe oczy.

A magia polegała na tym, że widział Ninę jeszcze zanim stała się studentką technikum, gdzie sam wykładał już piąty rok. Spotkał ją na przystanku tramwajowym dwa miesiące przed jej rekrutacją. Grzegorz, patrząc przez okno tramwaju na tłum pasażerów, wypatrzył drobną piękność, mrużącą oczy od słońca. Wtedy poczuł, jakby poraził go prąd: „Chciałbym taką spotkać!”

Była wczesna, kwitnąca wiosna 1957 roku. W całym kraju unosiła się w powietrzu nadzieja na lepsze przyszłości. Pod okiem pisarzy naukowej fantastyki rozwijał się postęp techniczny. Ludzkość sięgała gwiazd, głębin oceanów, odległych zakątków świata. A serce Grzegorza w tym momencie podążyło za nieznajomą z przystanku. Nagle zapomniał, że jest wykładowcą, profesorem, specjalistą – teraz był tylko mężczyzną, nieśmiało marzącym o szczęściu.

„Taką bym chciał!” – często później myślał Grzegorz, by zaraz odrzucać te fantazje i besztać się za głupie zauroczenie ulotnym obrazem.

***

Ale „szczęście” samo go znalazło. I to jeszcze jakie – uparte, bystre, z charakterem. Wyobraźcie sobie, przyszła do „męskiego” technikum, i to na trudny kierunek! Grzegorz stracił spokój, gdy okazało się, że nieznajoma trafiła do jego grupy, a potem jeszcze zyskała imię. Nina. Za sobą miała tylko osiemnaście lat i mnóstwo dzikiego entuzjazmu. Jakby wreszcie dostała się na wymarzone studia. I choć dla Niny był tylko odległym „panem profesorem Grzegorzem Pawłowiczem”, to teraz była z nim cały czas. Prawdziwa, żywa, nie żaden ułudny miraż.

Grzegorz nie śmiał wykorzystywać swojej pozycji, by się do Niny zbliżyć. Wręcz przeciwnie – zaczął ją obserwować, by przestać widzieć w niej tylko wyidealizowany obraz. Chciał ją poznać jako człowieka. Więc studiował Ninę w naturalnym środowisku: na zajęciach i w relacjach z kolegami. Kontakty osobiste były rzadkie, bo młody wykładowca był skrępowany dystansem, jaki miał zachować wobec studentów. Nie mógł jej zaprosić ani do kina, ani do parku, ani do muzeum. Tylko uczyć.

Ale jako opiekun roku mógł organizować wydarzenia… dla całej grupy naraz. Gdy pierwszy raz wpadł na ten pomysł, był gotów biec po bilety do kina w środku nocy! Ledwo zasnął, a rano kupił od razu dwadzieścia pięć biletów – dla wszystkich. Wiedział, że dyrekcja technikum nie da pieniędzy na takie rzeczy, więc płacił z własnej kieszeni. I tak zaczął zabierać całą grupę w różne miejsca – do filharmonii, teatru, kina. Chęć sprawienia radości Ninie zmuszała go do maskowania się i organizowania masowych wyjść. Przy okazji bardzo to zintegrowało grupę – studenci pokochali Grzegorza Pawłowicza całym sercem, bo miał podejście do każdego. Tylko z Ninian zachowywał ostrożność.

Bo raz już miał nieudaną próbę rozmowy i nie wiedział, jak teraz do niej podejść.

* * *

A było tak. Pewnego dnia dyżurowały w sali Nina i jej koleżanka, Świetlana. Nic wielkiego – miały wytrzeć kurz i poukładać pomoce naukowe. Ale Świetlana się spieszyła, prosiła, by ją zwolnić. Nina się zgodziła. Lubiła zostawać sama w technikum, więc spokojnie sprzątała, ustawiała krzesła, równała ławki.

A przy tym śpiewała. No bo co? Studenci przecież mogą śpiewać? Śpiewała i nawet nie wiedziała, jak przypomina bajkową księżniczkę z zagranicznych kreskówek.

Tyle że żadne magiczne zwierzęta nie przyszły jej pomagać. Za to Grzegorz Pawłowicz, który akurat przechodził korytarzem, zatrzymał się jak wryty. Bo ten głos – dźwięczny, jasny, jakby posypał go brokatem – wydał mu się znajomy. „Co to w ogóle jest? Toż to piękno na skalę operową! Czyżby ta dziewczyna śpiewała w technicznym chórze? Trzeba spytać.” – pomyślał i nagle, niezręcznie, wdarł się do sali. Chciał cicho, ale skrzypiące drzwi zdradziły go.

Śpiew urwał się nagle. A malachitowe oczy wpatrzyły się w Grzegorza z przerażeniem. Nina strasznie się zawstydziła, więc udawała, że nic się nie stało, a te ściany nigdy nie słyszały śpiewu. Chwyciła podręcznik, automatycznie usiadła w ławce, otworzyła go na chybił trafił i zaczęła czytać. Grzegorz też się speszył i udawał, że przyszedł coś zabrać z szuflady biurka. A pech chciał, że nic tam nie było. Zaczął więc rozglądać się po półkach, szukając czegokolwiek.

— A, oto jest, metodyczka! — zawołał i złapał z półki jakąś zniszczoną broszurę.

Spektakl chyba się udał. Wyszukiwał w niej temat do rozmowy, choć nie widział tekstu przed sobą. W głowie miał tylko pustkę i dziwne podniecenie. Nina też siedziała cicho jak mysz pod miotłą, udając, że czyta, choć myślała tylko o tym, żeby Grzegorz Pawłowicz nie zapytał o śpiew. Może nie słyszał? Albo słyszał? Westchnęła.

— Ninio, pewnie jest pani zmęczona! — wyrwało mu się. — Dlaczego jeszcze nie w domu?

— Zaraz… pójdę — mruknęła studentka.

— Ninio, może mi pani powie… Dlaczego wybrała pani technikum górnicze? To dość nietypowy wybór dla dziewczyny, nie sądzi pani? — nagle spytał Grzegorz.

— A jakie inne mamy w mieście? — zdziwiła się.

— No jak to jakie? Jest przecież szkoła gastronomiczna… — zorientował się, że palnął głupotę, ale słowa już padły i rozmowa potoczyła się nie tak.

— Gastronomiczna? — prawie gniewnie wykrzyknęła Nina, ale zar— Gastronomiczną? — prawie gniewnie wykrzyknęła Nina, ale zaraz się opamiętała, bo przecież mówi do wykładowcy — innej porządnej szkoły w naszym mieście nie ma.