— Zrobiłam to, czego się nie spodziewał, i to go zaskoczyło

— Po prostu rób swoje — głos Darka brzmiał obojętnie. Nawet nie oderwał wzroku od telefonu. — Twoje zadanie to dbanie o dom. Ja zarabiam, ty prowadzisz gospodarstwo. Wszystko fair.

Zamarłam z talerzem w dłoni. Po dwudziestu trzech latach małżeństwa przywykłam do wielu rzeczy, ale to zdanie…

Kasia, moja najlepsza przyjaciółka, siedząca naprzeciwko, prychnęła nad kieliszkiem wina:
— A co w tym złego? Wiele kobiet marzyłoby o twoim miejscu, Olu.

Mój wzrok pobiegł w stronę syna. Tomek siedział ze spuszczoną głową. Jego telefon zadrżał.
— Darku — postawiłam talerz na stole. — A myślałeś, że mogę być kimś więcej niż sprzątaczką?
— No i zaczyna się — przewrócił oczami. — Przecież wszystko omówiliśmy, gdy zwalniałaś się z pracy.
— A może przekonałeś mnie, że tak będzie lepiej dla wszystkich?

Coś w moim tonie zmusiło go, by oderwał się od telefonu. Nasze spojrzenia się spotkały, a ja dostrzegłam w jego oczach błysk strachu. Czy naprawdę myślał, że nie widzę tych ich porozumiewawczych spojrzeń, tych przypadkowych dotknięć?

Tomek nagle wstał od stołu:
— Mogę iść? Mam zadanie z informatyki.
— Jasne, idź — odparłam, nie odrywając wzroku od męża.

Dźwięk zatrzaskujących się drzwi rozległ się echem po mieszkaniu. Kasia zniknęła. Darek w milczeniu zbierał talerze.
— Zostaw te naczynia. Usiądź.
— O co ci chodzi? — zastygł przy zlewie.
— O to, że nie jestem zmywarką. Pamiętasz, kim byłam, zanim przekonałeś mnie, że „dzieci potrzebują matki w domu”?
— Znowu swoje.
— Nie. To ty zdecydowałeś. Jak zawsze.

Telefon męża cicho zadzwonił. Wiadomość.
— Nie odpiszesz? Od Kasi?
— Przestań. Zachowujesz się nieracjonalnie.
— Nieracjonalnie? Porozmawiajmy o racjonalności. Opowiedz mi o tym waszym wspólnym projekcie z moją najlepszą przyjaciółką.

Dźwięk policzka przeciął powietrze. Ale to nie Darek mnie uderzył. To ja wymierzyłam mu tę siarczystą.
— Mamo? — głos Tomka z korytarza sprawił, że drgnęliśmy. — Idę do Kuby, dobrze?
— Oczywiście, kochanie.

O trzeciej nad ranem obudził mnie dźwięk zatrzaskiwanych drzwi. Tomek?
— Gdzie ty byłeś? — stanęłam w progu kuchni.

Syn drgnął, szybko chowając coś do kieszeni.
— Tomku, co się dzieje?
— Ja… rzuciłem studia. Dwa miesiące temu. Nie chcę być informatykiem! To marzenie taty, nie moje.
— A pieniądze? Komu jesteś winien?
— Pożyczyłem. Trzydzieści tysięcy. Na kurs fotografii. Teraz żądają zwrotu, grożą, że opowiedzą ojcu.
— Jutro załatwimy sprawę z pieniędzmi — powiedziałam.

Nie zdążyłam dokończyć. W zamku przekręcił się klucz. Darek.
— Nie śpicie? — jego głos był ochrypły. Czuć od niego whisky.
— Tato, wszystko wyjaśnię — Tomek stanął między nami.
— Co dokładnie? Że mój syn to kłamca? Kasia mi wszystko powiedziała. O studiach.

Zamarłam:
— Kasia?
— Tak, wyobraź sobie. Przynajmniej ktoś w tym domu uważa, że powinienem znać prawdę.
— Dosyć — powiedziałam do Darka.
— Jakie „dosyć”? To tak go wychowałaś? — odwrócił się do mnie. — Aha, co do oszustw… Jak tam Kasia? Nie zmęczyły ją te wasze „spotkania biznesowe”?
— Zamknij się — warknął Darek.
— A co? Uderzysz? Przy synu?

Wtedy Tomek ruszył ku drzwiom:
— Wychodzę. Wy dwoje… pasujecie do siebie.

Drzwi zatrzasnęły się z hukiem.
— Zadowolona? — głos Darka drżał.

W tym samym momencie ktoś zadzwonił do drzwi.

Za progiem stała Kasia. Rozczochrana, z rozmazanym tuszem.
— Musimy porozmawiać.
— Co ty tu robisz? — wybuchnął Darek.
— To, co zawsze — przeszła obok niego, siadając przy stole. — Rujnuję cudze życia. Wiesz, Olu, on i mnie obiecywał, że się rozwieJej spojrzenie zatrzymało się na naszej rodzinnej fotografii wiszącej krzywo na ścianie, a w jej oczach, zamiast triumfu, zobaczyłam tylko tę samą pustkę, która teraz wypełniała cały mój dom.