Mamo, przestań dawać rady. Planujemy malucha za trzy lata!

**Dziennik osobisty**

„Mamo, przestań już z tymi mówieniem. Z Markiem planowaliśmy dziecko za jakieś trzy lata… Najwcześniej za trzy! Mamy teraz mnogo projektów, plany, Egipt w końcu. Jakie dziecko, mamo?!” – W głosie córki było tyle irytacji, że Halina Stanisławówna szybko zakończyła rozmowę.

Młodzi, piękni, ambitni, z planami podbicia świata. A tu – niespodziewana ciąża.
„Córeczko, tylko nic nie rób, proszę, zanim nie pojedziemy do Zalesia…” – cicho poprosiła matka.

***

O ile Justyna pamięta, zawsze obchodzili urodziny mamy w Zalesiu, choć nigdy nie pałała do tych wyjazdów entuzjazmem: cicha rodzinna kolacja przy świecach, a rano wizyta w klasztorze.
„Tatusiu, dlaczego na urodziny mamy zawsze jedziemy do tej wsi? Tam jest tak nudno!”
„Bez Zalesia nie byłoby ani ciebie, ani mamy… ani pewnie i mnie. Rozumiesz?” – „Rozumiem” – burknęła córka, choć tak naprawdę nic nie rozumiała.

A tego roku taty zabrakło – zawał. Widząc, jak mama całymi dniami płacze, nie wychodząc z pokoju, Justyna sama zaproponowała wyjazd do Zalesia na weekend.
„Justynko, myślałam, że nie znosisz Zalesia.”
„Kocham cię, mamo… Tylko pojedziemy we dwie, Marka nie zwolnią z pracy.”

***

Uliczny skwar opadł, a w powietrzu unosiło się coś magicznego. Halina wyszła na werandę, wdychając pełną piersią oszałujące zapachy świeżo skoszonej trawy i połątek.
„Szkoda, że Wojciech tego nie widzi…”
„Mamo, pamiętasz, jak z tatą piekliśmy ci tort na urodziny? Maka była wszędzie: w kuchni, na ganku, w altance, nawet w łazience… A ty nie krzyczałaś – tylko się roześmiałaś i powiedziałaś, że trafiłaś do zimowej baśni.” – Justyna uśmiechnęła się i narzuciła mamie kocyk na ramiona.
„Córeczko, chciałam z tobą porozmawiać o… tej ciąży.”

„Za.bić czy zostawić…” – Justyna ciężko westychnęła i przewróciła oczami. – „Mamo, nie zaczynaj, z Markiem już wszystko rozważami. Nasz wybór to wolność!”
„Córeczko, nie przeryżaj…” – Halina Stanisławówna poczuła, jak gardło ściska jej głos, a oczy zachodzą mgłą. – „Wiesz przecież, że jesteś późnym dzieckiem. Lekarze kategorycznie zabraniali mi rodzić. Miałam umrzeć przy porodzie – na 100%.”
„Mamo moja…” – Justyna mocno przytuliła matkę, czując, jak drży.

„Nie przerywaj… Gdy Wojciech dowiedział się, że jestem w ciąży, bardzo cierpiał, nawet zaczął znów palić. Szalenie chciał dzieci, a mnie kochał nad życie. Od razu oświadczył, że beze mnie nie przeżyje. Wtedy moja przyjaciółka, Kinga, zaprosiła mnie do Zalesia. Jechłam się pożegnać. I przygotować męża. Decyzję podjęłam od razu – ty będziesz żyć na tym świecie zamiast mnie.”
„Odmówiłaś sobie… dla mnie?” – Justyna łapała powietrze, walcząc z płaczem.

„Decyzję podjęłam, ale nie wiedziałam, jak to powiedzieć Wojciechowi. Chodziłam do klasztoru, prosiłam Matkę Boską o pomoc, o radę.

Pewnego dnia wracam, a u sąsiadów stodoła w ogniu. Widzę, jak kundel wpada do środka, wytacza się, rzuca na ziemię małą kulkę, znowu się rzuca w płamienie. Belki zaczynają się walić. Wtedy pies wyłania się z kolejnego szczeniakiem w pysku. Cały oparzony, oczy pokryte pęcherzami. Pełza do maluchów, węszy, sprawdza, czy żyją. Zdał sobie sprawę, że nie wszystkich uratował – i znowu wskoczył w ogień. Wypełza po pięciu minutach, kładzie trzeciego szczeniaka u moich stóp, wtyka nos w moją mokrą od łez twarz, zlizuje słoną kroplę… i zamiera.

Wojciech podbiegł, a ja ryczę jak bóbr, tuląc szczeniaki do piersi. Już więcej mnie o nic nie pytał. Zrozumiał, że urodzę. Tylko oczy miał cały czas czerwone, aż do dnia twoich narodzin.

Urodziłaś się w terminie, zdrowiusieńka. Lekarze tylko rozkładali ręce i powtarzali, że cudaż się jeszcze zdarzają.” – Oczy matki zabłysły, a zatroskana twarz rozjaśniła się.
„Mamo, dlaczego nigdy mi o tym nie opowiedziałaś?”
„Nie wiem… Może czas jeszcze nie był odpowiedni.”

***

A dokładnie rok póżniej Justyna z Markiem podarują Halinie Stanisławównie niewielki domek w Zalesiu. Córka będzie siedzieć na werandzie, delikatnie przytulając do serca malutkiego synka.
„Mamo, to nasz z Markiem najwspanialszy projekt. Nasze szczęście. Boję się pomyśleć, że mogłam stracić to, co najcenniejsze, w zamian za jakąś mityczną wolność.”
Halina Stanisławówna uśmiechnie się tajemniczo i szepnie cicho do kogoś niewidzialnego:

„Nie na darmo przeżyliśmy to życie…”