Wyciszając łzy, stawiała czoła świętu z uśmiechem, prowadząc syna w wózku do kafejki.

Dzisiaj znów próbowałam powstrzymać łzy, by nie psuć atmosfery. Poprawiłam bluzkę na już wyraźnie zaokrąglonym brzuchu i, popychając przed sobą wózek inwalidzki z synem, otworzyłam drzwi kawiarni.

Zwykła niedziela, gdy mamy niepełnosprawnych dzieci z Częstochowy spotykały się w kawiarni, by choć na chwilę odetchnąć od niekończących się rehabilitacji i walki o normalne życie swoich pociech. Same zorganizowały sobie tę chwilę wytchnienia, bez sponsorów i fundacji. Kawiarnia „Pod Kogutkiem” specjalnie dla nich otwierała podwoje. Za sprawą właścicielki zmęczonym matkom serwowano darmową herbatę, ciasta i włączano karaoke. W tych chwilach stawały się znów zwykłymi młodymi kobietami – śmiały się, śpiewały, żartowały.

Zawsze tu przychodziłam, nawet gdy nie miałam siły się ruszyć. Bo to była moja wyspa, gdzie mnie rozumiano. Teraz jednak siedziałam w milczeniu, nie wiedząc, jak powiedzieć przyjaciółkom, że jestem w ciąży, a mąż „wymeldował się”, twierdząc, że to zbyt ciężkie. Drugie dziecko nie powinno się urodzić, skoro pierwsze ma mózgowe porażenie dziecięce. Ale odmówiłam aborcji, i oto trzy miesiące później mąż już mieszka z inną, a mi ledwo starczyło na benzynę, by przyjechać tu z synem.

– No, gadaj, co się stało? – przysiadła się do mnie Ewa Nowak, zadziwiająco młoda i silna. Jej córka – Ola Kowalska – też jeździła na wózku, ale dzięki cierpliwej matce zdobywała nagrody w konkursach wokalnych na całym świecie. I żyła – żyła pełnią radości.
Chciałam wybuchnąć płaczem, ale Ewa przerwała mi stanowczo:
– I tak wszystko wiemy. Zostawił? No, Bóg mu sędzią. Lepiej powiedz, jakie masz jeszcze możliwości? Co naprawdę może ci pomóc postawić dzieci na nogi?
– Nic – wyszeptałam.

– Głupoty! Bóg przecież nie zniknął, prawda? Nawet w twojej sytuacji. A Bóg pomaga przez ludzi, pamiętasz to powiedzenie? No więc, bierz mikrofon, zaśpiewamy, napijemy się herbaty, a w domu przemyślisz wszystko. I – tak, przeczytaj ten tekst psycholog Wiśniewskiej o zasobach. Wyszukaj w necie. Ona mnie właśnie zainspirowała. Wyjście zawsze jest, Kasiu. Nie zabijaj cudu…
Śpiewałam i śmiałam się, a z synem zajęli się wolontariusze z fundacji. Dostaliśmy ciasta na wynos, i po raz pierwszy nie drgnęłam na dźwięk pustego mieszkania.

Zasoby, zasoby… Tej nocy, układając syna do snu i słysząc jego „Mamo, kocham cię, razem damy radę”, usiadłam spisać wszystko, co mam.
Pierwszy – a raczej drugi – był oczywisty. Jest Bóg, który jest blisko i kocha mnie. Jest 11-letni syn, może na wózku, ale z jasnym umysłem i wielkim sercem. Na pewno pomoże z maleństwem. On jest moją inspiracją!
Lecz dalej lista była pusta… Wyglądała biednie i nie spałam całą noc.

Rankiem wstałam z trudem, ale nie mogłam opuścić liturgii, zwłaszcza teraz.
– Boże, Boże! – szeptałam przez całą mszę w moim ukochanym kościele na ulicy Jasnej. Proboszcz parafii św. Trójcy od lat marzył o ośrodku rehabilitacji dla niepełnosprawnych dzieci. Po mszy podszedł, zebrał produkty, które parafianie przynoszą „na wypominki”.
– To dla ciebie i syna, Katarzyno – szepnął. – Babcia Irena będzie ci przynosić jedzenie, gdy urodzisz. Mieszka blisko, może też dzieci popilnować. Powiedz, co jeszcze możemy zrobić?
Stałam zmieszana, wpatrzona w jego łagodną twarz.

– Nie milcz. Ludzie omijają cudze nieszczęście, bo nie wiedzą, jak pomóc. Pomyśl i wpadnij na herbatę.
Zrozumiałam wtedy, że dobrych ludzi jest więcej. Trzeba tylko pokazać, jak mogą pomóc. Musiałam też przełamać dumę, prosząc przyjaciół o pomoc z synem. Ku mojemu zdziwieniu, chętnie się zgłaszali, przynosili jedzenie i ubrania. A na miejsce dumy w sercu weszła pokora i wdzięczność Bogu.
Dodałam do listy: Bóg, syn, parafia, przyjaciele.

Lecz przyszłość wciąż mnie niepokoiła, choć się modliłam. Data porodu się zbliżała, a oprócz pomocy nie miałam dochodów.

Nazajutrz przyszła wielka paczka. Nowe ubranka dla dziewczynki, wózek i pościel. Na Facebooku czekała wiadomość od kobiety o imieniu Agnieszka:
„Szanowna Pani Katarzyno, może przydadzą się te rzeczy. Wspólni znajomi opowiedzieli mi o Pani sytuacji. Choć to nie nieszczęście, tylko przejściowe trudności. Pracuję w dużej firmie w Warszawie i mogę przesyłać miesięcznie 1000 zł. Proszę modlić się za mnie i moją zmarłą matkę, służebnicę Bożą Barbarę. Z wdzięcznością za ocalone życie – Agnieszka”.

Drżały mi ręce. Gdy kończyłam czytać, łzy szczęścia paliły oczy. Zadzwonili do drzwi – przyszli przyjaciele, by zabrać syna na spacer. Sami ułożyli grafik i pilnowali go jak własnego.

Tym razem Wojtek, mój dawny kolega, wprowadził do przedpokoju zmieszanego mężczyznę.
– Kasia, nikt go nie rozumie – Francuz, jeszcze z wadą wymowy. Koszmar, ale niesamowicie utalentowany. Przyjechał w delegację na miesiąc. A do porodu masz jeszcze trzy miesiące? Pomóż nam z tłumaczeniem papierów. Mówiłem mu, jaka byłaś dobra z języków. Więc, Antonio, poznaj naszą cudowną Kasię. Będziesz miał okazję poznać polskie życie od środka i pogadać po francusku z piękną rozwódką. Nawet jeśli trochę w ciąży.

Wieczorem, omówiwszy szczegóły z Antonio i Wojtkiem, nalałam herbaty i włączyłam występ Oli Kowalskiej, dziewczynki na wózku, która śpiewała tak, że serce stawało.
– Co niemożliwe ludziom, możliwe Bogu. Prawda, Antonio? – powiedziałam płynną francuszczyzną, nie wiedząc, że na lata urlopu macierzyńskiego zapewniłam sobie dochód z tłumaczeń.

Weszłam do pokoju i skreśliłam w liście wszystko oprócz słowa „Bóg”. Bo On troszczy się o wszystkich.
A skoro dał dziecko – to i na dziecko da.