Kobieta, która zakochała się w mężczyźnie, myśląc, że to prawdziwe uczucie.

Pewna kobieta kochała mężczyznę. Czuła do niego coś głębokiego, coś, co nazywała miłością. Był przystojny, pociągający, a jego obecność sprawiała, że serce biło jej mocniej. Wierzyła, że to uczucie jest prawdziwe.

I bardzo się martwiła. Bo choć robiła wszystko, by zwrócić na siebie uwagę – mówiła słodkim, nienaturalnym głosem, rzucała uwodzicielskie spojrzenia, szukała pretekstów do rozmów, rozpięła nawet guzik przy dekolcie – mężczyzna pozostawał obojętny. Zero reakcji.

Co gorsza, zaczął okazywać zainteresowanie innej koleżance z pracy. Zwyczajnej, przeciętnej kobiecie, starszej od siebie. Rozmawiał z nią długo, przynosił kawę z automatu, odprowadzał wzrokiem… A potem zaczął ją nawet odwozić do domu swoim samochodem. Ta kobieta nie umiała nawet prowadzić!

Jak to możliwe? Przecież ona była przecież młodsza, atrakcyjniejsza! A jednak nie wzbudziła w nim uczuć.

Wszystko było proste. Ta zakochana kobieta nie wiedziała – i nie chciała wiedzieć – niczego o mężczyźnie, który ją tak pociągał. Owszem, wiedziała, że jest wolny, że ma dobrą pensję, że nosi drogie garnitury i jeździ luksusowym autem. I tyle. Nic więcej jej nie interesowało.

Interesował ją sam mężczyzna, jako trofeum. Chciała upaść w jego ramiona, zbudować związek, wyjść za niego.

Ale o czym on może rozmawiać z tą nieatrakcyjną osobą? Piszą do siebie, dzwonią, siedzą w samochodzie i wcale nie jadą – tylko gadają. To przecież nie jest miłość. To tylko słowa.

A jednak – miłość to właśnie słowa. To rozumienie drugiego człowieka tak głęboko, że łapiesz sens z pół zdania. To śmiech na dźwięk dowcipu, którego końca jeszcze nie słyszałeś – bo już wiesz. To rozmowy bez końca, w których nie ma miejsca na nudę. To zainteresowanie drugim człowiekiem – całym. Zawsze. Od pierwszego krzyku po ostatnie tchnienie.

Czy jadłeś dziś obiad? Jak tam twój ojciec, pomogło leczenie? Boli cię jeszcze plecy? Pamiętasz ten stary film o Sindbadzie Żeglarzu, gdzie plastelinowy potwór gonił dzielnego bohatera? Zakładaj ciepłą kurtkę, zapowiadają przymrozki. Grałeś w dwa ognie na koloniach?

A pamiętasz ten cytat z Maughama? Patrz, liście żółkną jak stare listy i fotografie. A u mnie zakwitł fiołek – latami nic, a teraz ożył. Ty w szkole prowadziłeś hodowlę roślin, prawda? Pamiętam, jak cieszyłeś się, gdy zakwitł twój kaktus.

Pozwól, dotknę czoła – nie gorączkujesz? Chyba jednak masz lekki dreszcz. Noś czapkę, dziś wieje.

I przytulę cię. Bo ty jesteś powodem, dla którego oddycham. Jesteś mój. A ja – twoja.

Dla obcych to tylko strumień słów. Paplanina. Bezsens. Ale dla tych, którzy kochają naprawdę – to język miłości. Głębokie zrozumienie i zainteresowanie życiem drugiej osoby.

Ta kobieta interesowała się tylko sobą. I swoim uczuciem, które nazywała „miłością”. To był apetyt. Pragnienie posiadania. Chęć zaspokojenia głodu.

Ale nigdy nie stanie się twoim to, czego nie rozumiesz. Muzyka, której nie pojmujesz, nie stanie się częścią ciebie. Wiersz, którego nie czujesz, nigdy nie będzie twój. I drugi człowiek nie będzie twój, jeśli go nie rozumiesz. Jeśli nie chcesz zrozumieć. Jesteś pochłonięty pragnieniem zdobycia, posiadania…

Żadne sztuczki nie wywołają miłości. Co najwyżej odpowiedni apetyt u kogoś podobnego. A potem ludzie się rozstają – bo co ich łączy? Obcy sobie ludzie.

Możesz kochać łabędzia. Możesz się nim zachwycać, opiekować się nim, karmić, chronić przed zimnem i drapieżnikami. Ale możesz też tego łabędzia upiec i zjeść. Przyrządzić pasztet, jak Henryk VIII. I poczuć sytość. A potem rozczarowanie – bo gdzie teraz jest łabędź?

Tak jest z miłością. Niektórzy nie rozumieją ani innych, ani jej istoty. Wciąż rozpinają guziki, mówią słodkim głosem, rzucają uwodzicielskie spojrzenia. Czasem uda im się złapać łabędzia. Ale nie ma w tym szczęścia – tylko chwilowe zaspokojenie.

I trudno im wytłumaczyć, czym naprawdę jest miłość. Po prostu nie rozumieją…

Autor: Anna Kirjanowa.