Gdy ona płaciła, on czekał na zewnątrz.

Gdy Kasia płaciła za zakupy, Wojtek stał z boku. A gdy zaczęła wkładać je do siatek, w ogóle wyszedł na zewnątrz. Kasia wyszła ze sklepu i podeszła do Wojtka, który właśnie palił papierosa.
— Wojtek, weź siatki — poprosiła, podając mężowi dwie ciężkie torby z produktami.

Wojtek spojrzał na nią tak, jakby kazano mu zrobić coś niezgodnego z prawem, i z niedowierzaniem zapytał:
— A ty co?
Kasia zmieszała się, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Co znaczyło to „a ty co”? I po co w ogóle takie pytanie? Zawsze mężczyzna pomagał fizycznie. I było to po prostu nie w porządku, gdy kobieta dźwiga ciężkie torby, a mężczyzna obok kroczył lekko jak gdyby nigdy nic.

— Wojtek, one są ciężkie — odparła Kasia.
— No i? — Wojtek dalej się opierał.
Widział, że Kasia już się denerwuje, ale z zasady nie chciał nieść siatek. Ruszył szybko do przodu, wiedząc, że nie zdąży za nim. *„Co to za bzdura — »weź siatki«?! Ja, parobek jakiś? Albo podręczna pomoc?! Jestem mężczyzną i sam decyduję, czy je niosę, czy nie! Nic jej nie będzie, niech sobie dźwiga!”* — myślał Wojtek. Miał dziś taki kaprys — poniżyć żonę.

— Wojtek, gdzie idziesz? Zabierz torby! — krzyknęła za nim Kasia, ledwo powstrzymując łzy.

Torby faktycznie były ciężkie. Wojtek doskonale o tym wiedział, bo sam wrzucał większość produktów do wózka. Do domu było niedaleko, zaledwie pięć minut drogi. Ale gdy niosło się ciężkie siatki, droga wydawała się bardzo daleka.

Kasia szła do domu, ledwie nie płacząc. Miała nadzieję, że Wojtek tylko żartował i zaraz wróci po nią. Ale nie — widziała, jak oddala się coraz bardziej. Chciała rzucić te torby, ale w jakimś odrętwieniu ciągnęła je dalej. Gdy dotarła do klatki, usiadła na ławce, nie mając siły iść dalej. Chciało jej się płakać ze złości i zmęczenia, ale powstrzymywała łzy — nie wypadało płakać na ulicy, wstyd. Ale nie mogła też przełknąć tej sytuacji — nie tylko ją obraził, ale i upokorzył swoim zachowaniem. A przecież przed ślubem był taki przywiązany… I nie chodziło o to, że nie rozumiał. Rozumiał! I zrobił to świadomie.

— Dzień dobry, Kasiu! — głos sąsiadki wyrwał ją z zamyślenia.
— Dzień dobry, babciu Marysiu — odpowiedziała.

Babcia Marysia, czyli Maria Kowalska, mieszkała piętro niżej i przyjaźniła się z babcią Kasi, dopóki ta żyła. Kasia znała ją od dziecka i zawsze traktowała jak drugą babcię. A po jej śmierci, gdy Kasia zmagała się z codziennymi trudnościami, zawsze jej pomagała. Nie miała już nikogo — mama Kasi mieszkała w innym mieście z nowym mężem i dziećmi, a ojcowskiej twarzy nawet nie pamiętała. Dlatego babcia była dla niej wszystkim. A teraz była babcia Marysia. Kasia bez wahania postanowiła dać jej wszystkie zakupy. Niech nie idą na marne. Emerytura Marii Kowalskiej była niewielka, więc Kasia często częstowała ją smakołykami.
— Chodźmy, babciu, odprowadzę was do mieszkania — powiedziała Kasia, znów chwytając ciężkie torby.

Gdy weszły do mieszkania babci Marysi, Kasia zostawiła zakupy, mówiąc, że to wszystko jest dla niej. Gdy babcia zobaczyła w torbie szprotki, wątróbkę, brzoskwinie w puszce i inne przysmaki, które uwielbiała, ale na które nie zawsze mogła sobie pozwolić, tak się wzruszyła, że Kasi zrobiło się niemal wstyd, że tak rzadko ją odwiedza. Po serdecznym uścisku Kasia wróciła do siebie. Wchodząc do mieszkania, zastała Wojtka w kuchni, właśnie coś przeżuwającego.

— A gdzie torby? — zapytał, jakby nigdy nic.
— Jakie torby? — odparła, udając, że nie rozumie. — Te, które mi pomogłeś nieść?
— No weź, przestań! — próbował żartować. — Co, obraziłaś się?
— Nie — odpowiedziała spokojnie. — Tylko wyciągnęłam wnioski.

Wojtek zaniepokoił się. Spodziewał się krzyku, awantury, łez i pretensji, ale jej opanowanie sprawiło, że sam poczuł niepokój.
— I jakie to wnioski?
— Nie mam męża — westychneła. — Myślałam, że wyszła za mąż, a okazało się, że poślubiłam durnia.
— Nie rozumiem — Wojtek udawał głęboko urażonego.
— Co tu jest do zrozumienia? — spojrzała mu prosto w oczy. — Chcę, żeby mój mąż był mężczyzną. A ty, jak widać, też chcesz, żeby twoja żona była mężczyzną — dodała po chwili namysłu. — W takim razie potrzebujesz męża.

Twarz Wojtka zaczerwieniła się ze złości, a pięści się zacisnęły. Ale Kasia tego nie widziała — już weszła do pokoju, by spakować jego rzeczy.

Wojtek bronił się do końca. Nie chciał odejść. Naprawdę nie pojmował, jak można zniszczyć rodzinę przez taką błahostkę:
— Przecież było dobrze, pomyśl tylko, sama torby doniosła. I co w tym złego? — oburzał się, gdy ona niedbale wrzucała jego ubrania do torby.
— Swoją torbę, mam nadzieję, sam zaniesiesz — rzuciła twardo, nawet go nie słuchając.

Kasia dosiada, że to był dopiero pierwszy sygByło już pewne, że jeśli teraz ustąpi, każdy następny raz będzie coraz trudniejszy, więc bez słowa zamknęła drzwi przed jego nosem.