ON ZŁOŻY OBOWIĄZEK Z NAMI…

Dzwonek do drzwi rozległ się przeciągle i nieprzyjemnie, oznajmiając czyjąś wizytę. Lucyna zdjęła fartuch, otarła ręce i podeszła do drzwi. Na progu stała jej córka w towarzystwie młodego mężczyzny. Kobieta wpuściła ich do mieszkania.

„Cześć, mamo” – cmoknęła ją w policzek córka. „Poznaj Adama, będzie z nami mieszkać.”

„Dzień dobry” – przywitał się młody człowiek.
„A to moja mama, ciocia Lucyna.”
„Lucyna Włodzimierzowna” – poprawiła córkę.
„Mamo, co mamy na kolację?”
„Grochówkę i parówki.”

„Nie jem grochówki” – odparł chłopak, zdjął buty i przeszedł do pokoju.
„No co ty, mamo, Adam nie je grochu” – dziewczyna zrobiła wielkie oczy.
Młody człowiek rozsiadł się na kanapie, rzucając plecak na podłogę.
„To właściwie mój pokój” – zauważyła Lucyna.
„Adam, chodź, pokażę ci, gdzie będziemy mieszkać” – zawołała Kasia.
„A mi się tu podoba” – burknął, podnosząc się z kanapy.
„Mamo, a ty tymczasem wymyśl, czym nakarmić Adama.”
„Nie wiem, mamy jeszcze pół paczki parówek” – wzruszyła ramionami Lucyna.
„Da się przeżyć, z musztardą, keczupem i chlebkiem” – odparł.
„To ja sobie zjem moją kolację” – odparła Lucyna, kierując się do kuchni. – „Najpierw znosiła do domu kotki i szczeniaki, a teraz to przytargała. Jeszcze go karmić.”

Nakładła sobie porcję grochówki, dorzuciła dwie usmażone parówki, przysunęła talerz z surówką i zabrała się z apetytem do jedzenia.
„Mamo, co ty tu sama jesz?” – do kuchni weszła córka.
„Bo wróciłam z pracy i jestem głodna” – odparła Lucyna, przeżuwając parówkę. – „Kto chce jeść, niech sobie sam nakłada albo ugotuje. I jeszcze jedno pytanie. Dlaczego Adam będzie z nami mieszkać?”
„Jak to dlaczego? To mój mąż.”

Lucyna omal się nie zakrztusiła.
„Jaki mąż?”
„No taki. Twoja córka jest już dorosła i sama decyduje, czy wychodzi za mąż, czy nie. Mam przecież dziewiętnaście lat.”
„Nawet mnie nie zaprosiliście na ślub.”
„Nie było żadnego ślubu, tylko urzędowe podpisy. Skoro jesteśmy małżeństwem, to teraz będziemy razem mieszkać” – odparła Kasia, zerka”Może i straciłam córkę, ale zyskałam spokój” – powiedziała Lucyna, zamykając za nią drzwi i wracając do swojego życia.