Uwodzicielka z niepokorną duszą

Mówi się, że moja przyjaciółka Kalina Tęczowa ma język jak brzytwa. Jest elektryzująca, kłująca i przewrotna. Ale gdy zechce udawać słodką aniołecznicę – aż chce się ją wziąć na ręce i przytulić. Właśnie tak potrafi.

Pamiętam, jechaliśmy autokarem na wycieczkę. Turystów nabito po dach. Za kierownicą siedział poważny facet, pan Wiesiek. Czekała nas długa nocna droga, a Wiesiek nie miał drugiego kierowcy. Spojrzał na naszą hałaśliwą grupę i rzekł:

— Daleko jechać, żebym tak nie zasnął za kółkiem, co? Dziewczyny, może któraś dotrzyma mi towarzystwa? Posiedzi, pogada? Odwdzięczę się jak należy.

Ludzie skrzywili się jak po cytrynie: kierowcę było żal, ale nikt nie miał ochoty czuwać z nim w duecie. Każdy marzył, by zwalić się na siedzenie i obudzić już na miejscu.

Na pomoc ruszyła Tęczowa – zgodziła się zabawiać Wieśka, gdy reszta będzie chrapać. Przesiadła się do przodu, podkasła spódnicę, spuściła oczy – cnotka jakich mało.

— Nie wiem nawet, o czym gadać, jestem taka nieśmiała… ale spróbujmy.

Pasażerowie układali się do snu, Wiesiek gnał szosą, autobus pożerał kilometry. Kalina zaczęła:

— O czym by tu, komendancie? Może o pierwszej miłości? Było to dawno, dawno temu, miałam dziewiętnaście lat…

— O, temat! — ucieszył się Wiesiek. — Ja też kiedyś miałem… w poprzedniej epoce. Wal, kędzierzawa!

— W owych zamierzchłych czasach spotkała mnie pierwsza miłość — ciągnęła Tęczowa. — A może druga… albo trzecia. W pierwszej dziesiątce na pewno. Imienia kawalera nie zdradzę. Nazwijmy go… Puszek.

Wiesiek kręcił kierownicą i kiwał głową. Kalina opowiadała czule, jak pewnego dnia spotkali się z Puszkiem i ogarnęła ich dzika namiętność – w samym środku wieczornego rynku!

— Zrozumieliśmy, że szliśmy ku sobie całe życie! — mówiła, błyskając oczami. — Zaraz po obiedzie wstaliśmy i ruszyliśmy na spotkanie z przeznaczeniem! Zeszliśmy się na rozstaju trzech dróg, gdy na niebie zapalały się pierwsze gwiazdy, a w okolicznych knajpach zaczynały trzeszczeć pierwsze ryje…

— Szyknie szczekasz! — pochwalił Wiesiek. — No i co? Rozpaliliście ogień? Zeszliście na gruncie amorów?

— Wszystko pięknie, tylko gdzie się przespać? — westchnęła Kalina. — U mnie nie, u Puszka nie. U znajomych wszystkie kąty zajęte, na pokój nie mamy grosza…

— Znajome rzeczy! — potwierdził Wiesiek. — Też miałem takie historie za młodu! Hormony szaleją, baba jak ogień, a spać gdzie – choćby na środku ulicy się kładź!

— Szukaliśmy zacisznego kąta, ale na próżno — ciągnęła Kalina. — Z desperacji nawet w parku na ławki wlazliśmy – a tam też pełno! Jakaś epidemia miłości! W końcu Puszek mówi: „Kochanie, może innym razem?”

Sen z Wieśka spadł jak ręką odjął. Ryknął tak, że mało kierownicy nie wypuścił.

— Co?! Jaki „inny raz”? Twój Puszek to faja! Gdybym ja był na jego miejscu, to bym… Gdzie ty takich ciamajd grzebiesz?

Tęczowa zaśmiała się tajemniczym, syrenim śmiechem.

— Żartuję, Wiesiek! Mądry Puszek znalazł wyjście. Zaprowadził mnie do bloku, gdzie na dach właz był otwarty…

— No, inna para kaloszy! — uspokoił się Wiesiek. — Dach też ujdzie, byle dziewczyna gorąca i noc ciemna. Gwiazdy, chmury, romantyka… Raz na strychu przy zajezdni… ale mniejsza. Gadaj dalej, Kalinko.

Gdy Tęczowa się rozkręci, przy niej każdy poeta to popiół. Z przejęciem opowiadała, jak patrzyło na nich północne niebo, jak malutkimi robaczkami czuli się na tej wysokiej dachówce, nad nimi tylko prastary kosmos i nic więcej!

— …jęcząc z pożądania, zaczęliśmy się rozbierać na dachu… — szeptała Kalina. — Miałam modny topik z haczykami na plecach. Łamiąc paznokcie, odpinałam je jeden po drugim! Spódnica, lekka jak dmuchawiec, zsunęła się z bioder, odsłaniając matową biel skóry… ciepły wiatr muskał moje niesforne loki… och, wtedy miałam królewskie loczki!

Słuchając Tęczowej, Wiesiek warczał i stękał – gdzie tam teraz spać! Kalina i dziś kobieta-laleczka, a co dopiero jako dziewiętnastoletnia studentka – cały autobus by się ślinił.

— Zrzucałam z siebie wszystko, by spłonąć w ogniu miłości! — deklamowała Kalina. — W półmroku mignął wąski sierp mojej bielizny… otoczył nas korzenny zapach naszych ciał, niecierpliwości, rozmarzenia… I wtedy Puszek powiedział…

— No! No! — mamrotał Wiesiek, mrużąc oczy. — Co takiego?…

— Powiedział: „Fajnie wyglądasz, Kalina! Rozbierz się jeszcze raz?”

Nasz biedny kierowca z oburzenia znów ledwo nie stracił panowania nad autobusem. Ale na szczęście był zawodowcem i utrzymał drogę.

— Przed nim naga baba stoi, a on „rozbierz się jeszcze raz”? — zawył. — Co to za ćwok zwariowany? Dałbym mu taką mszę, że dentysta by nie nadążył plombować! Ale gadka u ciebie pierwsza klasa. Z kolorami! Powinnaś pracować w „sex-telefonie”.

Autokar gnał szosą. Migotały pojedyncze światła. Kalina czarującym głosem przeszła do kolejnego fragmentu miłosnego wstępu z Puszkiem. Z przejęciem opowiadała, jak ich rozpalone ciała splotły się ciasno, serca waliły jak dzwony, w uszach huczał sztorm, każde dotknięcie wywoływało burzę uczuć, i zatrzymali się na dachu jak dwie krople zlane w jedną na dnie kosmicznej czary…

— I…? I…? — podpuszczał Wiesiek. — Kończ, Kalina, nie urywaj! Ech, gdzie moje dziewiętnaście lat!

— …i wtedy Puszek powiedział: „Nie trafiłem!” — zakończyła Kalina.

Tęczowa chichotała, Wiesiek znów wył i walił pięścią w kierownicę. Trzeba dodawać, że cały autobus słuchał ich rozmowy i nikt nawet nie zmrużył oka? Podróż była nieprzespana, ale za to pełna wrażeń. Później przewrotna Kalina rzekła mi:

— Niech im będzie! Chcieli się wyspać moim kosztem”A kiedy w końcu dojechaliśmy na miejsce, Wiesiek zamiast podziękować, tylko westchnął ciężko i powiedział: – Następnym razem, Kalina, lepiej już śpij.”