Niespodziewane odwiedziny i niezręczna atmosfera: czy syn zaskoczy wszystkich?

Goście przyjechali niespodziewanie, Halina zmarszczyła brwi. Syna ucieszyła bardzo, ale ta ważka, co wokół Michała lata, a on… cielak, gębę rozdziawił, tfu.

– Mamo, cześć, przyjechaliśmy z Iwonką w odwiedziny.
– No widzę – mówi Halina, ściskając syna i krzywiąc się w wymuszonym uśmiechu.
– Mamusiu… mamy radosną nowinę.

– Jaką?
– Złożyliśmy papiery, ta-daaam!
– Ojej, a co tak wcześnie?

– Jak to wcześnie? Mamo, co ty? Już rok jesteśmy razem, postanowiliśmy się pobrać.
– No cóż, skoro złożyliście, to złożyliście. Rozgośćcie się, ja muszę lecieć do sklepu, kupię coś na kolację.
Halina potrzebowała odetchnąć, pobyć sama. Jak to się stało, że Miś, jej niedźwiadek, wyrosnął, wyjechał do dużego miasta, żyje własnym życiem, pracuje, a teraz się żeni…

– Mamo, jaki sklep? Przywieźliśmy wszystko, pełno jedzenia, pół sklepu.

Halina usiadła, opuszczając ręce ze zmęczeniem. Chciało jej się płakać, położyć na łóżku, jak w dzieciństwie, zwinięta w kłębek. Ta ważka – tak nazywała Halina narzeczoną syna – w ogóle się jej nie podobała. Czepiała się Michała, a on tylko się rozklejał. Niemądra jakaś, a jemu by się przydała spokojna dziewczyna, tutejsza.

Na przykład Ania Kowalska – jaka dobra dziewczyna, stateczna, gospodarna, skończyła księgowość, pracuje, do biblioteki chodzi, w szkole razem siedzieli, czemu by jej nie wziąć za żonę? No i mogliby mieszkać w mieście, ale przyjeżdżaliby do domu, wnuki przywozili. Kowalscy to porządni ludzie, gospodarni, z takimi się spowinowacić to zaszczyt. A on co wymyślił? Jakąś miastową wyfiokowaną znalazł i ciśnie się z nią, jak z wymalowaną torbą. Tfu, oczy bolą patrzeć, opętała chłopaka, ta ważka.

Młodzi wyłożyli zakupy – no cóż, tu już nic nie powiesz. Różne wędliny, kiełbasy, sery, owoce – ojej, trzeba miejsce zrobić, w lodówce ułożyć, na specjalną okazję. Trzeba coś przygotować na jutro, sąsiadów i rodzinę zaprosić, tak trzeba. Choć może i wesela nie będzie, ale wypada. Gdzie znowu ten Henryk? Obiad dawno, może już w stołówce polowej jadł? Lubi tam jeść, no trudno, lecę zbierać co trzeba, gotować.

– Maaam, pobiegniemy nad jezioro.
– Biegajcie, co mi do tego…
Nad jezioreczko jej się zachciało, fiokowata kobyła. Gdyby przyjechał bez niej, to by może w ogródku pomachał, ojcu pomógł, a z tą księżniczką – siedzą, do wody im się zachciało…

Cały dzień Halina kręciła się jak w ukropie, na jutro ludzi zaprosiła, żeby zaręczyny uczcić. Zmęczyła się, położyła choć na pięć minut. Ledwie oczy zamknęła, otwiera – Jezusie Nazareński, co się dzieje?

– Co wy tu wyprawiacie? Co?
– Mamo, no właśnie kolację szykujemy, chcieliśmy pomóc, gdy ty odpoczywasz.
– Kolację? A na co wzięliście odświętną zastawę? Tam miski w szafce, szklanki, łyżki! Heniu, a ty co, Niemowa?
– A ja co? Dobrze robią, po co ta zastawa stoi, kurzem się pokrywa.

– Oszaleliście? Jak tak można? Ojej, ojej, i kieliszki kryształowe, i salaterki, co się dzieje!
– Mamo, co się dzieje? Co – kolację szykujemy, rodzinny wieczór, a ty płaczesz o salaterki i kieliszki?

Halina machnęła ręką i wyszła do pokoju, kątem oka widząc, jak ta ważka wyciąga przywiezione specjały. No i schowała na specjalną okazję… Smutno myśli Halina i z westchnieniem idzie do sypialni – po co właściwie?

– Mamo, przebierz się i chodź do stołu – woła syn.

Wychodzi – o rety, i nowy obrus wyciągnęli, i kieliszki, ojej, ojej, co to jest? Latami stała porcelana, drżała nad nią, a oni… wszystko wyciągnęli… Heniek – patrzcie na niego, wystroił się, nową koszulę włożył, trzy razy tylko ją zakładał, nowe spodnie, zupełnie mu odbiło?

– Halina, no, do cholery, przebierz się, no, świętujemy przecież, syn z córką przyjechali.
– Z… jaką córką? – warknęła przez zęby. – Zupełnie cię pogięło?

– Mamo, no co ty? – syn podszedł, wziął ją za ręce, ale wyrwała się, wpadła w furię i zaczęła krzyczeć, że to jej dom i tu ona ustala porządek. Darła się o zastawę, którą wzięli bez pytania, o specjały, które dzieci przywiozły w prezencie, a ona chciała zachować na specjalną okazję…

– Tak – Henryk walnął pięścią w stół – o co się rozkrzyczałaś, matka? Widzisz, gdzie siedzi ten twój specjalny przypadek? – uderzył krawędzią dłoni w gardło. – Wierzysz, czy nie?

Co to w końcu jest? Chodzimy jak dziady, jemy z takich misek, że aż wstyd, pijemy z przedwojennych kubków, a mamy trzy pełne zastawy! Trzy! Stoją bezużytecznie, a my jemy z tych tandetnych garnków…

To nasz dom, Halka, nie twój. Żyjemy razem, a Miś też jest naszym synem, rozumiesz? I ma takie samo prawo do rzeczy, co my. Dawaj, synu, wyciągniemy dywan, leży w kącie zwinięty, na specjalną okazję. Już prawdopodobnie mole go zeżarły.

A ty marsz do sypialni i przebierz się w tę nową sukienkę, szafa pęka w szwach, a ona chodzi jak dziadówka.

Halina stoi, oczami mruga, aż w końcu poszła i… włożyła najlepszą suknię, złote kolczyki, pantofle i pończochy. Ot, tak.

Zajrzała ciotka Haliny, babcia Leokadia – co za cuda? Halka wystrojona jak panna młoda, Henryk w odświętnym ubraniu, Miś z jakąś dziewczyną.

– Co to, kto umarł?
– A idźże ty, gadu-gadu – odburknęła Halina, ledwie powstrzymując się od „ważki”. – Siadaj, Miś z… przyszłą córką. Wchodź, siadaj.

– Halka – staruszka podejrzliwie zmrużyła oczy – ty na pewno nie kłamiesz? Nikt się nie żeni? Twoja matka dziś tylko raz przyszNa drugi dzień cała wieś żyła już opowieściami o tym, jak rodzina zaczęła używać od święta codziennych rzeczy, a starzy ludzie powoli otwierali swoje kufry, wyciągając zapomniane skarby na światło dzienne.