Niespodziewany telefon w środku nocy: Jak zapomniałam wyciszyć dźwięk?

No tak to się nie dzieje.

Obudził mnie telefon. Były mąż. Jak mogłam zapomnieć wyłączyć dzwonek na noc? Zamiast „halo” ziewnęłam, żeby wiedział, że mnie obudził. Przepraszał długo, monotonnie gadał o pogodzie, pracy, newsach z telewizji. Coś knuł, przygotowywał grunt. Kinga nie poganiała, nie odpowiadała. Czasem tylko kiwała głową, jakby mógł to zobaczyć.

A może naprawdę widział? Piętnaście lat małżeństwa daje pewne nadzwyczajne umiejętności. Poszła do kuchni tylko w majtkach, włączyła głośnomówiący, położyła telefon na blacie i otworzyła lodówkę. Puste, brudne półki patrzyły na nią z wyrzutem. Na drzwiach stała butelka wina, a obok wciskający się w plastikowy worek kawałek żółtego sera z Biedronki.

— Jak tam Małgosia?

Na imię córki musiała zareagować:
— A ty do niej nie dzwoniłes?
— Dzwoniłem — odpowiedział szybko — w czwartek gadaliśmy. Mówiła, że wszystko u niej gra. Rozkwita jak kwiat — zaśmiał się — i jeszcze powiedziała, że wybierasz się na tydzień na wakacje. Wzbogaciłaś się, mamusiu? Dokąd jedziesz? A twoi uczniowie? Wypuściłaś ich na ferie?

Pociągnęła wino prosto z butelki, przytuliła telefon do ucha, żeby czuły mikrofon nie wychwycił, jak dzwoni szkłem o szklankę. Pociągnęła łyk, zebrała się i odgryzła się kokieteryjnie:

— Mam dosyć. Mam prawo do tygodnia pod palmami i nad morzem. Nie od razu. Został mi miesiąc. Zazdrościsz?
— Oczywiście — przerwa — że nie. Włączył się w starą grę.
— Przywiozę ci — przerwa — nic. — Kinga rozluźniła się. — A o co ci właściwie chodziło?
— Strasznie mi głupio, ale trochę się zadłużyłem. Pożyczysz sto euro do końca miesiąca? Niespodziewane wydatki…
— Mmm — odcięła kawałek sera i włożyła go do ust jak cukierka. — Ciekawe, jakie to wydatki.

— Poznałem kobietę. Bardzo fajna kobieta. Naprawdę fajna.

Bez powodu, bez logicznego powodu, zazdrość ścisnęła Kingę za gardło:
— To niech ta twoja kobieta ci pożyczy! — przed oczami stanął obraz: przyszły mąż sprzed dwudziestu lat, wysoki, chudy, z modną wtedy grzywką dzielącą twarz na pół; uśmiech też krzywy, widać ostry kieł, a obok nie ona, tylko jakaś obca baba w miniówce i z czerwoną szminką.

— Kochanie, co się stało? — głos zmienił się na ten znajomy, bliski. Od tej troski zaschło w gardle, oczy zaczęły szczypać, zaraz się rozpłacze.

— Nic. Nie wyspałam się. Przepraszam. Przeleję ci teraz. Miłego dnia.

Gdy klikała w aplikacji bankowej, przyszedł SMS od Krzysia:
— Dzień dobry, kochana! Jaki piękny dzień. Może urządzimy piknik nad jeziorem? Mogę po ciebie przyjechać o 15:00.
— Ty też mi dopadaj! Spadajcie już wszyscy! — wściekłość wycisnęła głupie łzy. Nalała w końcu wina do szklanki, wypiła, przegryzła serem. Podeszła do wiszącego w przedpokoju lustra, powiodła dłonią po granicy czarnej koronkowej bielizny i białej skóry, bojąc się dotknąć niżej, tam gdzie mały guzek, niewiele większy od pryszcza, w pachwinie, w miejscu, które golimy nie patrząc. Nic się nie zmieniło. Był na swoim miejscu.

Potem prysznic, szorowanie do czerwoności, szampon dwa razy, maseczka, płatki pod oczy, suszarka. Włączyła laptopa. Zasypało ją powiadomieniami z social mediów. Włożyła T-shirt.

Otworzyła pierwsze lepsze:
— Dzień dobry! Chciałbym uczyć się niemieckiego od podstaw. Czy ma pani jeszcze wolne terminy? Jakie są formy płatności?

Ręce same wiedziały, co pisać. Rutyna dodawała siły. Wysyłając odpowiedź, przypadkiem kliknęła w awatar i zobaczyła zmęczenie i samotność. Coś ścisnęło.
— Ile razy w tygodniu chciałby pan mieć zajęcia? I muszę od razu uprzedzić, że od pierwszego do dziesiątego ich nie będzie. Może nawet nigdy, bo umrę — napisała i skasowała do „nie będzie”.

Odpowiedział od razu:
— Trzy razy w tygodniu. Jestem elastyczny czasowo. Pracuję zdalnie. Mogę się dostosować.

— Dzisiaj o siedemnastej, czasu berlińskiego?
— Pasuje.

Małgosia zadzwoniła, gdy zupa w Azjacie była prawie zjedzona. Kiedyś ten rosół z kury nazywały kacem.
— Mamusiu, jak tam?

— Świetnie. Jem. Rozpraszasz mnie. — burczała ze strachu.
— My z koleżankami idziemy na plażę. Dzwonił do mnie tata. Nie podobałaś mu się… — słychać było gwar obcego miasta, samochody i niepokój.
— Nie podobam mu się od pięciu lat.
— Jak żartujesz, to znaczy, że wszystko w porządku. Nie mylę się?

— Dziecko, a u ciebie jak? Tęsknię.
— Ja też!

Gadały o niczym. Przez telefon spotkały się z koleżankami, jechały metrem do Barcelonety, szukały miejsca i leżaka. Przedzierało się hiszpańskie słońce, falował szum morza. Woda zasłaniała wszystko złe. Rozłączyły się. Jedna do przodu, druga na krawędzi. Ale z pamięcią o beztrosko – pięknym. Kinga spojrzała na zegarek. Prawie piąta. Wciąż tam, złota i dzwoniąca, z córką, automatycznie włączyła laptop. I jak w mróz, jak w przerębel, wskoczyła na wideokonferencję z nowym uczniem, tym, który powiedział, że jest elastyczny.

Oczy! To było pierwsze zanurzenie. Do środka! Na wywrót kiszek! Do bólu, do skurczu. Oślepiało. Bełkotała coś o niemieckiej gramatyce i przepraszała. Sama nie wiedziała dlaczego. Bała się podnieść wzrok, a jednocześnie nie mogła go oderwać. Gdy minęło czterdzieści pięć minut lekcji, odchyliła się na krześle i w końcu się rozkleiła. Zadzwoniła do przyjaciółki:

— Bez moralizowania, zakochałam się.

— Uu… I kto to? A co z Krzyśkiem?
— Kasia! A co Krzyś? No właśnie… — I zrozumiała, że nawet imienia nie zna. Może i mówił, ale umknęło. Bo były tylko oczy. — W kogo się zakochaA potem już było tylko cicho, jakby cały świat wstrzymał oddech, czekając, czy ten jeden mały guzek zmieni wszystko, czy może jednak pozwoli im uwierzyć, że szczęście istnieje.