Dwojaka natura przyjaciółki: olśniewająca, a czasem urocza.

Język mojej przyjaciółki Zosi Leszczyńskiej był zawieszony jak trzeba. Efektowna, zadziorna i przebiegła. Ale czasem udawała taką grzeczną dziewczynkę, że od razu chciało się ją wziąć na ręce i przytulić. To potrafiła.

Pamiętam, jechaliśmy autokarem na wycieczkę. Turystów było po brzegi. Kierowcą był poważny facet, Wiesiek. Czekała nas długa nocna podróż, a Wiesiek nie miał zmiennika. Rozejrzał się po naszej hałaśliwej grupie i rzekł:

— Daleka droga, żebym tylko za kierownicą nie zasnął, jak to bywa. Dziewczyny, która dotrzyma mi towarzystwa? Posiedzicie obok, pogadamy? Odwdzięczę się.

Ludzie skrzywili się niechętnie — żal kierowcy, ale nikt nie miał ochoty czuwać z nim w duecie. Wszyscy marzyli, by zapaść w drzemkę i obudzić się na miejscu.

Na ratunek przyszła Leszczyńska — zgodziła się zabawiać Wieśka, gdy reszta będzie chrapać. Przesiadła się z przodu, poprawiła spódnicę, spuściła wzrok — taka cnotka, że aż miło.

— Nie wiem, o czym mówić, jestem nieśmiała, ale spróbuję.

Pasażerowie układali się wygodnie, Wiesiek gnał autostradą, autokar pożerał kilometry. Zosia zaczęła:

— O czym pogadamy, szefie? Może o pierwszej miłości? Było to dawno temu, miałam dziewiętnaście lat…

— To temat! — przytaknął Wiesiek. — Ja też kiedyś miałem… w poprzednim stuleciu. Wal, kędzierzawa!

— W tych zamierzchłych czasach zdarzyła mi się pierwsza miłość — ciągnęła Leszczyńska. — A może druga albo trzecia? Dokładnie nie pamiętam. W każdym razie w pierwszej dziesiątce. Imienia adoratora nie zdradzę. Nazwijmy go… Mruczek.

Wiesiek kręcił kierownicą i kiwał głową. Zosia opowiadała z czułością, jak pewnego dnia spotkali się z Mruczkiem i ogarnęła ich niepohamowana namiętność — w samym środku wieczornego rynku!

— Zrozumieliśmy, że szliśmy ku sobie całym życiem! — mówiła, błyskając oczami. — Zaraz po obiedzie wstaliśmy i ruszyliśmy na spotkanie losu! Zjednoczyliśmy się na skrzyżowaniu trzech dróg, gdy na niebie zapalały się pierwsze gwiazdy, a w okolicznych knajpach zaczynały trzeszczeć pierwsze butelki…

— Szyknie opowiadasz! — pochwalił Wiesiek. — I jak? Rozpaliliście ogień? Dopięliście swego?

— Wszystko pięknie, tylko nie mieliśmy gdzie się położyć! — westchnęła Zosia. — U mnie nie, u Mruczka nie. U znajomych mieszkania zajęte, na pokój nie mieliśmy grosza…

— Znane! — przyznał Wiesiek. — W młodości też miałem takie sytuacje! Hormony szaleją, baba gotowa na wszystko, a spać nie gdzie. Można by się położyć w poprzek ulicy!

— Szukaliśmy zacisznego miejsca, ale na próżno — ciągnęła Zosia. — Z rozpaczy nawet na ławki w parku zajrzeliśmy — tam też zajęte! Jakaś miłosna epidemia! A Mruczek mówi: „Kochanie, może innym razem?”

Sen z Wieśka zniknął w mgnieniu oka. Wrzasnął tak, że o mało nie wypuścił kierownicy.

— Co?! Jaki „innym razem”? Tfu na twojego Mruczka! Gdybym to ja był na jego miejscu, to… Gdzie ty takich ciamajd znajdujesz?

Leszczyńska zaśmiała się tajemniczym, syrenim śmiechem.

— Żartuję, Wiesiek! Oczywiście sprytny Mruczek znalazł wyjście. Zaprowadził mnie do znajomego bloku, gdzie na dachu nie zamykano włazu…

— No, teraz lepiej! — uspokoił się Wiesiek. — Dach też się nada, byle dziewczyna gorąca i noc ciemna. Gwiazdy, chmury, romantyka… Pamiętam, jak raz na strychu w zajezdni… ale mniejsza o to. Kontynuuj, Zosieńko.

Gdy Leszczyńska była w formie, jej wymowa przyćmiłaby każdego poetę. Zosia z przejęciem opisała, jak patrzyło na nich północne niebo, jak malutkimi robaczkami czuli się na tej wysokiej dachówce, a nad nimi tylko starożytny wszechświat i nic więcej!

— …jęcząc z pożądania, zaczęliśmy się rozbierać na dachu… — szeptała słodko Zosia. — Miałam na sobie modny topik z wiązaniami na plecach. Łamiąc paznokcie, rozplątywałam je jedno po drugim! Spódnica, lekka jak mniszek, zsunęła się z moich bioder, odsłaniając matową biel skóry… ciepły wiatr rozwiewał moje niesforne loki… och, miałam wtedy królewskie pukle!

Słuchając Leszczyńskiej, Wiesiek warczał i stękał — gdzie mu tam do snu? Zosia nawet teraz to kobieta z obrazka, a co dopiero w wieku dziewiętnastu lat — wszystkim ślina ciekła.

— Zdejmowałam z siebie wszystko, byle szybciej spłonąć w płomieniach miłości! — deklamowała Zosia. — W półmroku mignął już wąski pasek mojej bielizny… owiał nas korzenny zapach naszych ciał, niecierpliwości, rozkoszy… I wtedy Mruczek powiedział…

— Tak! Tak! — mamrotał Wiesiek, mrużąc oczy. — Co powiedział?…

— Powiedział: „Fajnie wyglądasz, Zosia! Rozbierz się jeszcze raz?”

Zdumiony kierowca o mało nie stracił panowania nad autokarem. Ale, na szczęście, był profesjonalistą i utrzymał go na drodze.

— Stoi przed nim naga dziewczyna, a on „rozbierz się jeszcze raz”? — wykrzyknął. — Co to za nieudacznik?! Dałbym mu takiego wpierdolu, że dentysta musiałby nowe plomby wkładać! Ale opowiadać to ty mistrzyni, prawda. Barwnie! Powinnaś pracować w telefonie erotycznym.

Autokar pędził szosą. Migotały rzadkie światła. Zosia czarującym głosem przeszła do kolejnej części miłosnego wstępu z Mruczkiem. Z przejęciem opowiadała, jak ich rozpalone ciała splotły się ciasno, serca biły jak dzwony, w uszach huczał sztorm, każde dotknięcie wywoływało burzę uczuć, a oni zastygli na dachu, jak dwie krople zlane w jedną w kielichu wszechświata…

— I…? I… i… — podpuszczał Wiesiek. — Kończ, Zosiu, nie przerywaj! Ech, gdzie moje dziewiętnaście lat!

— …i wtedy Mruczek powiedział: „Nie trafiłem!” — zakończyła Zosia.

Leszczyńska chichotała, Wiesiek znów wył i tłukł pięścią w kierownicReszta podróży minęła w podobnym tonie, a gdy autokar w końcu dotarł na miejsce, wszyscy pasażerowie mieli wrażenie, że przeżyli coś równie surrealistycznego, co sam sen.