Niespodziewana wizyta gości – radość z syna, ale irytująca strona sytuacji.

**Dziennik Gali**

Goście zjawili się nagle. Galina zmarszczyła brwi. Syna bardzo się ucieszyła, ale ta… ważka, która wokół Miśka krążyła, a on… głuptas, uśmiechnięty jak dziecko, tfu.

— Mamo, cześć, przyjechaliśmy z Irenką w gości — powiedział, tuląc ją.
— No widzę… — odparła Galina, ściskając go i krzywiąc się ledwo dostrzegalnie.
— Mamusiu… mamy radosną nowinę.

— Jaką?
— Złożyliśmy papiery, tadaam!
— Och, a po co tak wcześnie?

— Co znaczy wcześnie? Mamo, o co chodzi? Jesteśmy razem już rok, postanowiliśmy się pobrać.
— No skoro złożyliście, to trudno. Rozgośćcie się, ja muszę do sklepu, coś kupię.
Gala potrzebowała chwili samotności, żeby ochłonąć. Jak to się stało, że Miśek, jej niedźwiadek, dorósł, wyjechał do Warszawy, żyje własnym życiem, pracuje, a teraz się żeni…

— Mamo, ale jaki sklep? Przywieźliśmy pełno jedzenia, całe torby!

Galina usiadła, opuszczając ręce bezradnie. Chciało jej się płakać, położyć na łóżku, zwiniętą w kłębek jak dziecko. Ta ważka — tak nazywała narzeczoną syna — strasznie jej się nie podobała, choćby nie wiem co. Zbyt roztrwepana. Miśkowi przydałaby się spokojna dziewczyna, stąd, z okolicy.

Na przykład Ania Kowalska — jaka dobra dziewczyna! Cicha, gospodarna, skończyła księgowość, pracuje, do biblioteki chodzi, w szkole w jednej ławce siedzieli… Czemu jej nie wziął? Mogliby mieszkać w mieście, ale przyjeżdżać do domu, wnuki wozić… Kowalscy to poradni ludzie, z takimi się spowinowacić to honor. A on co wymyślił? Jakąś „warszawiankę” znalazł i łazi za nią jak zaczarowany, tfu, żeby oczy nie widziały!

Młodzi wyładowali jedzenie — różne wędliny, kiełbasy, sery, owoce… Trzeba było zrobić miejsce w lodówce, odłożyć na specjalną okazję. No i ugotować coś na jutro, zaprosić sąsiadów, krewnych… Tak trzeba, choć może i ślubu nie będzie. Gdzie znów ten Heniek? Obiad już dawno, pewnie w polu jadł. Dobrze, pójdę przygotowywać.

— Mamo, pobiegniemy nad rzekę!
— Biegajcie, co ja wam…

Nad rzekę jej się zachciała, ta „warszawska księżniczka”! Gdyby przyjechał sam, może w ogrodzie by pomógł, ojcu ulżył… A tak, z tą jego – siedzą, na rzekę im się zebrało…

Cały dzień kręciła się jak w ukropie, na jutro ludzi zaprosiła, żeby świętować. Padła wykończona, zamknęła oczy choć na pięć minut. Aż tu nagle — Boże drogi! Co się dzieje?

— Co wy robicie?!
— Mamo, my kolację szykujemy, chcieliśmy pomóc.
— Kolację?! A po co wyjęliście odświętną zastawę?! Tam w szafce są miski, kubki, łyżki! Heniek, czemu nic nie mówisz?!
— A co mam mówić? Dobrze robią. Po co ta zastawa stoi i kurzem porasta?

— Oszaleliście?! Ojej, ojej… I kieliszki kryształowe, i półmiski… Co się dzieje?!
— Mamo, co się dzieje?! Nakrywamy do stołu, rodzinną kolację robimy, a ty płaczesz przez półmiski?!

Galina machnęła ręką i wyszła, kątem oka widząc, jak ta „ważka” kroi przywiezione specjały. Schowała je przecież na specjalną okazję… Z ciężkim sercem poszła do pokoju.

— Mamo, przebierz się i chodź do stołu! — wołał syn.

Wyszła… Matko! I obrus nowy, i kieliszki… O Boże! Latami stała ta zastawa, trzęsła się nad nią, a oni… Wszystko wyciągnęli! A Heniek… Patrzcie na niego! W nowej koszuli, w spodniach od święta… Zwarjował?!

— Galka, no jak tam, przebierz się, święto przecież, syn z „córką” przyjechali.
— Z… jaką córką? — warknęła przez zęby. — Zupełnie wam odbiło?!

— Mamo, co ty? — syn podszedł, chwycił ją za ręce, ale wyrwała się. Rozsierdziła się, krzycząc, że to jej dom i ona tu ustala porządek. Darła się o zastawę wziętą bez pytania, o specjały, które chciała schować…

— Dość! — Heniek uderzył pięścią w stół. — Co ty wygadujesz, kobieto?! Gdzie mam ten twój „specjalny przypadek”? — uderzył się dłonią w gardło. — Wierzysz teraz?!

Co to w końcu ma być? Chodzimy jak obdartusy, jemy z plastikowych misek, pijemy z kubków po babci… A mamy trzy komplety porcelany! Stoją, kurzą się, a my… To nasz dom, nie tylko twój! Miśek też ma prawo z tego korzystać! Dawaj, synku, rozłóżmy ten dywan, co w kącie zwinięty leży. Już go pewnie mole zjadły. A ty marsz się przebrać w tę sukienkę od święta! Szafa pęka w szwach, a ty chodzisz w szmatach.

Stała jak wryta, aż w końcu… Włożyła najlepszą suknię, złote kolczyki, pantofle i pończochy. Tak!

Wpadła ciotka Lucyna. — Ooo, Galka wystrojona jak panna młoda! Heniek w nowej koszuli… Co się stało? Miś z jakąś dziewuchą… Kto umarł?!

— Tfu na ciebie, głupia jesteś?! — warknęła Galina. — Siadaj, Miś z… — omal nie powiedziała „ważką”, ale się powstrzymała — z przyszłą córką. Siadaj, jedz!

— Galka… — staruszka podejrzliwie zmrużyła oczy. — Na pewno nikt nie umarł? Twoja matka dzisiaj tylko raz przyszła?
— Oj, ciociu, daj spokój! Pij, jedz… To dzieci przywiozły, serdelki.
— No proszę… A ja nawet nie przebrana…
— Jutro się ubierzesz — rzucił Henryk. — Jutro świętujemy.

— Jutro?! A dzisiaj co? Co obchodzicie?
— Po prostu kolację, ciociu.
— Eee… Kolacja, państwo jacyś…

Szybko się pożegnała i poleciała po wsi rozpowiadać, jak to Henryk z Galką zwariowali — jedzą z porcelany, piją z kryształu! Heniek w koszuli od ślubu, Galina w aksamitnej sukni, której dawno nie zakładała… Zupełnie im odbiło!

Kiedy już mieli iść spać, nadbiegła matka Galiny.Gala spojrzała na syna, potem na tę „ważkę”, która nagle wydała się jej mniej irytująca, i zrozumiała, że czas zacząć żyć nie tylko „na specjalną okazję”, ale tu i teraz, bo każdy dzień jest wyjątkowy.