Mamo, przestań dawać rady! Planujemy dziecko za jakieś trzy lata.

—Mamo, przestań czytać mi kazania. Z Markiem planowaliśmy dziecko za jakieś trzy lata… Minimum trzy! Mamy teraz mnóstwo projektów, planów, Egipt w końcu. Jaki dziecko, mamo?! — W głosie córki zabrzmiało takie rozdrażnienie, że Katarzyna Szymonówna pospieszyła zakończyć rozmowę.

Młodzi, piękni, ambitni, z planami podbicia świata. I nagle — nieplanowana ciąża.
—Córeczko, tylko nic nie rób, proszę, dopóki nie pojedziemy do Zakątka… — cicho poprosiła matka.

***

Odkąd Daga pamiętała, zawsze obchodzili urodziny mamy w Zakątku, choć dziewczyna nie pałała entuzjazmem do tych wyjazdów: cicha rodzinna kolacja przy świecach, a rano wizyta w klasztorze.
—Tato, dlaczego na urodziny mamy zawsze jeździmy do tej wsi? Tam jest tak nudno!
—Bez Zakątka nie byłoby ciebie, mamy… i pewnie mnie też. Jasne? — Jasne — mruknęła córka, choć zupełnie nic nie zrozumiała.

Tego roku ojca zabrakło — zawał. Widząc, jak mama całymi dniami płacze, nie wychodząc z pokoju, Daga sama zaproponowała wyjazd do Zakątka na weekend.
—Daguniu, myślałam, że nie cierpisz Zakątka.
—Kocham cię, mamo… Tylko pojedźmy we dwie, Marka nie zwolnią z pracy.

***

Upał wreszcie zelżał, a w powietrzu rozlało się coś magicznego. Katarzyna wyszła na werandę, wdychając pełną piersią oszałamiający zapach świeżo skoszonej trawy i poziomek.
—Szkoda, że Władek tego nie widzi…
—Mamo, pamiętasz, jak z tatą piekliśmy ci tort na urodziny? Mąka była wszędzie: w kuchni, na ganku, w altanie, nawet w łaźni… A ty nie krzyczałaś — tylko się roześmiałaś i powiedziałaś, że trafiłaś do zimowej bajki — uśmiechnęła się Daga i narzuciła mamie pled na ramiona.
—Córeczko, chciałam z tobą porozmawiać o twojej ciąży.

—Zab.ić nie można zostawić… — Daga ciężko westchnęła i przewróciła oczami. — Mamo, nie zaczynaj, z Markiem już wszystko postanowiliśmy. Nasz wybór to wolność!
—Córeczko, tylko mnie nie przerywaj… — Katarzyna Szymonówna poczuła, jak do gardła podchodzi jej gulka, a oczy zasnuwa mgła. — Wiesz przecież, że jesteś późnym dzieckiem. Lekarze kategorycznie zabraniali mi rodzić. Powinnam była umrzeć przy porodzie ze stuprocentową pewnością.
—Mamusiu moja… — Daga mocno przytuliła matkę, czując, jak ta drży.

—Nie przerywaj… Kiedy Władek dowiedział się, że jestem w ciąży, bardzo się męczył, nawet zaczął palić. Pragnął dzieci, a mnie kochał nad życie. Od razu powiedział, że beze mnie nie da rady żyć. Wtedy moja przyjaciółka, Ania, zaprosiła nas do Zakątka. Jechałam się pożegnać. I męża przygotować. Od razu podjęłam decyzję — ty będziesz żyć na tej ziemi zamiast mnie.
—Ty dla mnie… — Daga łapała powietrze, powstrzymując łzy.

—Decyzję podjęłam, ale nie wiedziałam, jak powiedzieć Władkowi. Chodziłam do klasztoru, prosić Matkę Boską o pomoc, o radę.

Pewnego dnia wracam, a u sąsiadów stodoła w ogniu. Widzę, jak suka wpada do płonącej budowli, wyskakuje, rzuca na ziemię małą kulkę, i znów się rzuca w ogień. Belki zaczęły się walić. Wtedy pies pojawił się z szczeniakiem w pysku. Cała oparzona, oczy pokryte pęcherzami. Podczołgała się do szczeniąt, wącha je, sprawdza, czy żyją. Zrozumiała, że nie wszystkich uratowała, i znów wbiegła do płonącej stodoły. Wypełzła po pięciu minutach, położyła trzeciego szczeniaka u moich stóp, wetknęła nos w moją mokrą policzkę, zlizała słoną łzę i… zamilkła.

Władek podbiegł, a ja ryczyWładek wyciągnął rękę, otarł moją łzę i powiedział tylko: „Zakątek jest po to, by pamiętać, że życie zawsze wygrywa — a teraz jedźmy tam razem, by Córeczkę pokazać temu światu.”