Niespodziewani goście, irytująca owadzia towarzyszka i zaskakująca radość syna.

Goście przyjechali niespodziewanie, Helena zmarszczyła brwi. Synowi była niezmiernie rada, ale ta ważka, która wokół Michała krąży, a on… cielak rozwydrzony, uśmiech od ucha do ucha, tfu.

— Mamo, cześć, przyjechaliśmy z Irenką w gości — powiedział Michał.
— A widzę — odparła Helena, ściskając syna i krzywiąc się w wymuszonym uśmiechu.
— Mamusiu… mamy radosną wiadomość.

— Jakąż to?
— Złożyliśmy papiery, ta-daaam!
— Oj, a czemu tak wcześnie?

— Co to znaczy wcześnie? Mamo, o co chodzi? Jesteśmy razem od roku, postanowiliśmy się pobrać.
— No cóż, skoro już złożyliście, to trudno. Rozgośćcie się, ja muszę do sklepu, coś kupię.

Helena potrzebowała odetchnąć, pobyć sama. Jak to się stało, że jej Miś, jej niedźwiadek, wyrósł, wyjechał do wielkiego miasta, żyje własnym życiem, pracuje, a teraz się żeni…

— Mamo, jaki sklep? Przywieźliśmy wszystko, pełno zakupów.

Helena usiadła, opuszczając ręce z niemym zmęczeniem. Chciało jej się płakać, położyć na łóżku, jak za dzieciństwa, zwinięta w kłębek. Ta ważka — tak nazywała narzeczoną syna — wcale nie podobała się Helenie, choćby nie wiem co.
Jakaś rozchichotana, ruchliwa. Michałowi przydałaby się spokojna dziewczyna, miejscowa.

A na przykład Ania Kowalska — jaka to dobra dziewczyna, spokojna, gospodarna, skończyła księgowość, pracuje, do biblioteki chodzi, w szkole w jednej ławce siedzieli. Czemu nie wziął takiej?
I choćby w mieście mieszkali, to przyjeżdżaliby do domu, wnuki przywozili. Kowalscy to porządni ludzie, gospodarni, z takimi się spowinowacić to zaszczyt.
A on co wymyślił? Jakąś miejską świerszczycę znalazł i się z nią nosi, jakby to był skarb nie lada. Tfu, oczy bolą patrzeć. Oczarowała chłopaka, ta ważka.

Młodzi rozkładali zakupy — tu już nie było co mówić. Różne wędliny, kiełbasy, sery, owoce — ojej, trzeba miejsce zrobić, włożyć do lodówki na specjalną okazję.
Trzeba coś przygotować na jutro, sąsiadów i rodzinę zaprosić. No cóż, skoro już tak wyszło, chociaż może i ślubu wcale nie będzie, ale tak trzeba.

Gdzie znów ten Heniek? Obiad już dawno, może w stołówce polowej jadł? Podoba mu się tam jeść, no trudno. Pobiegnę zbierać, coś ugotować.

— Mamo, pobiegniemy nad rzekę.
— Biegnijcie, co ja wam…

Nad rzekę jej się zachciało, ta chyżonoga. Gdyby przyjechał sam, to i w ogrodzie by popracował, ojcu pomógł, a z tą księżniczką — a nie, na rzekę im się zebrało…

Cały dzień kręciła się Helena jak wiewiórka w kole. Na jutro ludzi zaprosiła, żeby zaręczyny uczcić. Wypociła się, położyła się choć na pięć minut. Zda się, tylko oczy zamknęła — otwiera, a tu co?

— A wy co tu robicie? Co?
— Mamo, no kolację szykujemy, chcieliśmy pomóc, gdy ty odpoczywasz.
— Kolację? A po co wzięliście odświętną zastawę? Tam w szafce miski są, kubki, łyżki! Heniek, a ty czemu milczysz?
— A co ja? Dobrze robią, po co ta zastawa stoi, pył zbiera.

— Oszaleliście? Jak to tak? Ojej, ojej, i kieliszki kryształowe, i półmiski — co się tu dzieje?!
— Mamo, co się dzieje? Normalna rzecz — nakrywamy do stołu, rodzinna kolacja, a ty płaczesz przez półmiski i kieliszki?

Helena machnęła ręką i wyszła do pokoju, kątem oka widząc, jak ta ważka kroi przywiezione wędliny. A ona chowała to na specjalną okazję… Smutno jej się zrobiło, westchnęła i poszła do pokoju, sama nie wiedząc po co.

— Mamo, przebierz się i chodź do stołu — zawołał syn.

Wyszła — o rany, i nowy obrus, i kieliszki, ojej, ojej, co to się dzieje? Latami stała ta porcelana, trzęsła się nad nią, a oni… Wystawili wszystko. Heniek, Heniek — patrzcie na niego, wystroił się, nową koszulę włożył, nowe spodnie, zupełnie oszalał?

— Helenka, no jezu, idź się przebierz, święto przecież, syn z córką przyjechali.
— Z… jaką córką? — warknęła przez zęby. — Zupełnie wam się w głowach poprzewracało?

— Mamo, no co ty? — syn podszedł, wziął ją za ręce, ale wyrwała się, wpadła w furię i zaczęła krzyczeć, że to jej dom i ona tu rządzi.
Krzyczała o zastawę wziętą bez pytania, o wędliny, które dzieci przywiozły w prezencie, a ona chciała je zachować na specjalną okazję…

— Więc tak — Heniek uderzył pięścią w stół. — Co ty się tak drzesz, matko?
Gdzie mam ten twój specjalny przypadek? — uderzył krawędzią dłoni w gardło. — Wierzysz, czy nie?

Co to w końcu za życie? Chodzimy jak obdartusy, jemy z jakichś misek dla psów, pijemy z przedwojennych kubków, a mamy trzy kompletne serwisy! Trzy! Stoją bezużyteczne, a my jemy z misek.

To nasze, Helenko, nie twoje. Żyjemy razem, a Michał to też nasz syn, rozumiesz? I ma prawo tym wszystkim rozporządzać. Dawaj, synu, rozłóżmy ten dywan, co leży zwinięty w kącie. Na specjalną okazję… A pewnie już mole go zeżarły.

A ty marsz się przebrać w nową sukienkę. Szafa pęka w szwach, a ty chodzisz jak dziadówka.

Stoi Helena, oczy szeroko otwarte, a potem nagle poszła i… włożyła swoją najlepszą suknię, złote kolczyki, pantofle i pończochy. O, tak.

Zajrzała ciotka Helena, stara Łucja. Co za cuda? Helenka wystrojona jak panna młoda, Heniek w garniturze, Michał z jakąś dziewczyną.

— A co to? Ktoś umarł?
— Tfu na ciebie, co ty pleciesz, chrzestna — warknęła Helena. — Siadaj, Michał z… — ledwie powstrzymała się od „ważki” — z przyszłą córką, a ty siadaj, jedz, no… to dzieci przywiozły, szynkę.

— Helenka — stara bŁucja podejrzliwie zmrużyła oczy, ale usiadła, rozglądając się po wystawnie nakrytym stole, bo choć plotkarka była zawzięta, to od świątecznej szynki jeszcze nikt nie uciekał.