Takiej przyszłej żony potrzebujemy!

„Takiej synowej nam właśnie trzeba!”

Barbara starannie rozwałkowała kruche ciasto na blachę. Jej syn, Marek, wraz z synową Kasią, mieli przyjechać za kilka godzin. Ciszę przerwał ostry, natrętny dzwonek telefonu. Barbara otarła ręce w fartuch i odebrała.

— Halo?
— Dzień dobry — odezwał się nieznany kobiecy głos. — Czy mówię z Barbarą Janiszewską?
— Tak, słucham — odpowiedziała, instynktownie czując niepokój.
— Nazywam się Genowefa Nowak. Byłam teściową Kasi. Waszej synowej.

Barbara bez słów przysunęła kuchenny stołek i usiadła. „Była teściowa?” Myśli pobiegły w stronę Kasi, jej skąpych, ale gorzkich wzmianek o przeszłym małżeństwie.
— Rozumiem — powiedziała spokojnie, starając się nie zdradzić emocji. — Czym mogę pomóc, pani Genowefo?

Ton kobiety po drugiej stronie nagle stracił pozory uprzejmości. Stał się ostry, uszczypliwy, pełen złej ciekawości.
— Ot, pomyślałam, że się dowiem, jak tam nasza Kasia u was się miewa? Jak się zachowuje? Pewnie już macie jej dosyć! Albo jeszcze nie? Ale wierzcie mi, pożałujecie! O, jak pożałujecie, że wzięliście tę leniuchę pod swój dach!
— Pani Genowefo, nie rozumiem. Kasia to wspaniała dziewczyna. Dlaczego mielibyśmy żałować?
— Wspaniała?! — pisnęła Genowefa. — Przecież to nieróbka! Ja podłogi myję codziennie, jak się należy! A ona? Raz na tydzień — i to z musu! A firanki! Kiedy ostatnio prałaś firanki? Hę? U mnie to świętość — raz w miesiącu!

A ona? Raz na rok, jeśli w ogóle! Kurz się gromadził latami! A gotowanie… Karmiła mojego biednego syna jakąś trucizną! Zupa wodnista, kotlety jak podeszwy, jeść się nie dało! Gastryt mu się od tego rozwinął!
— Pani Genowefo, w ich mieszkaniu zawsze jest porządek. Idealny. A Kasia gotuje przepysznie. Ja sama nauczyłam ją kilku sekretów, a ona jest zdolną uczennicą. Nie mamy do niej żadnych pretensji. A gastryt u waszego syna pewnie wziął się od nadmiaru alkoholu!
— Ach, nie macie pretensji?! — wrzasnęła Genowefa, nie słuchając. — A jak ona traktowała męża?! Mój syn wracał zmęczony… no, dla relaksu coś tam wypił, jak każdy porządny facet! A ona? Zamiast podać kieliszek, ułożyć spać, okazać trochę opieki — wrzeszczała na niego! Awantury robiła! Prawdziwa jędza bez serca!

Barbara zamknęła oczy. Wiedziała od Kasi, że jej „trochę pijany” były mąż potrafił wrócić nad ranem, rozwalić mieszkanie, krzyczeć i obrażać. I znała swojego Marka — odpowiedzialnego, który nie tykał alkoholu. Nie znosił tego. Za to przynosił żonie kwiaty bez okazji i dumny był z jej sukcesów w pracy.
— Mój syn, Marek — powiedziała wyraźnie, akcentując każde słowo — nie wraca do domu pijany. Nigdy. Szanuje swoją żonę i swój dom. I Kasia nie ma powodu, żeby na niego krzyczeć. Są szczęśliwi.

W słuchawce zapadła ciężka cisza. Wydawało się, że Genowefa nabiera powietrza do kolejnego ataku. Gdy znów się odezwała, głos miał w sobie szczerą złość, niemal syczącą:
— Szczęśliwi? Cha! A czy w ogóle wiecie, że ona jest z domu dziecka? My ją przygarnęliśmy, ale przecież wiadomo, co tam się dzieje. Nie bez powodu jest bezpłodna! Pusty kwiat! Zobaczysz, miną lata, a wnuków nie będzie! Wtedy zrozumiesz, jakiego śmiecia wzięliście do domu! Wtedy pożałujecie!
— Pani Genowefo — powiedziała głośno i wyraźnie, jakby stała przed tą kobietą twarzą w twarz — myli się pani. We wszystkim. U nas w rodzinie jest spokój, porządek i miłość.

Kocham Kasię szczerze. Ona szanuje mnie i nazywa mamą. Oczywiście wiemy, że Kasia wychowała się w domu dziecka, ale to nie jej wina. Wręcz przeciwnie — starałam się być dla niej dobra, dać choć odrobinę ciepła i matczynej miłości.

Ona jest dobrą, wspaniałą dziewczyną. A co do wnuków… Spóźniła się pani ze swoimi „proroctwami”. Kasia i Marek będą mieli dziecko. Wkrótce. Więc pani obawy są nie na miejscu.

Cisza w słuchawce. Potem usłyszała urywany, chrapliwy oddech. I nagle — łkanie. Złość w głosie Genowefy ustąpiła miejsca płaczowi, nieporadnemu, łkającemu.
— Dziecko? — wycharczała, a w jej głosie było coś żałosnego, złamanego. — Naprawdę? Może nie od waszego syna, co? Ach, Boże… A mój… mój syn…

Płacz się nasilił.
— On jest stracony! Pije, pracę zmienia jak rękawiczki… Pieniędzy brak, żyje Bóg wie jak… A ja tak chciałam wnuków! Choć jednego!

Barbara słuchała w milczeniu tej spowiedzi. Żal ścisnął jej serce. Nie do tej kobiety, lecz do Kasi, która przeżyła lata w takim domu.
— Pani Genowefo… — zaczęła, ale tamta przerwała, głos stał się natarczywy, niemal błagalny:
— Słuchajcie… A jeśli z waszym Markiem im się nie uda? Rozwiodą się? Coś takiego się zdarza! Wtedy… dzwońcie do mnie od razu! Koniecznie! Powiem synowi… może weźmie się w garść!

Przecież teraz, jak mówicie, stała się porządna? Gotuje, lubi porządek. Może wróci do nas? Tylko dajcie mi znać, jeśli coś! Proszę! Przecież ona nie ma gdzie się podziać, a nas już zna…

Oto sedno. Nie żal. Nie zrozumienie winy wobec synowej. Desperacja kobiety, która zobaczyła, że to, co uważała za śmieć, w innych rękach stało się skarbem. I dzika, samolubna nadzieja, by odebrać ten skarb z powrotem — dla swojego nieudacznika syna. Wykorzystać Kasię ponownie. Jak służącą. Jak inkubator dla upragnionych wnuków.
— Taka synowa jak Kasia jest nam właśnie potrzebna. Proszę więcej nie dzwonić. Nigdy.

Nie czekała na odpowiedź. Rozłączyła się i zablokowała numer. W gardle stała jej gorycz, od gniewu, od żalu za przeszłością Kasi, od dzikości tych zarzutów. Ale najsilniejsze było uczucie… bezpieczeństwa.

Bezpieczeństwa jej gniazda, Marka i tejBarbara spojrzała na rozpromienioną Kasię i uśmiechnęła się, wiedząc, że ich rodzina jest silniejsza niż jakiekolwiek złe słowa.