Mamo, przestań wygłaszać kazania! Planujemy dziecko za trzy lata.

**Dziennik, 15 maja**

— Mamo, przestań już z tymi kazaniami. Z Markiem planowaliśmy dziecko za jakieś trzy lata… Minimum trzy lata! Mamy teraz mnóstwo projektów, plany, Egipt w końcu. Jakie dziecko, mamo?! — Głos córki brzmiał tak rozdrażniony, że Katarzyna Stanisławowa szybko zakończyła rozmowę.

Młodzi, piękni, ambitni, z planami podboju świata. A tu nagle — nieplanowana ciąża.
— Córeczko, tylko nic nie rób, proszę, aż nie pojedziemy do Zalesia… — cicho poprosiła matka.

***

Ola pamiętała, że zawsze świętowali urodziny mamy w Zalesiu, choć nigdy nie pałała entuzjazmem do tych wyjazdów: cicha rodzinna kolacja przy świecach, a rano wizyta w klasztorze.
— Tato, dlaczego na urodziny mamy zawsze jedziemy do tej wsi? Tam jest tak nudno!
— Bez Zalesia nie byłoby ciebie, mamy… ani pewnie mnie. Rozumiesz? — Rozumiem — burknęła córka, choć nic nie rozumiała.

A tego roku taty zabrakło — zawał. Widząc, jak matka całymi dniami płacze, nie wychodząc z pokoju, Ola sama zaproponowała wyjazd do Zalesia.
— Olu, myślałam, że nie cierpisz Zalesia.
— Kocham cię, mamo… Jedźmy same, Marek nie dostanie urlopu.

***

Upał wreszcie zelżał, a w powietrzu unosiło się coś magicznego. Katarzyna wyszła na werandę, wdychając oszałamiający zapach świeżo skoszonej trawy i poziomek.
— Szkoda, że Wojtek tego nie widzi…
— Mamo, pamiętasz, jak z tatą piekliśmy ci tort na urodziny? Mąka była wszędzie: w kuchni, na ganku, w altanie, nawet w łazience… A ty się nie gniewałaś — tylko się roześmiałaś i powiedziałaś, że trafiłaś do zimowej baśni. — Ola uśmiechnęła się i narzuciła matce kocyk na ramiona.
— Córeczko, chciałam porozmawiać o twojej ciąży.

— Zab.ić nie można zostawić… — Ola ciężko westchnęła i przewróciła oczami. — Mamo, nie zaczynaj, z Markiem już wszystko postanowiliśmy. Nasz wybór to wolność!
— Córeczko, nie przerywaj… — Katarzyna Stanisławowa poczuła, jak gardło ściska jej gul, a oczy zachodzą mgłą. — Wiesz przecież, że jesteś późnym dzieckiem. Lekarze kategorycznie zabraniali mi rodzić. Miałam umrzeć przy porodzie ze 100% pewnością.
— Mamusiu… — Ola mocno przytuliła matkę, czując, jak ta drży.

— Nie przerywaj… Gdy Wojtek dowiedział się, że jestem w ciąży, bardzo cierpiał, nawet zaczął znów palić. Strasznie chciał dzieci, a mnie kochał nad życie. Od razu oświadczył, że beze mnie nie da rady żyć. Wtedy moja przyjaciółka, Agnieszka, zaprosiła mnie do Zalesia. Jechałam pożegnać się ze wszystkim. I przygotować męża. Od razu podjęłam decyzję — ty będziesz żyć na tym świecie zamiast mnie.
— Ty dla mnie… — Ola łkała, starając się nie rozpłakać.

— Decyzję podjęłam, ale nie wiedziałam, jak powiedzieć Wojtkowi. Chodziłam do klasztoru, prosić Matkę Boską o radę.
Pewnego dnia wracam, a u sąsiadów płonie stodoła. Widzę, jak suka wpada do środka, wyrzuca na ziemię zwinięty kłębek, znów biegnie w ogień. Belki zaczęły się walić. Wtedy wyłoniła się z kolejnym szczeniakiem w pysku. Cała poparzona, oczy pokryte pęcherzami. Przypełzła do szczeniąt, obwąchując je, sprawdzając, czy żyją. Zrozumiała, że nie wszystkie uratowała, znów rzuciła się w płomienie. Wyszła po pięciu minutach, położyła trzeciego przede mną, wetknęła nos w moją mokrą od łez twarz, zlizała słoną kroplę i… zastygła.

Wojtek podbiegł, a ja zawodziłam, przyciskając szczeniaki do piersi. Więcej mnie nie pytał. Zrozumiał, że urodzę. Tylko oczy miał ciągle czerwone, aż do twoich narodzin.
Urodziłaś się w terminie, zdrowa. Lekarze tylko rozkładali ręce i powtarzali, że cuda się jeszcze zdarzają. — Oczy Katarzyny zabłysły, a zmartwiona twarz rozjaśniła się.
— Mamo, dlaczego nigdy mi tego nie opowiedziałaś?
— Nie wiem… Może czas nie był odpowiedni.

***

Rok później Ola z Markiem podarują Katarzynie Stanisławowej mały dom w Zalesiu. Córka będzie siedzieć na werandzie, delikatnie tuląc do piersi malutkiego synka.
— Mamo, to nasz z Markiem najlepszy projekt, nasze szczęście. Boję się myśleć, że mogłam stracić to, co najcenniejsze, dla jakiejś mitycznej wolności.
Katarzyna Stanisławowa uśmiechnie się tajemniczo i szepnie do kogoś:

— Nie na darmo przeżyliśmy tu życie…