Jedna kobieta miała serce dla mężczyzny.

Pewna kobieta zakochała się w mężczyźnie. Czuła coś głębokiego, pociągał ją niezwykle. Wydawało jej się, że to miłość.

I bardzo się denerwowała. On nie odwzajemniał jej uczuć, choć robiła wszystko, by zwrócić na siebie uwagę: mówiła kokieteryjnym głosem, rzucała uwodzicielskie spojrzenia, szukała pretekstów do rozmów, rozpięła nawet guzik przy bluzce… Wszystko jak w instrukcji. Zero efektu.

Co gorsza, ten mężczyzna zaczął okazywać zainteresowanie innej koleżance z pracy. Zwyczajnej, przeciętnej kobiecie, starszej od niego. Rozmawiali godzinami, przynosił jej kawę z automatu, patrzył na nią ciepło… Potem zaczął ją odprowadzać do domu. Podwozić swoim samochodem. A ta „ciocia” nawet nie miała prawa jazdy!

Jak to możliwe? Przecież zakochana kobieta była wyraźnie atrakcyjniejsza i młodsza. A jednak nie zyskała jego sympatii. Nie wzbudziła w nim uczuć.

Sprawa jest prosta. Ta zakochaniaczka nic nie wiedziała—i nie chciała wiedzieć—o mężczyźnie, który ją tak pociągał. Owszem, wiedziała, że jest wolny, nieżonaty. Wiedziała, że ma dobrą pensję, bardzo dobrą. I że nosi drogie garnitury. I że jeździ drogim autem. Tyle. Reszta jej nie obchodziła.

Interesował ją sam mężczyzna. Przecież jest przystojny, uwodzicielski, tak chce się wtulić w jego ramiona! I stworzyć związek. Wyjść za niego.

O czym oni w ogóle rozmawiają z tą nieatrakcyjną osobą? Piszą do siebie, dzwonią, siedzą w aucie i nie jadą—tylko gadają. Toż to nie miłość! To przecież tylko słowa.

A właśnie—miłość to właśnie słowa. I pełne zrozumienie drugiej osoby. Rozmowy, gdy z półsłowa wiesz, o czym myśli ktoś ci bliski. Gdy śmiejesz się z żartu, zanim go skończy—bo już wiesz! Gdy mówicie jednym językiem i nie możecie się nagadać. Gdy ten człowiek jest dla ciebie ciekawy. Cały. Zawsze. Od pierwszego krzyku do ostatniego tchnienia.

Gdy ważne jest, czy zjadł. Jak tam jego ojciec, czy leczenie pomogło? Boli go plecy? A pamiętasz ten stary film o Sindbadzie Żeglarzu, gdzie plastelinowy potwór gonił dzielnego żeglarza—pamiętasz? Załóż ciepłą kurtkę, dzisiaj się ochłodziło. A grałeś w piłkę nożną na obozie, pamiętasz?

I u Maughama jest takie zdanie—pamiętasz? Patrz, liście pożółkły jak stare listy i fotografie. A u mnie zakwitł fiołek. Latami nic, a teraz—o, patrz—ożył, kwitnie… A ty w szkole zajmowałeś się kwiatami, pamiętam. I zakwitł ci kaktus, tak się cieszyłeś.

Pozwól, dotknę czoła—gorączki nie masz? Chyba jesteś rozgrzany. Załóż czapkę, wieje.

I przytulę cię. Bo dla ciebie żyję i oddycham. Jesteś mój. A ja—twoja.

Dla obcych to tylko potok słów. Paplanina. Dziecinne gadanie. Nic podobnego. To język miłości, zrozumiały tylko dla kochających. Zrozumienie. Głębokie zainteresowanie życiem i osobowością drugiego człowieka.

Zakochana kobieta interesowała się tylko sobą. I swoim uczuciem, które nazywała „miłością”. To był apetyt. Pragnienie posiadania pożądanego. Pragnienie zdobycia czegoś, co zaspokoi głód i pragnienie. Będzie moje.

Ale nigdy twoim nie stanie się to, czego nie rozumiesz i nie chcesz zrozumieć. Muzyka, której nie pojmujesz, nie będzie twoja. Wiersze, których nie potrafisz odczytać, nie będą twoje. I drugi człowiek nie będzie twój, jeśli go nie rozumiesz. I jeśli nie chcesz go zrozumieć. Jesteś pochłonięty apetytem. Pragnieniem zdobycia…

I żadne sztuczki nie wywołają miłości. Możesz jedynie obudzić odpowiedni głód w kimś równie egoistycznym. A potem ludzie się rozstają—bo co właściwie mają ze sobą robić? To przecież całkiem obca osoba. Nic ich nie łączy.

Można kochać łabędzia. Podziwiać go, pielęgnować, karmić, chronić przed zimnem i drapieżnikami. Można też kochać łabędzia i przyrządzić go smacznie. Zrobić pasztet, jak Henryk VIII. Zjeść. I poczuć sytość oraz lekkie rozczarowanie. Gdzie teraz jest łabędź?

Tak samo z miłością. Niektórzy ludzie nie rozumieją ani innych, ani jej prawdziwej natury. Więc rozpinają guziki, mówią uwodzicielskim głosem, rzucają obiecujące spojrzenia. Czasem uda im się upolować łabędzia. Ale nie ma w tym sensu ani szczęścia. Tylko chwilowa sytość.

I tłumaczyć im, czym jest miłość—to trudne. Nie zrozumieją…

Lekcja na dziś: prawdziwe uczucie rodzi się z rozmowy, nie z podstępu.