Skradzione życie, ale on znów ją ocalił…

Kasia gwałtownie uderzyła w poduszki powietrzne, które wystrzeliły w ostatniej chwili. Ledwie utrzymywała przytomność, nie mogąc oderwać wzroku od mężczyzny, którego pogrzebała tydzień temu. Czy to naprawdę on? A może umiera i przeniosła się do innego świata, gdzie znów są razem? W głowie wirowały wspomnienia – tamten dzień, gdy usłyszała straszną wiadomość, jakby powtórzył się od początku, jakby ktoś celowo cofnął ją do bólu, by ponownie rozdarł jej serce.

— Nie! — wydarł się z jej gardła rozdzierający krzyk, wypełniający całe mieszkanie. — Kłamiecie! To niemożliwe! Mój mąż by mnie nie zostawił! Nigdy by tak nie postąpił! Nie mógł odejść!

Powoli osunęła się na podłogę, prawie tracąc przytomność. Nie potrafiła pogodzić się z rzeczywistością – jak to się stało? Jakim cudem on, Tomek, taki pełen życia, nagle odszedł? Jego szef zadzwonił i powiedział, że oderwał się zakrzep, karetka nawet nie zdążyła przyjechać.

— Nic nie dało się zrobić — mówił. — Kiedy przyjechali lekarze, Tomasz już nie żył. — Jego słowa dzwoniły jej w głowie jak fragmenty horroru, których nie da się wymazać.

Co teraz? Jak żyć bez niego? Bez niego nie potrafiła nawet oddychać. Łzy spływały po policzkach, ale Kasia ich nie czuła. Telefon wciąż przy uchu, patrzyła przed siebie, nie mogąc wydusić słowa. Marzyła, żeby to był tylko koszmar, który zaraz się skończy, a ona obudzi się, zapominając o tej męce.

Do kostnicy jej nie wpuścili, dopiero na pogrzebie zobaczyła na własne oczy, że to naprawdę jej mąż. Nawet wtedy do ostatniej chwili miała nadzieję, że Tomek wróci z pracy, roześmieje się i powie, że to tylko żart. No przecież pierwszego kwietnia ludzie robią głupie dowcipy! Ale czy można tak żartować? Dobrze, przebaczy mu… Wszystko mu wybaczy, byleby wrócił. Ale nie wrócił. Leżał w trumnie, jakby tylko spał.

Kasia rzucała się ku niemu, łkała, błagała, żeby wstał. Patrzyła, jak zamykają trumnę, krzyczała, gdy próbowali ją odciągnąć, prosiła, by położyli ją obok. Bo bez Tomka nie ma życia. Nie potrafi. Długo wahała się, zanim rzuciła grudkę ziemi na wieko – to byłby znak, że go wypuszcza, że godzi się z jego odejściem. Ale w głębi duszy uważała to za niemożliwe.

W domu, w pustym mieszkaniu, próbowała zebrać myśli, ale starczyło jej sił tylko na kilka minut. Wtulona w ścianę, przypomniała sobie dzień, kiedy się poznali.

— Pani chyba coś zgubiła? — usłyszała przyjemny głos. — Pani! — Tomek uśmiechnął się, zmuszając ją, by się odwróciła.

Szła w pobliżu Uniwersytetu Warszawskiego, powtarzając notatki, gdy podał jej intensywnie czerwoną różę.

— To nie moje — pokręciła głową.

— Teraz jest — odparł z uśmiechem. — Taka pani zamyślona, chciałem panią rozweselić.

Kasia zawstydzona przyjęła kwiat. Nawet nie zauważyła, jak łatwo złapali kontakt, jak odprowadził ją na zajęcia, a potem czekał po wykładzie i zaproponował spacer. To była miłość od pierwszego wejrzenia. Jasnowłosy, przystojny, o łagodnym spojrzeniu i miękkim głosie – Tomek całkowicie ją oczarował. Opowiadał o rodzinie, planach, marzeniach o wielkiej miłości i dzieciach. Wydawał się wyjęty z romantycznej powieści.

Ale tego już nie będzie…

Ciepły uśmiech, wywołany wspomnieniami, szybko zgasł, a Kasia znów wybuchnęła płaczem. Nie do zniesienia było wracać do rzeczywistości, która zabrała wszystko, co kochała.

Siedem lat było ich razem, trzy w małżeństwie. Skromne wesele, bez przepychu – nie potrzebowali drogich prezentów, bo dla siebie byli najcenniejsi. Teraz Kasia została sama, bez ukochanego, bez części siebie.

Nie pamiętała, jak znalazła się w łóżku. Obudził ją poranny telefon. Praca. Szef dał jej czas na żałobę, ale zastępca nie radził sobie z papierami – musiała wrócić.

— Kasia, cześć! To Marek. Masz chwilę? Mam pytanie w sprawie projektu.

— Mów — odpowiedziała sucho, bez emocji.

— No nie mogę ogarnąć tych raportów z nową laminacją… Nie wiem, gdzie wpisać numer katalogowy.

Nie czuła nawet irytacji. Spokojnie wyjaśniła, co gdzie wpisać, i zakończyła rozmowę. Padła na poduszkę, patrząc na puste miejsce obok. Łzy już jej wyschły, ale oczy piekły, jakby ktoś wsypał do nich piasku. Pamiętała to uczucie – kiedyś w dzieciństwie kolega z podwórka rzucił jej garść piasku w twarz podczas kłótni w piaskownicy.

Z wysiłkiem wstała i powlokła się do kuchni. Musiała coś zjeść – od trzech dni prawie nic nie wzięła do ust. Ale widok jedzenia wywołał mdłości. Wypiła tylko szklankę wody i wróciła do łóżka.

Bała się dotykać albumów, otwierać nagrania na telefonie. Nie mogła słuchać jego głosu. I tak wciąż słyszała go w głowie, czasem wydawało jej się, że gdzieś ją woła. Ale gdy się odwracała, ból powracał – go nie było. I już nigdy nie będzie.

Minął tydzień od pogrzebu. Kasia postanowiła wrócić do pracy. Tam, wśród dokumentów i zadań, mogła chwilę zapomnieć. Stała się automatNa szczęście lekarze szybko zareagowali, a mały Staś przyszedł na świat zdroI teraz, gdy trzymała w ramionach ich syna, Kasia w końcu zrozumiała, że Tomek wcale nie odszedł – żył w każdym uśmiechu małego Stasia.