Kochanie, które nie było odwzajemnione

**”Kochał, ale nie mnie”**

Stałam przy oknie i patrzyłam na podwórko, gdzie mój mąż Krzysztof rozmawiał z sąsiadką Magdą. Znowu. Już któryś dzień z rzędu. Stali przy jej samochodzie, a Magda coś żywo opowiadała, wymachując rękami. Krzysztof słuchał uważnie, przytakując, czasem się śmiejąc.

Odsunęłam się od okna, żeby mnie nie zauważyli. W piersi zagościło znajome uczucie – nie zazdrość, nie. Coś innego, bardziej ciężkiego. Zrozumienie.

– Mamo, a gdzie tata? – zapytała córka Zosia, zaglądając do kuchni. – Obiecał pomóc mi z matematyką.

– Na podwórku – odpowiedziałam, starając się, żeby mój głos brzmiał normalnie. – Zaraz przyjdzie.

Zosia skinęła głową i pobiegła do swojego pokoju. Włączyłam czajnik i wyjęłam z szafki pudełko z ciastkami. Ręce poruszały się automatycznie, a myśli były zupełnie gdzie indziej.

Kiedy Krzysztof wszedł do mieszkania, na jego twarzy był ten szczególny uśmiech – zadowolony, trochę nieobecny. Pojawiał się tylko po rozmowach z Magdą.

– Cześć – powiedział, przechodząc do kuchni. – Herbata jest?

– Właśnie zaparzyłam – postawiłam przed nim kubek. – Długo rozmawialiście z Magdą?

– Nie bardzo. Opowiadała o nowej pracy. Wyobrażasz sobie, dostała się do agencji reklamowej. W jej wieku znaleźć takie stanowisko!

Mówił z podziwem. W głosie słychać było dumę, jakby to był jego własny sukces. Ja tylko mieszałam cukier w herbacie.

– A co tam będzie robić? – spytałam.

– Menadżerem ds. klienta. Ma przecież odpowiednie wykształcenie i doświadczenie. Magda to w ogóle dzielna kobieta, po rozwodzie tak szybko się pozbierała.

Magda. Zawsze Magda. Nasza sąsiadka, która wprowadziła się do bloku naprzeciwko pół roku temu. Atrakcyjna czterdziestolatka, świeżo po rozwodzie, bez dzieci. Odnosząca sukcesy, niezależna, ciekawa.

Wszystko to, czym ja kiedyś byłam, zanim zostałam żoną i matką. Nie żebym żałowała swojego wyboru, ale czasem…

– Zosia czeka na ciebie z matematyką – przypomniałam mężowi.

– A, no tak, zupełnie zapomniałem. Zaraz do niej pójdę.

Krzysztof dopił herbatę i poszedł do córki. Zostałam sama w kuchni. Wzięłam jego kubek i zobaczyłam na dnie kilka fusów. Babcia uczyła mnie kiedyś z nich wróżyć, ale teraz nie chciałam znać przyszłości. Teraźniejszość i tak była wystarczająco jasna.

Krzysztof zakochał się. Nie we mnie, swoją żonę od siedemnastu lat, ale w sąsiadce Magdzie. On sam jeszcze tego nie rozumiał albo nie chciał przyznać, ale ja widziałam wszystkie oznaki. Jak zaczął bardziej o siebie dbać, kupił nową koszulę, częściej się golił. Jak szukał pretekstów, żeby wyjść na podwórko, gdy Magda wracała z pracy. Jak jego oczy błyszczały, gdy o niej mówił.

Kiedyś tak błyszczały, gdy patrzył na mnie.

– Mamo, tata mówił, że ty też masz wyższe wykształcenie – Zosia wróciła do kuchni z podręcznikiem w ręku. – A dlaczego nie pracujesz?

Pytanie zaskoczyło mnie. Córka patrzyła na mnie z dziecięcą ciekawością.

– Pracowałam, gdy byłaś mała – odpowiedziałam. – Potem postanowiłam zająć się domem i rodziną.

– A nie jest nudno?

Nudno? Nigdy nie zadawałam sobie tego pytania. Po urodzeniu Zosi poszłam na urlop macierzyński i już nie wróciłam do pracy. Krzysztof dobrze zarabiał, rodzinie niczego nie brakowało. Wydawało mi się, że to właściwe – być w domu, dbać o męża i dziecko.

– Nie, nie jest nudno – powiedziałam córce. – Mam mnóstwo zajęć.

– Rozumiem. A ciocia Magda mówi, że kobieta powinna być niezależna. Że nie można całkiem zatracić się w rodzinie.

Drgnęłam. Kiedy Zosia zdążyła o tym z Magdą rozmawiać?

– Kiedy ci to powiedziała?

– Wczoraj spotkałyśmy się przy klatce. Pytała o szkołę, zaczęłyśmy rozmawiać. Ona jest taka interesująca, prawda? Tyle wie, wszędzie była.

– Tak – przyznałam. – Interesująca.

Wieczorem, gdy Zosia odrabiała lekcje, ja i Krzysztof siedzieliśmy w salonie. Mąż czytał coś na tablecie, ja przeglądałam czasopismo. Normalna rodzinna sielanka, gdyby nie to ciężkie milczenie.

– Krzysztofie – zdecydowałam się wreszcie. – Chyba musimy porozmawiać.

Podniósł wzrok znad ekranu.

– O czym?

– O nas. O naszej rodzinie.

– A co z nami jest nie tak?

Zamilkłam, dobierając słowa. Jak powiedzieć mężowi, że widzisz, jak zakochuje się w innej kobiecie? Jak wytłumaczyć, że czujesz się niewidzialna we własnym domu?

– Wydaje mi się, że oddalamy się od siebie – zaczęłam ostrożnie.

– Dlaczego tak myślisz? – zmarszczył brwi. – Przecież żyjemy normalnie. Żadnych problemów nie ma.

– Kiedy ostatnio rozmawialiśmy szczerze? Nie o codziennych sprawach, ale naprawdę?

– Nie wiem. A to takie ważne?

Pytanie zabrzmiało obojętnie, i zrozumiałam, że z tej rozmowy nic nie wyjdzie. Krzysztof nie widział problemu, bo nie chciał go widzieć.

– Pewnie nie bardzo – odpowiedziałam i wróciłam do czasopisma.

Następnego dnia postanowiłam pójść na siłownię. Od dawna miałam taki zamiar, ale ciągle odkładałam. Teraz pojawił się wolny czas – Zosia była już starsza, domowych obowiązków ubyło.

W szatni natknęłam się na Magdę.

– Ewa! – ucieszyła się sąsiadka. – Co za spotkanie! Też postanowiłaś się poruszać?

– Tak, pomyślałam, że czas – uśmiechnęłam się.

Magda wyglądała świetnie w stroju sportowym. Wysportowana sylwetka, brak śladów wieku. Niechcący porównałam ją z sobą i przygnębiłam się.

– Wiesz co, może będziemy ćwiczyć razem? – zaproponowała Magda. – Więcej frajdy w towarzystwie.

– Dobrze – zgodziłam się, choć w środku wszystko się temu sprzeciwiało.

Po treningu wstąpiłyśmy do pobliskiej kawiarni.

– Nie wiesz, jak się cieszę, że w końcu mam znajomą w tej okolicy – powiedziała Magda, mieszając kawę. – Po rozwodzie było tak samotnie.

– DlI wyciągnęłam klucze do nowego mieszkania, które wynajęłam w ciszy ostatnich tygodni, uśmiechając się przez łzy do swojego odbicia w szybie tramwaju, bo choć serce jeszcze bolało, w końcu poczułam wiatr we włosach i smak własnej wolności.