Teściowa stawia warunki

**Dziennik, wtorek**

„Nie, Waldemarze, koniec z tym!” – uderzyła pięścią w stół Jadwiga, aż filiżanki zabrzęczały na spodkach. – „Mam dość! Nie wytrzymam dłużej!”

Szwagier podniósł zdziwione brwi, odłożył gazetę.

„Jadziu, o co chodzi? Co się stało?”

„Stało się to, że nie jestem waszą służącą!” – niecierpliwie wstała, ręce w boki. – „Twoja matka całe dni tylko rozkazuje, jakbym była kimś gorszym! A ty milczysz!”

Właśnie wtedy do kuchni weszła Helena Januszewna, teściowa, usłyszawszy podniesiony głos.

„Co się tu dzieje? Jadwiga, dlaczego wrzeszczysz na cały dom?”

„Proszę bardzo!” – Jadwiga wskazała palcem na teściową. – „Ona! »Jadziu, skocz po chleb«, »Jadziu, ugotuj barszcz«, »Jadziu, umyj podłogi«! Czy ja wyglądam tu na sprzątaczkę?”

Helena Januszewna ściągnęła usta, usiadła przy stole.

„A kto, według ciebie? Ja jestem stara, chora, Waldemar pracuje od rana do nocy. Ty jesteś młoda, zdrowa…”

„Ja też pracuję!” – przerwała Jadwiga. – „Całe dnie stoję w sklepie, nogi bolą, a wracam do domu – znów gotuj, pierz, sprzątaj!”

Waldemar podrapał się po głowie, spojrzał raz na żonę, raz na matkę.

„Mamo, może Jadzia rzeczywiście jest zmęczona…”

„O, to coś nowego!” – oburzyła się Helena Januszewna. – „Teraz i ty przeciwko mnie! Własną matkę zdradzasz dla jakiejś…”

„Dla *jakiejś*?!” – wybuchnęła Jadwiga. – „Jestem żoną twojego syna, między innymi! I dzieci mu urodzę, jak Bóg da! A ty mnie »jakąś« nazywasz!”

Teściowa odwróciła się do okna, milczała. Waldemar wstał, podszedł do żony.

„Jadziu, nie unoś się tak. Mama jest w podeszłym wieku, jej ciężko…”

„A mnie lekko, tak?” – Jadwiga odsunęła się od męża. – „Słuchaj, Waldku, powiem ci szczerze: albo coś się zmieni, albo ja stąd wychodzę!”

Zapadła cisza. Helena Januszewna zwolna się odwróciła.

„A gdzie niby pójdziesz? Do swoich rodziców? Myślisz, że cię tam z otwartymi ramionami przyjmą?”

Jadwiga zbladła. Rzeczywiście, miała trudne relacje z rodzicami, zwłaszcza z ojcem, który nigdy nie zaakceptował jej małżeństwa.

„Jakoś sobie poradzę, nie martwcie się!”

„Jadziu, nie mów głupstw!” – Waldemar złapał żonę za rękę. – „Jesteśmy rodziną. Musimy się dogadać.”

„Właśnie!” – Jadwiga wyrwała dłoń. – „Dogadać! Zatem słuchajcie moich warunków.”

Helena prychnęła.

„Warunki stawia! W moim domu!”

„W *naszym* domu!” – poprawiła Jadwiga. – „Waldku, powiedz matce, że to nasz dom także!”

Waldemar się zawahał. Dom był zapisany na matkę, odziedziczony po dziadkach. Ale od ślubu mieszkali tu razem – innej opcji nie było.

„Mamo, technicznie rzecz biorąc…”

„Żadnego »technicznie«!” – przerwała Helena. – „Dom mój, moje zasady!”

„Dobrze!” – Jadwiga podeszła do szafki, wyciągnęła notes i długopis. – „Zapisuję. Pierwszy warunek: gotuję obiad co drugi dzień. We wtorki, czwartki i soboty gotujesz ty albo Waldemar.”

„A to dlaczego?” – oburzyła się teściowa.

„Bo nie jestem kucharką!” – zapisała coś w notesie. – „Drugie: sprzątamy na zmianę. Tydzień ja, tydzień wy.”

„Już ci się w głowie popsuło!” – Helena zerwała się z krzesła. – „Waldemar, słyszysz to?!”

Waldemar siedział ze spuszczoną głową. Czuł się niezręcznie, ale rozumiał też żonę. Matka faktycznie czasem za wiele od niej wymagała.

„Trzeci warunek” – ciągnęła Jadwiga – „nikt nie wchodzi do naszego pokoju bez pukania. I nikt nie dotyka moich rzeczy.”

To był czuły punkt. Helena miała zwyczaj porządkowania całego domu, włącznie z pokojem młodych. Przestawiała rzeczy Jadwigi, czytała listy od przyjaciół, nawet meble przekładała według własnego widzimisię.

„A jeśli będę chciała odkurzyć?” – spytała teściowa.

„Uprzedźcie wcześniej. Zapukajcie, zapytajcie o zgodę” – Jadwiga dopisała kolejny punkt. – „I czwarte: raz w tygodniu idziemy z Waldkiem do kina albo do znajomych. Sami, bez was.”

„To już przesada!” – Helena nie wytrzymała. – „Odsuwasz ode mnie syna!”

„Nie odsuwam! Chcę spędzać czas z mężem! Normalne małżeństwa tak robią!”

Waldemar podniósł głowę.

„Mamo, to rozsądne. Jesteśmy młodzi, czasem chcemy się rozerwać…”

„A, więc tak!” – Helena załamała ręce. – „Wszyscy przeciwko mnie! Dobrze, pisz sobie dalej swoje warunki!”

Jadwiga spojrzała na teściową uważnie. W jej głosie zabrzmiała dziwna bezradność, niemal smutek.

„Helena Januszewna, nie jestem przeciwko wam. Chcę tylko, żeby nam wszystkim żyło się lepiej.”

„Lepiej…” – teściowa ciężko opadła na krzesło. – „A jak ja mam żyć lepiej, skoro syn się ode mnie odwraca?”

Jadwiga odłożyła długopis, usiadła naprzeciw.

„Nikt się nie odwraca. Ale zrozum, ja też potrzebuję tu swojego miejsca. Nie jestem intruzem.”

„Nie intruzem, ale rodziną też nie jesteś” – mruknęła Helena.

„Dlaczego?” – zdziwiła się Jadwiga. – „Jestem waszą synową. Teraz jesteśmy rodziną.”

„Rodziną…” – Helena pokręciła głową. – „Rodzina to wspólna krew. A ty… ty przyszłaś z zewnątrz. Dziś tu, jutro gdzie indziej.”

Waldemar wstał.

„Mamo, dość! Jadzia jest moją żoną. A więc i twoją córką. Koniec!”

„Córką…” – Helena westchnęła. – „Dobrze. Jeśli córka, to niech będzie córka. Tylko córki też słuchają matek.”

„Słuchają, ale nie we wszystkim” – odparła Jadwiga. – „I nie jak służące.”

Zapadła długa cisza. Waldemar chodził po kuchni, dumał. Jadwiga przeglądała notes. Helena wpatrywała się w sąsiednie podwórko, gdzie suszyło się pranie.

„U Wandy JózW końcu Helena Januszewna westchnęła, wyciągnęła rękę do Jadwigi i szepnęła: „Dobrze, spróbujmy żyć po nowemu”.