Mama wszystko zaplanowała

– Nie wierzę! Po prostu nie wierzę! – krzyczała Weronika, wymachując rękami. – Jak mogłaś mi coś takiego zrobić, mamo?

– Weronciu, uspokój się, proszę – Danuta próbowała złapać córkę za dłoń, lecz ta gwałtownie się cofnęła. – Porozmawiajmy spokojnie.

– Spokojnie? – głos Weroniki zadrżał, przechodząc w pisk. – Po tym, coś narobiła? Zdajesz sobie sprawę, że teraz całe miasto będzie się ze mnie śmiać?

– Nie dramatyzuj. Jakie całe miasto? Mieszkamy na obrzeżach Krakowa.

– Mamo! – Weronika złapała się za głowę. – Udajesz, że nie rozumiesz, czy naprawdę jesteś taka naiwna?

Danuta opadła ciężko na kanapę. Mimo swoich sześćdziesięciu lat wciąż czuła się na tyle młoda, by organizować życie dorosłej córki. A jednak teraz, po raz pierwszy od dawna, poczuła się staro i zmęczona.

– Chciałam tylko pomóc – szepnęła. – Siedzisz sama, nigdzie nie wychodzisz. Po rozwodzie zupełnie się zamknęłaś.

– To moja sprawa! – wybuchnęła Weronika. – Moja! Jestem dorosłą kobietą, mam czterdzieści jeden lat!

– Właśnie dlatego się martwię. Czas ucieka, a ty…

– A ja co? Nikomu niepotrzebna? Brzydula jakaś?

Danuta pokręciła głową.

– Przecież jesteś piękna i mądra. Tylko zbyt dumna. Mężczyźni boją się do ciebie podejść.

Weronika zaczęła nerwowo chodzić po pokoju, skubiąc pasek od szlafroka. Poranne słońce zalewało mały salon złocistym światłem, lecz atmosfera w mieszkaniu była napięta jak struna.

– Mamo, jak mogłaś dać ogłoszenie do gazety? – zmęczonym głosem zapytała Weronika. – I jeszcze w takiej formie…

– A co w nim złego? – obruszyła się Danuta. – Najzwyklejsze słowa.

– Zwykłe? – Weronika wyciągnęła z kieszeni złożoną gazetę i rozwinęła ją. – Posłuchaj uważnie: „Poznam porządnego mężczyznę dla zdolnej, gospodarnej córki w wieku 40 lat. Córka pracuje jako księgowa, nie pije, nie pali, uwielbia gotować. Kontakt przez telefon do matki.” Do matki, Boże drogi!

– No i co w tym złego? – nie rozumiała Danuta.

– Co złego? Czy ja jestem towarem na półce? I dlaczego mają dzwonić do ciebie, a nie do mnie?

– Bo ty byś nikogo nie wybrała. Znalazłabyś tysiąc powodów, dlaczego nie pasuje.

Weronika usiadła na fotelu naprzeciw matki i zakryła twarz dłońmi.

– Mamo, dzwonią do mnie od rana do nocy. Wyobrażasz sobie? Wczoraj jakiś siedemdziesięciolatek pytał, czy umiem gotować bigos i czy przeprowadziłabym się z nim na wieś do jego dwóch krów.

– No ten akurat nie pasuje – przyznała Danuta. – A inni?

– Jacy inni? – oburzyła się Weronika. – Mamo, to upokarzające! Jakbym sama nie potrafiła znaleźć faceta.

– A potrafisz?

Pytanie padło cicho, ale trafiło w sedno. Weronika milczała, wiedząc, że matka ma rację. Minęły już cztery lata od rozwodu z Markiem, a ona wciąż nie spotkała nikogo, kto by ją zainteresował.

– To nie znaczy, że trzeba szukać przez gazetę jak za starych czasów – mruknęła.

– A jak inaczej? Przez internet? Ty przecież się na tym nie znasz.

– Nauczyłabym się.

– Tak, jak nauczyłaś się przez ostatnie cztery lata.

Danuta wstała i poszła do kuchni.

– Herbaty? – zawołała. – A może walerianki?

– Mamo, nie drwij – Weronika poszła za nią.

W kuchni unosił się zapach świeżego ciasta. Danuta zawsze piekła, gdy się denerwowała. Tego dnia na stole stały pierogi z kapustą, racuchy i ciasteczka.

– Znowu piekłaś całą noc? – zapytała Weronika, mimowolnie się uśmiechając.

– Nie mogłam spać – przyznała matka. – Myślałam, jak z tobą rozmawiać.

– Trzeba było pomyśleć, zanim dałaś to ogłoszenie.

Danuta postawiła czajnik na gaz i wyjęła z szafki dwie filiżanki.

– Weroniu, sama pomyśl. Pracujesz wśród samych kobiet. W domu siedzisz z książkami i serialami. Do sklepu chodzisPo roku Weronika i Roman stali przed ołtarzem, a Danuta, siedząc w pierwszej ławce, uśmiechała się przez łzy, wiedząc, że jej plan, choć szalony, okazał się najlepszym, jaki kiedykolwiek wymyśliła.