Cisza po rozstaniu

– Lena, oszalałaś?! – krzyczała do telefonu Kinga. – Jak to się rozwiódłs w tajemnicy? Dlaczego nic nie powiedziałaś?

– Cicho już – Ewa odsunęła słuchawkę od ucha i zerkała w stronę kuchennych drzwi. – Dzieci są w domu.

– Jakie dzieci? Przecież mają już po trzydziestce! Lenka, zdajesz sobie sprawę, co robisz? Dwadzieścia osiem lat małżeństwa, i nagle, proszę bardzo – rozwód!

– Kinga, nie krzycz, proszę. I tak jest mi ciężko.

– Ale dlaczego milczałaś? Przyjaciółki jesteśmy od liceum! Mogłam ci pomóc, wesprzeć…

Ewa przycisnęła słuchawkę do piersi i zamknęła oczy. Boże, jak już zmęczyły ją te rozmowy. Najpierw dzwoniła Danuta z pracy, potem ciocia Halina, teraz Kinga. Jakby wszyscy tylko czekali na okazję, by plotkować.

– Lenka, jesteś tam? – dobiegło z telefonu.

– Jestem, jestem – przyłożyła go z powrotem do ucha. – Po prostu nie chcę o tym mówić.

– Jak to nie chcesz? To ważna sprawa! Pierwsza z naszego grona, która się rozwiódłs. Powiedz choć trochę. Zdradzał cię?

– Nie, nie zdradzał.

– Pił?

– Też nie.

– To co? Lenka, no powiedz coś!

Ewa ciężko westchnęła. Jak wytłumaczyć Kindze, że po prostu już nie miała siły? Że zmęczyły ją szare dni, te same rozmowy, poczucie, że żyje nie swoim życiem?

– Zmęczyłam się, Kinga. Rozumiesz?

– Czego się zmęczyłaś? Wojtek to dobry facet, nie pije, nie bije, zarabia przyzwoicie.

– Właśnie. Dobry facet. Tylko nie mój.

– Co ty pleciesz? Jak to nie twój? Przecież żyliście razem dwadzieścia osiem lat!

W przedpokoju rozległ się szelest. Ewa pośpiesznie pożegnała się z przyjaciółką i odłożyła słuchawkę. Do kuchni weszła córka, Agnieszka, z torbą zakupów.

– Mamo, cześć – postawiła torbę na stole i spojrzała uważnie na matkę. – Dlaczego taka blada jesteś?

– Tak jakoś, głowa boli.

– Znowu Kinga dzwoniła? Słyszałam, jak się tłumaczyłaś.

Ewa skinęła głową. Agnieszka zaczęła rozpakowywać zakupy.

– Mamo, a nie żałujesz? – spytała córka, nie odwracając się.

– Czego?

– No… że rozwiodłaś się z tatą.

Ewa spojrzała na Agnieszkę. Córka była bardzo podobna do niej w młodości – te same ciemne włosy, te same szare oczy. Tylko w jej spojrzeniu była pewność siebie, której Ewie zawsze brakowało.

– Nie wiem, Aga. Jeszcze nie wiem.

– A tata żałuje?

– Nie rozmawialiśmy o tym.

Agnieszka odwróciła się do matki.

– Mamo, mogę cię o coś zapytać?

– Jasne.

– Ty naprawdę nigdy nie kochałaś taty?

Ewa zastygła z kubkiem w dłoni. Skąd córka to wiedziała?

– Dlaczego tak myślisz?

– Przecież was obserwowałam całe życie. Nigdy się nie przytulaliście, nie całowaliście. Nawet za ręce nie trzymaliście. Jakbyście byli sąsiadami z kamienicy.

– Agnieszko, nie mów tak. Tata to dobry człowiek.

– Dobry, zgoda. Ale ty go nie kochałaś. On też ciebie, jeśli o to chodzi.

Ewa postawiła kubek na stole. Córka miała rację. Nigdy nie kochała Wojtka. Wyszła za niego, bo tak wypadało, bo koleżanki już były zamężne, bo rodzice nalegali.

– Mamo, a kogo ty kochałaś? – cicho spytała Agnieszka.

– Po co ci to wiedzieć?

– Po prostu. Każdy powinien mieć w życiu miłość.

Ewa odwróciła się do okna. Oczywiście, że była miłość. Jakżeby inaczej? Tomek z sąsiedniego klatki, student medycyny. Przystojny, mądry, marzyciel. Spotykali się potajemnie, bo rodzice Ewy uważali go za niewłaściwą partię.

– Lekarz to nie zawód, a powołanie – mawiał Tomek. – Będę ratować ludzi.

– A ja będę ci pomagać – odpowiadała Ewa.

Ale rodzice wymusili małżeństwo z Wojtkiem. Stabilność, mieszkanie, porządna rodzina. Tomek wyjechał na praktyki do małego miasteczka na północy. Pisał listy, dzwonił, nawet przyjeżdżał kilka razy. Ale Ewa była już mężatką, już spodziewała się pierwszego dziecka.

– Mamo, płaczesz? – zaniepokoiła się Agnieszka.

– Nie, co ty. Po prostu oczy mnie bolą.

Córka objęła matkę.

– Wiesz, mamo, rozumiem cię. Lepiej być samotną niż nieszczęśliwą w małżeństwie.

– Tak uważasz?

– Oczywiście. Spójrz, jaka jesteś teraz. Schudłaś, ostrzygłaś się, kupiłaś nowe ubrania. Jakbyś odżyła.

Ewa spojrzała na swoje odbicie w szybie. Rzeczywiście, inna. Wcześniej chodziła w szarych swetrach, włosy zawsze spięte w koczek. Teraz pozwoliła sobie na kolory, zrobiła modną fryzurę.

– A Paweł jak zareagował? – spytała Agnieszka.

– Nie najlepiej. Powiedział, że jestem egoistką, że zniszczyłam rodzinę.

– Daj spokój. Paweł zawsze był bardziej tacie oddany. Ale zrozumie.

Ewa skinęła głową. Syn faktycznie był bliżej ojca. Łowili razem ryby, naprawiali samochód, oglądali mecze. Córka zawsze trzymała stronę matki.

– Mamo, a myślałaś, żeby znowu wyjść za mąż? – Agnieszka postawiła czajnik na kuchence.

– Agnieszko, mam pięćdziesiąt trzy lata. Jaki ślub?

– No i co? Ciocia Ewa wyszła za mąż w pięćdziesiąt pięć. I jest szczęśliwa.

– Ciocia Ewa to wyjątek.

– Dlaczego wyjątek? Mamo, jesteś piękną kobietą. Teraz w dodatku wolną.

Wolna. Słowo, którego Ewa bała się wypowiedzieć na głos. Wolna od gotowania Wojtkowi śniadania o siódmej. Wolna od jego rozrzuconych skarpetek. Wolna od rozmów o pracy, piłce nożnej, nowym samochodzie sąsiadów.

Ale wraz z wolnością przyszła samotność. Wieczorami siedziała sama przed telewizorem – nie miała komu powiedzieć, że jest zmęczona, ani z kim się cieszyć.

– Agnieszko, a nie sądzisz, że postąpiłam źle?

– Nie, mamo. Postąpiłaś, jak trzeba. Wreszcie.

Córka nalała herbatę i usiadła obok– I wtedy Ewa zrozumiała, że życie dopiero się zaczyna.