Kto zajął pokój?

Kwatera zajęta przez siostrzeńca

Halina Stanisławowska stała przy kuchennym oknie, obserwując, jak na podwórko wjeżdża sfatygowany maluch. Z auta wysiadł wysoki chłopak w pogniecionej koszulce i dżinsach, wyciągnął z bagażnika dwa duże plecaki i torbę sportową.

— No i przyjechał — mruknęła pod nosem, wytarła ręce w ścierkę i poszła powitać siostrzeńca.

Krzyś zdążył urosnąć. Ostatni raz widziała go, gdy był chudym nastolatkiem z odstającymi uszami. Teraz stał przed drzwiami dorosły mężczyzna, choć lekko zdezorientowany.

— Ciociu Halinko? — zapytał niepewnie, gdy otworzyła drzwi.

— A kto jak nie ja! Wchodź, wchodź, Krzysiu! Boże, jakiś ty duży! — objęła siostrzeńca, czując zapach podróży i taniej wody toaletowej. — Rozgość się w pokoju. Zmęczony pewnie?

— Nie, spoko. Dzięki, że się zgodziłaś mnie przygarnąć. Naprawdę tylko na chwilę, aż znajdę robotę i wynajmę pokój. — Krzyś przestępował z nogi na nogę, rozglądając się po przedpokoju.

Halina skinęła głową, choć w środku już zaczęły się pojawiać wątpliwości. Łatwo coś obiecać, gorzej z realizacją. Jej siostra, matka Krzysia, też zawsze obiekała złote góry, a potem znikała na miesiące.

— Chodź tu — pokazała w stronę pokoju, który jeszcze wczoraj był jej gabinetem. Biurko, półki z książkami, ulubiony fotel na parapecie — wszystko musiała przenieść do sypialni, by zrobić miejsce dla siostrzeńca.

Krzyś zatrzymał się w progu.

— Słuchaj, może jednak rozłożę się na kanapie w salonie? Nie chcę cię męczyć.

— Co ty! Młody człowiek potrzebuje prywatności — odparła Halina, choć w środku wszystko się w niej ścięło. Dwadzieścia lat urządzała ten pokój, każda rzecz miała swoje miejsce i swoją historię.

Krzyś postawił plecaki na podłodze, rozglądając się po wnętrzu.

— A gdzie teraz będziesz pracować? Widziałem, że stało tu biurko.

— Przeniosłam do sypialni. Nic strasznego — starała się mówić wesoło, ale głos lekko zadrżał.

Siostrzeniec najwyraźniej tego nie zauważył, rozpinając już zamek w jednym z plecaków.

— Mogę się trochę rozpakować? Wszystko pogniecione po drodze.

— Jasne, jasne! Ja w tym czasie zrobię kolację. Co lubisz?

— Wszystko jem, nie jestem wybredny — uśmiechnął się Krzyś, a w tym uśmiechu Halina rozpoznała rysy nieżyjącego brata. — Tylko, ciociu, nie gotuj za dużo. Jestem zmęczony, a rano muszę zacząć szukać pracy.

Skinęła głową i poszła do kuchni, za plecami słysząc już odgłosy przestawiania mebli. Krzyś wyraźnie nie zamierzał się ograniczać do pozostawionego mu układu.

Przyrządzając kotlety, Halina przypomniała sobie dzisiejszą rozmowę z sąsiadką Ireną.

— A jesteś pewna, że dobrze robisz? — pytała tamta, zerkała w stronę mieszkania Haliny. — Młodzi teraz tacy… Dzisiaj siostrzeniec, jutro przyprowadzi kolegów, pojutrze jakąś dziewczynę. A za tydzień będą chcieli ślub u ciebie organizować.

— Co ty pleciesz, Irenka! — machnęła wtedy ręką Halina. — To przecież rodzina. Syn brata.

— Rodzina, rodzina — burknęła sąsiadka. — A gdzie ta rodzina była, gdy źle ci się działo? Gdy leżałaś w szpitalu po operacji?

Wtedy te słowa wydały się Halinie niesprawiedliwe. Teraz jednak, słuchając, jak siostrzeniec coś przestawia w jej dawnym gabinecie, mimowolnie się zastanowiła.

— Ciociu Halinko! — krzyknął Krzyś z pokoju. — A można przenieść telewizor do mnie? Tu będzie wygodniej.

Zastygła z chochlą w dłoni. Telewizor stał w salonie od piętnastu lat, oglądała w nim wiadomości, siedząc w ulubionym fotelu.

— Krzysiu, a jak ja mam oglądać? — zapytała ostrożnie.

— W sypialni możesz. Albo wpadnij do mnie, razem pooglądamy — beztrosko odparł siostrzeniec.

Halina przygryzła wargę. Wchodzić do własnego pokoju za pozwoleniem? Oglądać telewizor w sypialni, leżąc w łóżku jak chora?

— Wiesz co, zostawmy na razie telewizor tam, gdzie jest. Potem zobaczymy — powiedziała najłagodniej, jak umiała.

Z pokoju dobiegło niezadowolone westchnienie, ale siostrzeniec więcej do tematu nie wracał.

Przy kolacji Krzyś opowiadał o swoich planach. Chciał pracować w budowlance, miał doświadczenie, złote ręce, jak sam mówił. Zapowiadała się niezła pensja, za miesiąc-dwa na pewno wynajmie mieszkanie.

— A co ze szkołą? — spytała Halina. — Mama mówiła, że byłeś w technikum.

Krzyś skrzywił się.

— Rzuciłem. Nudne to było, sama teoria. Ja wolę coś zrobić, pracować rękami.

— Szkoda. Wykształcenie zawsze się przyda.

— No i co z tego? Ty masz papier na księgową, a ile zarabiasz? — wzruszył ramionami. — Ja na budowie w tydzień tyle uzbieram, co ty w miesiąc.

Halina nie odpowiedziała. Mówienie, że pracuje nie tylko dla pieniędzy, że lubi swoją pracę, nie miało sensu. Młodzi myślą inaczej.

Po kolacji Krzyś od razu poszedł do swojego pokoju, tłumacząc się zmęczeniem. Halina zmyła naczynia i usHalina w końcu odetchnęła z ulgą, układając się w swoim fotelu i ciesząc się ciszą, która po tylu dniach chaosu znowu należała tylko do niej.