Obca Matka

– Co ty wygadujesz, mamo?! – zawołała Kasia, łapiąc się za oparcie krzesła. – Jaka obca? Ja jestem twoją rodzoną córką!

– Nie krzycz na mnie! – Nina Stanisławowa machnęła ręką, nawet nie podnosząc wzroku z gazety. – Powiedziałam, co powiedziałam. A ty w ogóle kim jesteś, żeby mi rozkazywać?

– Mamo, co ty wyprawiasz? – do pokoju wpadł Tomek, mąż Kasi. – Sąsiedzi już w ścianę stukają!

– Niech stukają – burknęła staruszka. – W swoim domu mówię, co chcę.

Kasia osunęła się na kanapę, czując, jak uginają się pod nią nogi. Wszystko zaczęło się od błahostki – poprosiła matkę, żeby nie wyrzucała resztek zupy, chciała jutro odgrzać. A w odpowiedzi usłyszała coś, w co do teraz nie mogła uwierzyć.

– Mamo, może ciśnienie podskoczyło? – ostrożnie zapytała Kasia. – Brałaś leki?

– Jakie ciśnienie? – Nina Stanisławowa w końcu oderwała wzrok od gazety i spojrzała na córkę zimnym wzrokiem. – Mówię jasno – jesteś mi obca. I zawsze byłaś.

Tomek wymienił z żoną porozumiewawcze spojrzenie. Przez trzydzieści lat znajomości z teściową widział ją w różnych nastrojach, ale takiego wybuchu jeszcze nie było.

– Nino Stanisławowo, może wezwiemy lekarza? – zaproponował. – Jakoś dziwnie się dziś zachowujecie.

– Jestem przy zdrowych zmysłach! – warknęła staruszka. – Dość już tego udawania! Koniec z graniem szczęśliwej rodzinę!

Kasia poczuła, jak zapiera jej dech. W gardle stanął jej gul, a w głowie krążyła tylko jedna myśl: czy mama naprawdę tak myśli? Czy całe życie ukrywała, że jej nie kocha?

– Mamo, co ty mówisz? – jej głos drżał. – Ja zawsze byłam przy tobie. Opiekowałam się, gdy chorowałaś. Pomagałam finansowo, przynosiłam zakupy…

– Właśnie o to chodzi! – Nina Stanisławowa zerwała się z krzesła, gazeta spadła na podłogę. – Wszystko z litości! Myślałaś, że musisz! A po co mi taka opieka?

– Z litości? – Kasia nie wierzyła własnym uszom. – Mamo, co ty pleciesz? Ja cię kocham!

– Nie kłam! – staruszka podeszła do okna i wpatrzyła się w podwórze. – Nikt mnie nie kocha. I ty też nie.

Tomek delikatnie wziął żonę za rękę. Kasia była blada jak ściana, drżała.

– Chodźmy do kuchni – szepnął. – Daj się jej uspokoić.

– Nie – Kasia wstała. – Mamo, wyjaśnij mi, o co chodzi. Dlaczego tak mówisz?

Nina Stanisławowa powoli się odwróciła. Na jej twarzy pojawił się dziwny uśmieszek.

– A co tu wyjaśniać? Myślisz, że nie wiem, jak o mnie mówisz? Stara, schorowana, ciężar dla wszystkich?

– Nigdy tak nie mówiłam!

– Oj, daj spokój! – machnęła ręką. – Słyszałam was z mężem. Na kuchni szeptaliście, myśleliście, że nie słyszę. A ja mam dobry słuch, między innymi.

Tomek zmarszczył brwi. Próbował przypomnieć sobie, o czym mogli mówić, że tak zasmuciło teściową.

– O czym my mówiliśmy? – spytał.

– Nie pamiętasz? – Nina Stanisławowa zmrużyła oczy. – O tym, że trzeba mnie do domu starców oddać. Że wam przeszkadzam.

Kasia aż jęknęła. Rzeczywiście, miesiąc temu rozmawiali z Tomkiem na ten temat. Ale nie dlatego, że chcieli się jej pozbyć, tylko dlatego, że się martwili. Nina Stanisławowa coraz częściej zapominała wyłączyć gaz, potrafiła nie poznać sąsiadki, z którą przyjaźniła się od dekady.

– Mamo, nie chcieliśmy cię nigdzie wysłać – próbowała wyjaśnić Kasia. – Po prostu się baliśmy…

– Nie zawracaj mi głowy! – przerwała staruszka. – Już wszystko wiem! Mam dość was, waszej udawanej troski!

– Nino Stanisławowo, przecież wiecie, że was kochamy – wtrącił się Tomek. – Kasia nie odstępowała was, gdy chorowaliście. Noce przy was spędzała.

– Z obowiązku! – odcięła staruszka. – Bo tak trzeba! A prawdziwej miłości od niej nie widziałam!

Kasia poczuła, że łzy napływają do oczu. Jak można tak mówić? Całe życie starała się być dobrą córką. Nawet gdy było ciężko, nawet gdy własne dzieci wymagały uwagi, zawsze znajdowała czas dla matki.

– Mamo, no dlaczego tak? – jej głos załamał się. – Co ja ci złego zrobiłam?

– A co dobrego? – staruszka znów usiadła w fotelu. – Żyjesz swoim życiem, przychodzisz, gdy trzeba, rutynowo pytasz o zdrowie. I myślisz, że to wystarczy?

– Ale ja codziennie dzwonię! Zakupy robię, lekarzy wzywam!

– Wszystko na odczepnego! – pokręciła głową. – A gdzie była twoja dusza? Kiedy ostatnio przyszłaś tak po prostu, herbaty się napiłyśmy, pogadałyśmy po ludzku?

Kasia zamyśliła się. Rzeczywiście, ostatnio ich spotkania ograniczały się do rozwiązywania problemów – lekarstwa, urzędy, naprawy.

– Mamo, mam przecież swoją rodzinę, pracę…

– Właśnie! – przerwała. – Ty masz wszystko, a ja kogo mam? Nikogo! Siedzę sama w czterech ścianach, czekam, aż córka raczy zajrzeKasia wzięła matkę za rękę i przytuliła się mocno, wiedząc, że od teraz będą starać się budować swoją relację od nowa, dzień po dniu, słowo po słowie.