Impreza bez zaproszenia

**Impreza bez zaproszenia**

Halina Kowalska przymierzała przed lustrem trzeci tej nocy strój, gdy z sąsiedniego mieszkania dobiegły pierwsze dźwięki muzyki. Zmarszczyła brwi, odłożyła niebieską bluzkę i nadsłuchiwała. Zegar wskazywał wpół do ósmej — za wcześnie na wzywanie policji, choć sąsiadka Weronika rzadko urządzała hałaśliwe spotkania.

— Może urodziny czyjeś — mruknęła Halina, wciągając szary sweter. — Mogłaby uprzedzić.

Muzyka narastała, dołączając do niej śmiechy i rozmowy. Podkradła się do ściany dzielącej mieszkania i przyłożyła ucho. Głosów było wyraźnie więcej niż kilka.

Zadzwonili do drzwi. W wizjerze stała sąsiadka z parteru, Ludmiła Nowak, z wymuszonym uśmiechem.

— Dobry wieczór — zaczęła, zanim Halina zdążyła otworzyć. — Wie pani, co u tej Weroniki świętują? Cała klatka słyszy.

— Nie mam pojęcia — przyznała Halina. — Dziwne, zwykle taka spokojna.

— A może jej tam wcale nie ma? — Ludmiła zniżyła głos. — Może obcy się wdarli? Czasy teraz takie…

Wymieniły spojrzenia. Weronika mieszkała sama, pracowała w bibliotece, życie prowadziła jak zegarek. Nigdy nie przyjmowała gości.

— Chodźmy razem — zaproponowała Halina. — Jeśli coś nie tak, zadzwonimy na policję.

Na piętrze muzyka lała się spod drzwi, przerywana wybuchami śmiechu. Weronika otworzyła natychmiast, ale była… inna. Włosy potargane, policzki różowe, w dłoni kieliszek z czymś iglastym. Miała na sobie czerwone sukienko, którego Halina nigdy u niej nie widziała.

— Ojej! — zawołała szeroko się uśmiechając. — Sąsiadeczki! Wchodźcie, imprezujemy!

— Co świętujecie? — spytała Halina, zaglądając przez ramię Weroniki.

W środku kręciło się ze osiem osób — eleganckich, z kieliszkami w dłoniach. Na stole królował tort, zakąski, kilka butelek szampana.

— Jaka różnica! — machnęła ręką Weronika. — Życie to święto! Wchodźcie!

— Werka, skąd ci ludzie? — dopytywała się Ludmiła.

— Przyjaciele! Dawni, dobrzy! — rozpromieniła się gospodyni.

Z głębi mieszkania dobiegł męski głos:

— Wera! Chodź, wznieśmy toast!

Halina i Ludmiła zostały na korytarzu, oszołomione.

— Coś tu nie gra — pokiwała głową Ludmiła. — Nasza cicha Weronika i taka kompania… Jeden gość wyglądał jak gangster.

— Może się zakochała? — rzuciła Halina.

— W pięćdziesiąt pięć lat? Daj spokój!

Rano Halinę obudziła cisza. Nienaturalna, po całonocnej muzyce. W drodze do pracy spotkała Ludmiłę.

— Wyspałaś się? — zagadnęła ta sarkastycznie. — Ja nie zmrużyłam oka. A rano pod blokiem stały luksusowe auta. Teraz zniknęły.

W sklepie Halina natknęła się na Weronikę — znów w szarym płaszczu, kupującą najtańszą kiełbasę.

— Jak impreza? — spytała.

Weronika odwróciła się — twarz miała szarą, oczy zaczerwienione.

— Jaka impreza?

— No, wczoraj u ciebie… goście, muzyka…

— Pomyłka — szepczę. Weszli nie tam, gdzie trzeba.

— Aleś nas zapraszała!

— Nie pamiętam. Może ci się śniło.

Wieczorem Halina zapukała do drzwi Weroniki. Mieszkanie wyglądało jak po przyjęciu — kubki, potłuczony kieliszek, zaschnięty tort. I ten zapach — obcych perfum, papierosów.

— Werka, co się stało?

Weronika załamała ręce.

— Wróciłam z pracy, a oni już tu byli. Obcy. Mówili, że na mnie czekali. Znali szczegóły z mojego życia… nawet o kocie Mruczku, który umarł rok temu.

— Skąd?

— Nie wiem. Myślałam… może anioły? — uśmiechnęła się gorzko.

Na stole zostawili kartkę: *„Dziękujemy za gościnę. Wrócimy”.* I 1500 złotych — pieniędzy, których Weronika nie miała.

Dzwonek do drzwi rozległ się ponownie.

— Wrócili — szepnęła Weronika.

Tym razem Halina została na noc. Goście byli czarujący — słuchali, śmiali się z dowcipów Weroniki, tworzyli aurę ciepła. Ale coś było nie tak. Znali rzeczy, o których Weronika im nie mówiła.

Gdy odeszli, zostawiając kolejne pieniądze, Halina nie mogła się pozbyć niepokoju.

— Werka, oni coś knują.

— Wiem. Ale… czuję się potrzebna. Nawet jeśli to kłamstwo.

— Zostanę przy tobie — obiecała Halina.

Świt zastał je przy sprzątaniu. Halina rozmyślała, kim byli ci ludzie. Weronika zaś po prostu czekała, aż wrócą. I ta nadzieja grzała ją mocniej niż kaloryfer w starym bloku.