Suknia ślubna dla panny młodej

**Dziennik – Suknia ślubna teściowej**

„Jak śmiesz, Kasiu?! Jak śmiesz przymierzać moją suknię ślubną?!” – głos Haliny Stefanowej drżał ze złości, gdy stała w progu sypialni, ściskając futrynę zbladłymi palcami.

Kasia odwróciła się, jeszcze nie zapiąwszy całkiem suwaka. Biała atłasowa suknia opinała jej smukłą sylwetkę, podkreślając talię i rozchodząc się szerokimi fałdami ku podłodze.

– Halino Stefanowo, ja… chciałam tylko zobaczyć, czy pasuje… – wyjąkała, czerwieniąc się po uszy. – Tomek mówił, że mogę…

– Tomek mówił?! – teściowa weszła do pokoju, zaciskając pięści. – Mój syn nie miał prawa pozwalać ci dotykać moich rzeczy! To dla mnie świętość! Rozumiesz? Świętość!

Kasia zaczęła gorączkowo rozpinać suknię, ale suwak się zaciął. Im bardziej szarpała, tym bardziej się klinował.

– Halino Stefanowo, proszę pomóż, nie mogę zdjąć…

– Nie waż się drzeć! – krzyknęła kobieta. – Jeśli zniszczysz, nigdy ci nie wybaczę! Stój spokojnie!

Palce teściowej drżały, gdy ostrożnie uwalniała zamek. Kasia czuła, jak napięcie bije od tej drobnej kobiety z ciasno spiętymi włosami.

– Czy ty w ogóle rozumiesz, czym to jest? – szeptała Halina, zdejmując suknię z ramion synowej. – To nie zwykła szmata! W tej sukni stanęłam z ojcem Tomka przed ołtarzem… Niech króluje w niebie…

Kasia w milczeniu naciągała swój zwykły sweter. W lustrze widziała, jak teściowa delikatnie prostuje każdą fałdę, sprawdzając, czy nie pogniotła materiału.

– Przepraszam – szepnęła. – Nie chciałam pani zasmucić. Po prostu ślub za miesiąc, a ja nie mam pieniędzy na suknię…

Halina wyprostowała się gwałtownie.

– Kto każe ci wychodzić za mąż, jeśli nie masz grosza przy duszy? Myślałaś, że mój syn cię utrzyma? Sam jeszcze dziecko!

– Kochamy się – odparła cicho Kasia.

– Miłość! – prychnęła teściowa. – Miłością mieszkania nie wynajmiesz i dzieci nie wykarmisz! Mnie też się wydawało, że kocham, a potem całe życie w biedzie przeżyłam!

W korytarzu rozległy się kroki – do pokoju wszedł Tomek. Wysoki, jasnowłosy, od razu wyczuł atmosferę.

– Co się stało? Mamo, dlaczego taka czerwona?

– Zapytaj lepiej swojej narzeczonej, co tu wyprawiała! – Halina zawiesiła suknię w szafie i trzasnęła drzwiczkami.

Tomek spojrzał na Kasię, potem na matkę.

– Kasieńka, przymierzałaś tę suknię?

– Mówiłam ci, że chcę zobaczyć… Powiedziałeś, że mama nie będzie miała nic przeciwko…

– Myślałem, że będzie w kościele – zmieszał się chłopak.

– Aha! – Halina załamała ręce. – Więc spiskowaliście za moimi plecami! W moim domu, z moimi rzeczami!

– Mamo, no co ty się tak unosz? Suknia tylko wisi, nikomu niepotrzebna!

Zapadła cisza. Halina zwróciła się powoli do syna, a Kasia ujrzała, jak zmienia się jej twarz. Ból, głęboki i stary, odbił się w jej oczach.

– Nikomu niepotrzebna? – mówiła ledwie słyszalnie. – Rozumiem. Więc i ja niepotrzebna, i moje wspomnienia, i to, co dla mnie cenne…

– Mamo, nie to chciałem powiedzieć…

– Wiesz co, synu – Halina wyprostowała się – żyjcie, jak chcecie. Ale mojej sukni nie tykajcie. Lepiej oszczędzajcie i kupcie swoją.

Wyszła, a Kasia usłyszała, jak zatrzasnęły się drzwi kuchni.

– No i mamy problem – westchnął Tomek. – Przez miesiąc nie odezwie się do mnie.

– Tomku, dlaczego ona taka jest? Nie zrobiłam nic złego…

Tomek usiadł na łóżku, przetarł dłonią twarz.

– To długa historia, Kasieńko. Mama… po śmierci taty zupełnie się zmieniła. Kiedyś była wesoła, ciągle się śmiała. A teraz… Przechowuje wszystkie jego rzeczy jak w muzeum. A ta suknia… Czasem ją wyjmuje, głaszcze, rozmawia z nią…

– Rozmawia?

– No tak. Myśli, że nie słyszę. A ja jako dziecko podsłuchałem. Mówiła do sukni, jak tęskni, jaki był dobry… Straszne trochę, ale ją rozumiem.

Kasia przysiadła obok narzeczonego.

– Może powinnam z nią porozmawiać? Wytłumaczyć, że nie chciałam urazić?

– Spróbuj. Tylko ostrożnie. Jest teraz wściekła…

W kuchni Halina siekła kapustę do bigosu. Nóż uderzał w deskę, jakby rąbał drewno.

– Halino Stefanowo, mogę wejść?

– Wejdź, skoro przyszłaś – odparła, nie podnosząc głowy.

Kasia niepewnie podeszła do stołu.

– Chciałam przeprosić. Naprawdę nie chciałam pani zmartwić. Tylko… moja mama umarła, gdy byłam mała, a ciotka, która mnie wychowała, nie jest zamożna. Więc pomyślałam…

– Pomyślałaś, żeby dostać coś za darmo – burknęła Halina.

– Nie! – Kasia znów poczerwieniała. – Pomyślałam, że może potraktuje mnie pani jak córkę…

Halina przerwała siekanie, spojrzała na nią.

– Jak córkę? Coś sobie wyobrażasz? Córką trzeba się stać, zasłużyć!

– A jak zasłużyć? – spytała cicho Kasia. – Powiedzcie, co mam robić, a będę się starać…

Kobieta odłożyła nóż, wytarła ręce w ścierkę.

– Wiesz co, dziewczyno, usiądź. Opowiem ci o tej sukni.

Kasia ostrożnie przysiadła.

– Miałam dziewiętnaście lat, gdy wyszłam za ojca Tomka. Przystojny, postawny – wszystkie na niego zerkały. A wybrał mnie. Szyłyśmy tę suknię z moją mamą trzy miesiące. Każdy wieczór, każdą koronkę przyszywałyśmy ręcznie. Mama mówiła: „Halu, pamiętaj ten dzień – w życiu będzie tylko jeden”.

Głos Haliny zmiękł, w oczach pojawiła się jakaś szczególna czułość.

– I rzeczywiście był tylko jeden. Stefan – tak miał na imię ojciec Tomka – wniósł mnie w tej sukni na rękach do domu. Powiedział, że jestem najpiękniejszą panną młodą. A potem… życie potoczyło się swoim torem. Urodził się Tomek, praca, codzienność… SuknięHalina westchnęła, dotykając materiału sukni z delikatnością, jakby to była najcenniejsza relikwia, po czym niespodziewanie uśmiechnęła się do Kasi i powiedziała: „No dobrze, skoro już zaczęłyśmy… pomóż mi wybrać materiał na twoją suknię – może tym razem uszyjemy coś, co zostanie w tej rodzinie na dłużej.”