Kartka na lodówce

**Dziennik, 5 listopada**

Obudziłem się o wpół do siódmej, jak zawsze. Za oknem jeszcze ciemno, ale mój wewnętrzny zegar działa bez zarzutu od czterdziestu lat. Wstałem, narzuciłem szlafrok i powlókłem się do kuchni nastawić czajnik.

Na lodówce przyczepiony magnesem w kształcie biedronki bielił się karteczką. Dziwne – wczoraj wieczorem jej tam nie było.

Zdjąłem liścik i zapaliłem światło. Pismo obce, koślawe, jakby ktoś pisał niewprawną ręką.

„Drogi Stanisławie! Przepraszam za kłopot. Jestem twoją sąsiadką z naprzeciwka, z mieszkania 47. Nazywam się Wanda. Bardzo mi przykro, ale nie mam do kogo się zwrócić. Czy mogłabym prosić o trochę cukru? Oddam na pewno. Z góry dziękuję. Wanda Nowak.”

Zmarszczyłem brwi. Sąsiadka z czterdziestki siódmej? Przecież tam od lat mieszkają Kowalscy, rodzina z dwójką dzieci. Znałem wszystkich lokatorów klatki na pamięć – byłem przecież gospodarzem budynku od dziesięciu lat.

Czajnik zagwizdał. Odłożyłem kartkę i zabrałem się za śniadanie. W środku coś mi nie grało. Skąd ta Wanda wzięła się w tamtym mieszkaniu? I dlaczego nie słyszałem, żeby Kowalscy się wyprowadzali?

Po śniadaniu ubrałem się i wyszedłem na klatkę. Stanąłem pod drzwiami czterdziestki siódmej, nasłuchując. Cisza. Żadnych dziecięcych głosów, żadnego hałasu. Tylko ciche mruczenie telewizora.

Niepewnie nacisnąłem dzwonek.

– Kto tam? – odezwał się ochrypły kobiecy głos.

– Stanisław z czterdziestki ósmej. To pani zostawiła kartkę o cukier?

Zamek zaskoczył, drzwi uchyliły się na łańcuchu. W szparze ukazała się pomarszczona twarz i jedno podejrzliwe oko.

– To pan Stanisław? – nieufnie spytała nieznajoma.

– Tak. A pani Wanda Nowak?

– Właśnie. Proszę wejść.

Łańcuch opadł, drzwi się otwarły. Przekroczyłem próg i zdumiałem. Wnętrze było zupełnie inne. Ani śladu po dziecięcych zabawkach, kolorowych tapetach czy rodzinnych zdjęciach. Wszystko skromne, czyste, ale staroświeckie.

– Niech pan siada – kobieta wskazała kanapę. – Herbaty?

– Dziękuję, chętnie.

Przyglądałem się gospodyni. Wanda wyglądała na siedemdziesiąt lat, może trochę więcej. Siwe włosy starannie ułożone, twarz poorana zmarszczkami, ale oczy żywe, uważne.

– Przepraszam za kłopot – zaczęła Wanda, krzątając się przy herbacie. – Cukier się skończył, a do sklepu boję się iść. Nogi już nie te.

– Nic się nie stało. Ale proszę powiedzieć… Gdzie się podziali Kowalscy? Wyprowadzili się?

Wanda zastygła z filiżanką w ręce.

– Kowalscy? Nie znam żadnych Kowalskich. Mieszkam tu od lat.

– Od jak dawna?

– O, ze piętnaście, może więcej.

Poczułem lekkie zawroty głowy. Piętnaście lat? Niemożliwe. Przecież widziałem Kowalskich ledwie tydzień temu – matkę z wózkiem i starszego syna na rowerze.

– Pani Wando, a jak pani przyczepiła tę kartkę na moją lodówkę? Drzwi zawsze zamykam na klucz.

Starsza kobieta zmieszała się.

– Jaką kartkę?

– No tę, którą pani zostawiła rano. O cukier.

– Ja żadnej kartki nie zostawiałam. O czym pan mówi?

Wyjąłem z kieszeni nieszczęsny świstek i pokazałem sąsiadce.

– Proszę, tu jest pani imię.

Wanda wzięła kartkę, długo się jej przyglądała, wodząc palcem po literach.

– Nie wiem – w końcu powiedziała. – To nie moje. Ja tego nie pisałam.

– Ale tu jest napisane: Wanda Nowak.

– Tak, Nowak to moje nazwisko. Ale ja tej kartki nie pisałam. Może ktoś się przejechał?

Czułem, że gubię się w tym, co się dzieje. Sąsiadka wydawała się szczera, ale kto w takim razie napisał tę wiadomość? I jak ją przyczepił do lodówki?

– Wie pani co – powiedziałem, wstając – przyniosę pani cukier. A kartkę niech pani zatrzyma, może coś się pani przypomni.

– Dziękuję bardzo. Pan naprawdę dobry człowiek.

Wróciłem do mieszkania z jeszcze większą gmatwaniną pytań. Nasypałem cukru do słoika i zaniósł sąsiadce.

– Pani Wando, mogę zapytać o coś jeszcze?

– Proszę bardzo.

– Pamięta pani rodzinę Kowalskich? Mąż, żona, dwoje dzieci. Mieszkali w tym mieszkaniu.

Kobieta zamyśliła się i pokręciła głową.

– Nie, nie pamiętam. Chociaż… Czekaj pan. Wydaje mi się, że kiedyś ktoś tu mieszkał. Ale już nie pamiętam. Głowa nie ta co dawniej.

– A rozmawia pani z innymi sąsiadami?

– Prawie z nikim. Wszyscy młodzi, pracują, nie mają czasu na gadanie ze starą babą. Tylko wujek Kazio z parteru czasem zajrzy, przyniesie zakupy.

Wiedziałem, kim był wujek Kazio. Kazimierz mieszkał w tym bloku od samego początku – mógłby coś wyjaśnić.

– Dziękuję za cukier – powiedziała Wanda. – Na pewno oddam.

– Nie trzeba. To drobiazg.

Zszedłem na parter i zapukałem do drzwi Kazimierza. Staruszek otworzył szybko – pewnie był w domu.

– O, Stanisław! Wchodź, wchodź. Herbaty się napijesz?

– Dziękuję, nie trzeba. Wujku Kaziu, powiedz… Kto mieszka w czterdziestce siódmej?

– Jak to kto? Wanda mieszka. Dobra kobieta, tylko chora ostatnio.

– A Kowalscy?

– Jacy Kowalscy?

– No ci, co tam wcześniej byli. Rodzina z dziećmi.

Kazimierz spojrzał na mnie uważnie.

– Stanisław, dobrze się czujesz? Żadnych Kowalskich w naszej klatce nie było. Wanda w czterdziestce siódmej mieszka od dwudziestu lat, jeśli nie dłużej.

– Ale ja ich widziałem! Niedawno!

– Może pomyliłeś kogoś? Wiek, wiesz, nie żarty. Pamięć płata figle.

Poczułem, jak nogi stają mi się jak z waty. Czyżby wujek Kazio miał rację? Czyżbym to wszystko wymyślił?

– Wujku Kaziu, a co z Wandą? Mówiłeś, że chora.

– No tak, biedaczka. SklerozaPrzez następne dni nie zastanawiałem się już nad kartkami ani sąsiadką, bo gdy syn przyjechał, na lodówce nie było nic prócz listy zakupów, którą sam zapisałem – i wtedy zrozumiałem, że czasem umysł płata nam figle, ale to rodzinne ciepło jest prawdziwe i wystarczy, by odpędzić nawet najdziwniejsze widma.