Nie przywołuj przeszłości

„Mamo, chyba oszalałaś!” – głos Krzysztofa drżał ze złości. „Jak mogłaś uwierzyć tej szmacie?”

„Nie mów tak o Ewie!” – ostro przerwała mu Zofia Nowak. „Dla mnie jest jak córka!”

„Jak córka?” – Krzysztof zaśmiał się nerwowo. „Mamo, okradła cię! Zabrała wszystkie oszczędności!”

„Nic nie ukradła! Sama dałam jej pieniądze!” – Zofia uderzyła pięścią w stół. „I nie twoja sprawa, na co wydaję swoje złotówki!”

„Moje złotówki, mamo! To spadek po babci! Twoja emerytura i moja pomoc! A ona wzięła wszystko i zniknęła!”

Zofia odwróciła się do okna. Na zewnątrz padał deszcz, krople spływały po szybie jak łzy. Ale nie płakała. Łzy skończyły się wczoraj, gdy zrozumiała, że Ewa ją oszukała.

„Nie zniknęła” – szepnęła cicho. „Wyjechała do siostry do Gdańska. Powiedziała, że wróci za miesiąc.”

„Mamo, obudź się! Jaka siostra? Przecież wiesz, że nie ma nikogo! Jest sierotą!”

„Może się odnalazła…”

Krzysztof podszedł do matki i dotknął jej ramion.

„Mamo, spójrz na mnie. Ewa Kowalska – oszustka. Celowo się z tobą zaprzyjaźniła, żeby wyłudzić kasę. Dziesiątki takich jak ty już nabrała.”

„Skąd wiesz?”

„Wynająłem detektywa. Patrz.”

Wyciągnął teczkę z dokumentami i zdjęciami.

„Ewa Kowalska, trzydzieści osiem lat. Wyroki za oszustwa. Specjalizuje się w samotnych starszych kobietach. Tu są jej fotki z innymi ofiarami.”

Zofia wzięła teczkę drżącymi rękami. Na zdjęciach widziała Ewę przytuloną do różnych kobiet. Wszystkie w jej wieku, wszystkie uśmiechnięte, wszystkie wyglądały na szczęśliwe.

„To nie może być prawda” – wyszeptała.

„Mamo, wyłudziła od ciebie pięćdziesiąt tysięcy złotych. Mówiła, że jej córka jest chora, potrzebna operacja. A ona w ogóle nie ma dzieci!”

Zofia osunęła się na krzesło. Ręce jej drżały, świat wirował przed oczami.

„Ale przecież… przyjaźniłyśmy się cały rok… Pomagała mi, nosiła zakupy, jeździła ze mną do lekarza…”

„Przygotowywała grunt, mamo. Wzbudzała zaufanie. A potem uderzyła, gdy byłaś najmniej gotowa.”

Zofia przypomniała sobie, jak poznała Ewę. W przychodni, w kolejce do kardiologa. Młoda kobieta usiadła obok, zagadała. Okazało się, że też sama – mąż nie żyje, córka daleko. Tak samotna jak ona.

Potem przypadkowe spotkania w sklepie, w aptece. Ewa zawsze miła, zawsze pomocna. Stopniowo stały się bliskie. Przychodziła w odwiedziny, piły herbatę, dzieliły się wspomnieniami.

„Pamiętasz, jak cię ostrzegałem?” – ciągnął Krzysztof. „Mówiłem, żeby uważać na nowe znajomości?”

„Pamiętam” – skinęła głową. „Ale ty zawsze wszystkich podejrzewasz. Uważasz, że każdy chce źle.”

„Nie każdy, mamo. Ale wielu. Zwłaszcza ci, którzy zbyt szybko stają się najlepszymi przyjaciółmi.”

Zofia zamknęła oczy. Pamiętała ten dzień, gdy Ewa przyszła zapłakana. Powiedziała, że córka Ania zachorowała, że pilna operacja, że brakuje pieniędzy.

„Zosiu, nie wiem, do kogo się zwrócić” – łkała Ewa. „Ty jesteś mi najbliższa.”

I Zofia oddała jej wszystkie oszczędności. Bez wahania. Jak mogła nie pomóc przyjaciółce w potrzebie?

„Mamo, dlaczego mi nie powiedziałaś?” – spytał Krzysztof. „Powstrzymałbym cię.”

„Bo wiedziałam, że będziesz przeciw. Od początku jej nie lubiłeś.”

„Czułem, że jest fałszywa. Zbyt dużo się śmiała, zbyt wiele chwaliła. Prawdziwi przyjaciele tak nie robią.”

Zofia wstała i podeszła do kredensu. Na półce stała fotografia w ramce – ona i Ewa przy fontannie. Obie uśmiechnięte, obejmujące się. Wzięła ramkę i rzuciła nią o podłogę. Szkło rozbiło się w drobny mak.

„Mamo!” – przestraszył się Krzysztof.

„Idiotka!” – krzyknęła Zofia. „Stara głupia! Jak mogłam być taka naiwna?”

Zaczęła płakać. Krzysztof objął ją mocno.

„Nie win się, mamo. To profesjonalistka. Wie, jak oszukiwać.”

„Ale czemu ja? Czemu wybrała mnie?”

„Bo jesteś dobra. Bo ufna. Bo samotna.”

Zofia odsunęła się i spojrzała mu w oczy.

„Złożę doniesienie na policję.”

„Już za późno, mamo. Wyjechała. Nie znajdą jej.”

„Znajdą. Muszą.”

Krzysztof pokręcił głową.

„Nawet jeśli, pieniędzy nie odzyskasz. Już je wydała.”

„To przynajmniej inne staruszki nie wpadną w jej sidła.”

Zofia otarła łzy i wyprostowała się. W jej oczach pojawił się upór.

„Jutro idę na komisariat. Napiszę zawiadomienie.”

„Dobrze, pojadę z tobą.”

„Nie trzeba. Dam radę sama.”

Krzysztof schował dokumenty.

„Mamo, czemu nie dzwoniłaś przez te dni? Martwiłem się!”

„Wstyd. Wiedziałam, że będziesz krzyczał.”

„Nie krzyczę. Tylko się boję o ciebie.”

„Wiem. Wybacz, Krzyśku.”

Syn pocałował ją w czoło.

„Może się do mnie wprowadzisz? Nie chcę zostawiać cię samej.”

„Nie” – odpowiedziała stanowczo. „Jestem przyzwyczajona do niezależności.”

„Ale po takim ciosie…”

„Właśnie dlatego muszę zostać. Jeśli teraz ucieknę, nigdy sobie nie wybaczę.”

Krzysztof chciał protestować, ale zrozumiał. Matka zawsze była twarda. Zawsze radziła sobie sama.

„Dobrze. Ale będę wpadał codziennie.”

„Nie trzeba. Raz w tygodniu wystarczy.”

„Mamo…”

„Krzyśku, dam radę. Naprawdę.”

Po wyjściu syna Zofia została sama. Zebrała odłamki rozbitej ramki. Zdjęcie podarła na kawałki i wyrzuciła.

Potem usiadła w fotelu przy oknie i myślała. Jak mogła być tak głupia? Jak mogła ufać obcej bardziej niż synowi?

Telefon zadzwonił. Nieznany numer. Zofia spojrzała na ekran i nie odebrała. Jeśli to znów Ewa – szkoda czasu.

Nie wołaj mnie z powrotem. Droga w tył jest zamknięta.