Nie wzywaj powrotu

– Mamo, zupełnie zwariowałaś! – głos Jakuba drżał z oburzenia. – Jak mogłaś uwierzyć tej szmacie?

– Nie waż się tak mówić o Eli! – ostro przerwała mu Halina Nowak. – Ona jest dla mnie jak córka!

– Jak córka? – Jakub zaśmiał się nerwowo. – Mamo, ona cię okradła! Zabrała wszystkie oszczędności!

– Nic nie ukradła! Sama dałam jej pieniądze! – Halina uderzyła pięścią w stół. – I nie twoja sprawa, na co wydaję swoje środki!

– Moje środki, mamo! To przecież spadek po babci! Twoja emerytura i moja pomoc! A ona wzięła wszystko i zniknęła!

Halina odwróciła się do okna. Na zewnątrz lał deszcz, krople spływały po szybie jak łzy. Ale ona nie płakała. Łzy skończyły się wczoraj, gdy zrozumiała, że Ewa ją oszukała.

– Ona nie zniknęła – szepnęła cicho. – Wyjechała do siostry do Krakowa. Powiedziała, że wróci za miesiąc.

– Mamo, obudź się! Jaka siostra? Przecież wiesz, że ona nie ma nikogo! Jest sierotą!

– Może się siostra odnalazła… Może…

Jakub podszedł do matki i chwycił ją za ramiona.

– Mamo, popatrz na mnie. Ewa Kowalska to oszustka. Celowo się z tobą zaprzyjaźniła, żeby wyłudzić pieniądze. Dziesiątki kobiet jak ty już naciągnęła.

– Skąd to wiesz?

– Wynająłem detektywa. Masz, zobacz.

Jakub wyciągnął z teczki plik dokumentów i zdjęć.

– Ewelina Kowalska, trzydzieści osiem lat. Wyrok za oszustwa. Specjalizuje się w samotnych starszych kobietach. Oto zdjęcia z innymi ofiarami.

Halina wzięła teczkę drżącymi rękami. Na fotografiach zobaczyła Ewę w objęciach różnych kobiet. Wszystkie były w jej wieku, wszystkie uśmiechnięte, wszystkie wyglądały na szczęśliwe.

– To nie może być prawda – wyszeptała.

– Mamo, wyłudziła od ciebie dwadzieścia tysięcy złotych. Mówiła, że jej córka jest chora i potrzebuje operacji. A ona w ogóle nie ma dzieci!

Halina opadła na krzesło. Ręce jej drżały, w oczach wszystko się zamgliło.

– Ale przecież… przyjaźniłyśmy się cały rok… Pomagała mi, nosiła zakupy, jeździła ze mną do lekarza…

– Przygotowywała grunt, mamo. Zdobywała zaufanie. A potem uderzyła, gdy najmniej się tego spodziewaś.

Halina przypomniała sobie, jak poznała Ewę. Było to w przychodni, w kolejce do kardiologa. Młoda kobieta przysiadła obok, zagadały. Okazało się, że Ewa też jest sama, mąż nie żyje, córka mieszka daleko. Tak samo samotna jak ona.

Potem kolejne spotkania w sklepie, w aptece. Ewa była zawsze miła, zawsze gotowa pomóc. Stopniowo stały się bliskimi przyjaciółkami. Ewa przychodziła w gości, piły herbatę, dzieliły się wspomnieniami.

– Pamiętasz, jak cię ostrzegałem? – ciągnął Jakub. – Mówiłem, żebyś uważała na nowe znajomości?

– Pamiętam – skinęła głową Halina. – Ale ty zawsze wszystkich podejrzewasz. Uważasz, że każdy chce cię oszukać.

– Nie każdy, mamo. Ale wielu. Zwłaszcza ci, którzy zbyt szybko stają się najlepszymi przyjaciółmi.

Halina zamknęła oczy. Przypomniała sobie tamten dzień, gdy Ewa przyszła do niej zapłakana. Powiedziała, że jej córka Ola zachorowała i potrzebuje pilnej operacji. Że brakuje pieniędzy, a czas ucieka.

– Haniu, nie wiem, do kogo się zwrócić – płakała Ewa. – Ty jesteś jedyną bliską mi osobą.

I Halina oddała jej wszystkie oszczędności. Bez wahania, bez wątpliwości. Jak mogła nie pomóc przyjaciółce w potrzebie?

– Mamo, dlaczego mi nie powiedziałaś? – zapytał Jakub. – Powstrzymałbym cię.

– Bo wiedziałam, że będziesz przeciw. Od początku jej nie lubiłeś.

– Wyczuwałem fałsz. Za dużo się śmiała, za często cię chwaliła. Prawdziwi przyjaciele tak się nie zachowują.

Halina wstała i podeszła do kredensu. Na półce stało zdjęcie w ramce – ona i Ewa w parku przy fontannie. Obie uśmiechnięte, przytulone. Halina wzięła ramkę i rzuciła nią o podłogę. Szkło rozbiło się w drobny mak.

– Mamo! – przestraszył się Jakub.

– Idiotka! – krzyknęła Halina. – Stara głupia! Jak mogłam być tak naiwna?

Zaczęła płakać. Jakub przytulił ją mocno.

– Mamo, nie wiń się. To zawodowa oszustka. Wie, jak manipulować ludźmi.

– Ale dlaczego ja? Dlaczego wybrała akurat mnie?

– Bo jesteś dobra. Bo ufasz. Bo jesteś sama.

Halina odsunęła się od syna i spojrzała mu w oczy.

– Złożę doniesienie na policję.

– Już za późno, mamo. Wyjechała. Policja jej nie znajdzie.

– Znajdzie. Musi.

Jakub pokręcił głową.

– Nawet jeśli, pieniędzy nie odzyskasz. Już je wydała.

– Więc przynajmniej inne staruszki nie wpadną w jej sidła.

Halina otarła łzy i wyprostowała się. W jej oczach pojawił się upór.

– Jutro idę na policję. Złożę zeznania.

– Dobrze, mamo. Pójdę z tobą.

– Nie trzeba. Poradzę sobie.

Jakub schował dokumenty do teczki.

– Dlaczego nie dzwoniłaś przez te dni? Martwiłem się!

– Wstyd mi było. Wiedziałam, że się wkurzysz.

– Nie wkurzam się. Martwię się o ciebie.

– Wiem. Wybacz mi, Kubusiu.

Syn pocałował ją w czoło.

– Może przeprowadzisz się do mnie? Nie chcę zostawiać cię samej.

– Nie – odpowiedziała stanowczo Halina. – Przywykłam do niezależności.

– Ale po takim ciosie…

– Właśnie dlatego muszę zostać. Jeśli teraz ucieknę, nigdy sobie tego nie wybaczę.

Jakub chciał zaprotestować, ale zrozumiał, że matka ma rację. Zawsze była silną kobietą, sama rozwiązywała swoje problemy.

– Więc będę wpadał codziennie.

– Nie codziennie. Raz w tygodniu wystarczy.

– Mamo…

– Kubusiu, dam radę. Naprawdę.

Jakub wyszedł, a Halina została sama. Przeszła po mieszkaniu, zbierając odłamki rozbitej ramki. Zdjęcie podarła na kawałki i wyrzuciła do kosza.

Potem usiadła w ulubionym fotelu przy oknie i zamyHalina wzięła głęboki oddech, sięgnęła po telefon i wybrała numer policji, gotowa zacząć wszystko od nowa.